Meningen

Het einde had intenser en minder voorspelbaar gemogen, maar verder geen klachten over deze sterke bedachte, ontroerende en soms hilarische speelfilm.

Opvallende stelling, vooral gezien het feit dat de film zeker geen overdreven Cosby Show-achtige familie laat zien. Dit zal allicht afhankelijk zijn van de ideeën over familie en zoetsappigheid van de individuele kijker.

Een aantal jaren geleden zag ik 'Batman Begins' in de bioscoop, en dat vond ik zo'n ontzettende stinker (ik kan me eigenlijk niet eens meer herinneren waarom ik die film nog twee sterren heb gegeven) dat ik deze opvolger ondanks de flinke hype jarenlang links heb laten liggen.

Maar goed, een mens is toch nieuwsgierig wat een film precies te zoeken heeft op nummer 4 van de IMDB top 250, en dus heb ik de film gisteren toch een keer laten passeren. Los van de vraag of de film de hype waard is, moet ik zeggen dat ik de film beter kon volgen en meer in spanning zat over het einde dan ik me herinner van zijn voorganger, dus dat is al honderd procent winst.

Ik kan me verder wel vinden in de waardering voor de rol van Heath Ledger. The Joker is hier een wat paradoxaal personage, iemand die roept 'an agent of chaos' te zijn, maar wiens daden zo tot in de puntjes berekenend zijn, dat het mijn voorstellingsvermogen (en vaak de geloofwaardigheid) te boven gaat. Nolan en Ledger voegen bovendien een soort gangster-vuigheid aan het karakter toe met uitlopende schmink en een dikke laag method acting. Vreemde keuze, maar het werkt. Op de beste momenten (de potlood- scene, het weglopen van het ziekenhuis) spat Ledgers charisma werkelijk van het scherm.

Helaas kunnen we dat niet zeggen van Bale, die nog wel door de beugel kan als rijke playboy, maar zodra deze Bruce Wayne zijn vigilante alter ego aanneemt, worden we getrakteerd op een pompeuze, wandelende leerfetisj die nergens de flair uitstraalt die zelfs Bale's zwakste voorgangers nog in de rol wisten te leggen.

Als misdaadfilm (eigenlijk: terrorisme- thriller) met een flinke knipoog kan TDK best door de beugel, als actiefilm is het minder geslaagd. Na de aardige bankoverval in het begin heb je eigenlijk het beste al wel gehad. In de afdeling 'sluipen en foefjes gebruiken' legt de film het af tegen willekeurig elke film met Jason Bourne of Ethan Hunt. De weinige vechtscenes zijn bepaald houterig, en zelfs de lange autoachtervolging in het midden biedt weinig dat ik al niet veel vaker en veel beter heb zien doen. Ook de setting, met een Gotham City dat werkelijk niets eigens uitstraalt (denk: veel rollebollen door lege fabriekshallen en glas- en -staalconstructies) is een gemiste kans.

Houden we over: een redelijk uitgewerkt kat- en -muisspel met een aardig gevonden ontknoping. Met het charisma van Ledger en de sarcastische frons van Michael Caine meegenomen in de berekening, zullen we er een krappe voldoende van maken.

Erg grappig, vrij origineel en in vergelijking met het eerste deel niet eens heel erg misselijkmakend of slecht te volgen. Ondanks dat, of juist daardoor, dreunt deze 'sequel' wel minder lang na. Er zit een scene in deze film waarin de hoofdrolspelers voor de plaatselijke kinderen een absurd en enigszins schunnig toneelstukje opvoeren. Met deze flauwekul vol verborgen diepgang hebben de makers waarschijnlijk net zoveel lol gehad als wij kunnen hebben, terwijl we op de grond zitten en uitgelaten klappen en joelen, hoewel we de helft niet begrijpen van wat er gebeurt. Er zijn zeker saaiere manieren om je tijd te besteden.

Ik ben niet zo'n fan van Tarantino, buiten zijn eerste twee films, maar deze vond ik toch wel erg fijn. Eigenlijk zijn tweede film die voor een aanzienlijk deel steunt op het bepaald indrukwekkende charisma van Christopher Waltz, die hier ook in een sympathieke rol meer dan overtuigt. Wat een acteur! In tegenstelling tot die vorige, het veelgeprezen 'Inglorious Basterds', echter, vond ik hier de actiescenes wel effectief uitgewerkt, en slaat de balans tussen historisch drama en explotation/humor niet door naar het puberale. Dan zijn de plaatjes die Tarantino hier schiet van (zijn versie van) de huizen, stadjes en landgoedjes van het Amerikaanse diepe zuiden van de negentiende eeuw vaak ook nog eens erg fraai.

Niet alles eraan is goed, Tarantino lijkt soms per se films te willen maken van pt anderson-lengte, terwijl deze film toch echt baat had gehad bij wat meer compactheid. Het laatste half uur, na de dood van Waltz en Dicaprio, is zelfs volkomen overbodig, in het voetbal zou Tarantino een gele kaart hebben gekregen voor tijdrekken. De mensen die klagen dat de film niet echt een plot heeft behalve 'prijsschieten op blanke racisten' hebben ook zeker een punt. Daarom geen écht hoge score voor deze film. Maar voor mij is het met gemak zijn beste sinds Pulp Fiction.

De eerste MCU-film na 'Civil War', waardoor Stephen Strange meteen hele grote schoenen moet vullen. Dat lukt niet helemaal, maar er is genoeg om een bezoekje aan uw lokale bios waard te maken.

Al vaak geroemd zijn de visuele effecten. Niet alles is geweldig, maar de gevechten tussen kronkelende gebouwen in de 'mirror dimension' zijn toch wel oogverblindend. Als er dan ook geëindigd wordt met een vechtscene die zich afspeelt terwijl de tijd achteruit loopt (dat had ik dus nooit eerder gezien) en de schurk wordt verslagen met een intelligente gambiet, in plaats van het verpulveren van nog een paar extra wolkenkrabbers, slaagt de film er in ieder geval in niet in het moeras te zakken van Matige Superheldenfilms.

De tweede helft is sowieso het meest boeiend. De film komt namelijk nogal traag op gang, en de inwijding van Dr. Strange tot de magische wereld is zo-zo. Leuk, al die trippy effecten, maar de uitleg erbij lijkt geplukt uit een boekje spirituele clichés voor huisvrouwen met een drugsprobleem. Dat had wel wat mysterieuzer gekund. Ook in de rol van Swinton had volgens mij meer gezeten. Ze acteert uitstekend -ondanks het schandaaltje rondom haar casting-, maar binnen het script komt ze als goeroe maar half uit de verf.

Ze is niet de enige die hieronder lijdt: als een rode cape in je film meer persoonlijkheid uitstraalt dan bijna alle bijrollen (met acteurs tot je beschikking als Ejiofor, McAdams en Mikkelsen), dan had je misschien nog een herschrijfsessie moeten doen.

Verder een pluim voor een paar erg leuke grappen, de meligheid die Marvelfilms af en toe in de weg zit, is in deze film bij vlagen juist een meerwaarde. En ten slotte een duim omhoog voor Cumberbatch, die Strange tot leven brengt met een goed aangevoelde balans tussen ironie en drama, en ook nog door de beugel kan als actieheld. Hij voegt daarmee weer een geslaagde regel toe aan zijn opmerkelijke c.v.

Mads Mikkelsen casten als de schurk is dan wel weer heel erg 2006, maar laten we verder niet zeuren.