Meningen

Aandoenlijk filmpje, dat vooral door de prima casting en vormgeving boven zichzelf uitstijgt. Het verhaal stelt verder niet al te veel voor. Een groep gepensioneerde muzikanten woont in een speciaal voor hen ingericht rusthuis, en hun routine wordt verstoord als een diva en ex-vrouw van een van hen (Maggie Smith) in het huis komt wonen. De afloop laat zich raden.

De locaties en aankleding zijn echt prachtig, idyllisch bijna. Het minste wat we van Hoffman als debuterend regisseur moeten nageven, is dat hij ons opvallend veel schoonheid toon in een film die in feite gaat over verval.

De cast is echt uitmuntend. De hilarische Billy Connolly en de nuffige Maggie Smith trekken natuurlijk de aandacht, maar Pauline Collins en vooral de (soms te) zacht sprekende Tom Courtenay zijn nog wel meer het hart en ziel van deze film, naar mijn mening. Het rusthuis wordt verder bevolkt door een hele trits veteranen uit de Britse opera- en orkestwereld, die vaak fraaie sfeertoetsen mogen toevoegen aan de scenes.

De aanwezigheid van 'echte' muzikanten komt bovendien de geloofwaardigheid ten goede, omdat we de hoofdrolspelers niet echt zelf zien zingen. Wijsheid komt met de jaren, denk ik, het zou dramatisch zijn geweest als ze, uit een misplaatst soort method acting, wel dachten in een half jaartje even te leren zingen, a la de jazzpiano-kunsten van Ryan Gosling in La La Land.

Helemaal euforisch ben ik niet, al met al had er wel iets meer conflict in de film mogen zitten. Vooral de derde akte, die zich een half uur uitstrekt nadat de karakters geen problemen meer met elkaar hebben duurt wel een beetje lang zo. Het maakt van Quartet soms een beetje een al te beschaafd filmpje. Maar wel een hele mooie.