Meningen

Het lukt me niet om een onvoldoende voor deze film te geven. Ergens is deze film namelijk te vergelijken met (de karikatuur van) Mel Gibson zelf, een met argwaan bekeken sentimenteel wrak, zuchtend onder godsdienstwaanzin en alcoholisme, met een nare geur van racisme.

Gibson probeert als goed katholiek het verhaal van Desmond Doss duidelijk te laten resoneren met oude verhalen over apostelen en heiligen, en doet dit op zo'n sentimentele en irritant drammerige manier dat vooral het laatste half uur er bijna kopje onder door gaat.

Veel kudos voor Garfield hier, die op een of andere manier erin slaagt met zijn vertolking Doss zowel geloofwaardig als interessant als sympathiek te houden (al vroeg ik me wel steeds af of hij soms in zijn contract had bedongen dat die rare kuif per se niet mocht worden vervangen door een normaal soldatenkapsel, maar die kan op de lijst van Pietluttige Film-irritaties Die Me Toch Wel Een Beetje Dwars Zaten).

En verder zal Mel Gibson nooit een Kubrick of Tarkovsky worden, maar zijn regie hier is te kundig om gnuivend terzijde te schuiven. Virginia is mooi, de casting is subliem, de emoties -hoewel dik aangezet- raken doel, en het oorlogsgeweld op Okinawa was, bij vlagen, Vet Bruut.

Bescheiden duimpje omhoog voor Mel.

Tsja, de broertjes Coen kunnen bij mij niet veel verkeerd doen.
Binnen hun oeuvre zou je inmiddels een paar films kunnen omschrijven als 'reli-slapstick', althans redelijk doldwaze films met een nogal duidelijke theologische ondertoon. Het valt me op dat die films vaak niet tot hun beste werk worden gerekend. 'O Brother, Where Art Thou' werd door de critici al met enige argwaan bekeken, terwijl het uitmuntende 'A Serious Man' zelfs grotendeels werd genegeerd. Misschien ligt het aan mij.

En nu is er dus 'Hail, Caesar!' Een film waarin het verhaal van Jezus een grote rol speelt. Bijvoorbeeld: een vrouw die zwanger wordt zonder te weten wie de vader is, wordt uit de brand geholpen door iemand die 'Joe' heet. Wordt deze verwijzing begrepen door iedereen die hierboven roept 'Hail, Caesar!' onsamenhangend of rommelig te vinden? Misschien vinden ze het niet eens boeiend, en dat mag natuurlijk. Ik vind 'Hail, Caesar!' echter juist een van de slimst gescripte films die ik de laatste tijd heb gezien. En bijzonder komisch trouwens, al is dat natuurlijk al helemaal subjectief. 'Would that 't were so simple.'

De regie is trouwens ook uit de kunst, met de gebruikelijke aandacht voor de Coens voor detail van tijd en plaats, en voldoende ruimte voor de Lulligheid Van Alles die in hun films een hoofdrol speelt, ook zeer herkenbaar trouwens. Casting is dik in orde, met vooral Brolin in één van zijn betere rollen. Zowaar slagen ze er ook nog in om Channing Tatum in een rol te casten die perfect bij hem past. Jammer dat Clooney weer vindt dat hij een hele film gekke bekken moet trekken zodra hij met de Coens samenwerkt, maar ach, zijn aanwezigheid was vast goed voor het budget.

En de broers gebruiken iedere dollar goed, met als resultaat: een vaak schilderachtig mooie ode aan het klassieke Hollywood, binnen een verhaal dat heel wat meer diepgang en samenhang bevat dan waarvoor het credits krijgt. Tof!

Film is goed te doen, zolang je hem kijkt met wat melige vrienden en een krat bier onder handbereik. Enkele memorabele grappen, waaronder een van de beste foute oneliners die ik in lange tijd heb gehoord: 'I didn't know they gave out rings during the Holocaust?'

Wat er verder voor zorgt dat deze bak ouwe jongens krentenbrood meligheid alom wordt gevierd als de beste comedy in tijden is me een raadsel. Het zal wel iets zijn van de eenoog in het land der blinden ofzo.

Een duidelijke verbetering op de eerste Potterfilm. Het lukt de crew en de acteurs beter de juiste toon te vinden en misschien biedt het bronmateriaal ook meer gelegenheid tot spetterende visuals, bijvoorbeeld die scene met de vliegende auto.

Het acteren van de kinderen is minder irritant, Radcliffe is echt een stuk beter dan in de eerste film al is vooral Watson nog steeds erg matig. Harris als Dumbledore blijft voor mijn ook een minpunt. Het vage gezemel van die man in deze film zorgt dat een belangrijk deel van het plot doodslaat omdat er geen enkele spanning of humor zit bij zijn rol in de gebeurtenissen. Dit zou om tragische redenen (de dood van Harris) in latere films beter zijn, als ik me goed herinner, als Michael Gambon de rol overneemt. Ook CGI-nagel op het schoolbord die Dobby hier is, zou in latere films stevig worden verbeterd.

Maar al met al geen verkeerde jeugdfilm, op de juiste momenten grappig en spannend, met een lekker tempo erin zonder dat het ten koste gaat van het plot, dat ditmaal ook goed te volgen is zonder dat je het boek hebt gelezen (vermoed ik). Jammer dat het einde te lang gerekt wordt, suikerzoet is en saai. Dat kost de film in het laatste kwartier nog een halve ster. Columbus mag uiteindelijk toch een krappe voldoende krijgen voor zijn werk. Ik kijk uit naar een herziening van Cuaróns interpretatie van het derde boek, in mijn herinnering de beste van de reeks.

Kenmerkend is dat ik me deze film herinnerde als veel korter dan de eerste twee, wat bij herziening nogal mee bleek te vallen. Dat zegt iets positiefs over het verteltalent van Cuarón, maar zeker ook over dat van vaste scenarist Steve Kloves, die hier voor het eerst echt durft af te wijken van het boek.

Waar in deel 1 nog werd geprobeerd zo trouw mogelijk alle scenes in het boek te transformeren tot filmscenes, met als gevolg een wat rommelige, melige film, zagen we in deel 2 al voorzichtige pogingen om scenes anders in te kleden om ze zo beter te laten werken op het bioscoopscherm. Azkaban gaat hier nog verder in, en kiest ervoor cruciale momenten uit het boek wezenlijk anders te benaderen. Bravo daarvoor, want meestal werkt het prima, met scenes die beter gefilmd zijn en beter de emotionele lading weten over te brengen dan in de eerdere delen.

Cuarón laat zijn talenten zien als een van de beste acteurs van zijn generatie, en Zweinstein is nog mooier dan in de eerste twee delen, vooral het terrein om de school. De nieuwe acteurs zijn voortreffelijk: Gambon is een betere Perkamentus dan de helaas overleden Richard Harris, Thewlis en Oldman acteren prima, en Emma Thompson steelt de show in slechts drie scenes. De groep kinderen zijn authentieker als een groep schooltieners, en Watson is voor het eerst, in een paar scenes, echt goed.

Een paar bezwaren moet ik wel maken: De CGI is een beetje verouderd. Ook het plot komt niet altijd helemaal uit de verf. De eerste anderhalf uur worden waarschijnlijk beter doordat we niet worden overladen met plot points (een euvel dat veel dialogen in deel 1 en 2 iets 'uitleggerigs' gaf), maar omdat een hoop cruciale aspecten niet of nauwelijks worden uitgewerkt (Wie de Marauder's map heeft uitgevonden en hoe het zat met James Potters tijd op Zweinstein; hoe het precies zat met de dood van Harry's ouders en waarom Pettigrew belangrijk is; de ruzie tussen Ron en Hermelien en haar verdediging van Scheurbek, etc), komen veel ontwikkelingen in het laatste uur een beetje uit de lucht vallen, zeker voor wie het boek niet heeft gelezen.

Desondanks een fijne, sfeervolle film, jammer dat Cuarón het na deze alweer voor gezien hield. Ergens tussen 3,5 en 4,0, met het voordeel van de twijfel.

Herziening voor het eerst sinds de film in de bioscoop draaide levert voor mij toch nét geen voldoende op. Het kan liggen aan dat ik groot fan ben van de boekenreeks, en dat ik dus gedoemd ben één van die zeikerds te zijn die de hele film lang denkt: nah, dat is net niet precies hoe ik het voor me zag.

Maar dat laatste valt eigenlijk wel mee: casting en ontwerp zijn eigenlijk allemaal prima. Alleen Richard Harris' droge, over-serieuze vertolking van Dumbledore is een misser. Het acteren van de kinderen is ook niet geweldig, met Grint als dieptepunt en Felton als positieve uitzondering.

Maar het is het totaalplaatje waar de film een beetje de mist in gaat wat mij betreft. De film besteedt erg veel tijd aan het introduceren van de karakters en de wereld, waardoor het hoofdplot gehaast gaat aanvoelen en minder 'geloofwaardig' aanvoelt dan in het boek. De balans tussen de duistere elementen in Rowlings visie en de nogal kinderachtige toonzetting maken dit bovendien een film die maar matig geschikt is voor kinderen (ook vanwege de nogal exorbitante lengte) en net te flauw is om door te gaan als serieuze fantasy-film voor (jong)volwassenen.

Het volstrekt belachelijke uitgangspunt, in combinatie met het gebruik van een bijna klassieke Evil Duitse Dokter, in combinatie met het bijna pornofilmachtige acteerwerk, in combinatie met het feit dat het snij- en spletterwerk niet al te veel naar de voorgrond wordt gedreven, levert een film op met een apart gevoel voor humor die zonder al te veel walging of irritatie is uit te kijken.

Het totale gebrek aan interne logica in het plot, boeiende beelden of oprechte emotie zorgen wel dat een voldoende verder niet aan de orde is voor mij.