Meningen

De vorige film die ik zag van Malick, The Thin Red Line, had ik over twee avonden verdeeld, omdat ik het op een gegeven moment een beetje veel van het goede vond. Geïnspireerd daardoor heb ik The New World (172 minuten versie) zelfs bekeken over zeven verschillende sessies van elk 20 a 30 minuten.

Ik ben er eigenlijk nog steeds niet uit of ik dit nou als kritiekpunt moet aanmerken, dat ik het bijna onmogelijk vond de film in één ruk uit te zitten. Toch ben ik, nu de aftiteling is uitgerold, eerder geneigd om te zeggen dat ik het, na zijn briljante debuutfilm, de beste film van Malick vond die ik tot dusver zag.

Na vijf van zijn films gezien te hebben, ga ik het steeds grappiger vinden hoe erg ik het bij Malick eigenlijk eens wil zijn met zowel zijn critici en zijn bewonderaars. Dat is met deze film niet anders. Als je zou willen stellen dat de film te lang met de camera om een meisje heen dwarrelt (om een andere reactie op deze pagina te parafraseren), dat er nauwelijks een verhaal te ontdekken valt in de oeverloze shots van waaiend gras en klaterende beekjes, dat het gemompel op de achtergrond af en toe weinig toevoegt, tsja, dan kan ik je daar alleen maar gelijk in geven.

En toch: letterlijk elk shot zou je kunnen inlijsten, en Malicks aandacht voor detail is echt weergaloos (wat een mooie sets!). Over de volle drie uur ontvouwt zich zowel een fraaie, frisse kijk op wat eerst een platgetreden legende leek (tsja dat krijg je als je veertig jaar over een script doet, dan kruipt Disney voor) als een liefdesverhaal dat ik niet, zoals anderen hier beweren, afstandelijk vindt, maar juist subtiel, poëtisch en aandoenlijk.

Toch, het had af en toe wel iets minder gemogen met het gedwarrel, dat klopt. En de manier waarop de indianen als 'noble savages' in beeld worden gebracht, dus als een soort macrobiotische commune (tegen alle historische kennis in overigens), doet ook wat af aan de geloofwaardigheid van de film. Inheemse volken zo in beeld brengen is zowel racistisch als cultuurrelativisme, daar zou dus echt helemaal niemand meer blij van moeten worden anno nu, behalve het soort types dat graag indianenplaatjes met tegelwijsheden op Facebook deelt. Dat zijn dus voorbeelden van (bescheiden) irritaties die me toch wel van een nóg hogere score afhouden.

Al met al wordt er ook wel redelijk geacteerd, vooral Kilcher draagt de film echt en laat ons kijken door de ogen van Pocahontas, stralend vol dartele verwondering. Knap voor zo'n jonge actrice, met zulk contemplatief materiaal ook nog. Farrell zou dan weer niet mijn keuze zijn geweest voor deze rol, maar zijn onbeholpenheid heeft ook wel weer een bepaalde charme, in deze context.

As we speak heeft The New World een score van 2,97* op Moviemeter, wat bij mij toch wel een kleine roep om herwaardering losmaakt. Al snap ik ook dat dit niet ieders ding is. Wellicht helpt het sceptici om, net zoals ik heb gedaan, deze film als miniserie te beschouwen.