Meningen

'Fantastic Beasts' is pas Rowlings eerste zelfgeschreven filmscript. Direct kiezen voor het witte doek maakt de film sowieso eigenlijk al beter dan de Potter-films, waar Rowlings complexe plots vaak een beetje verstikt werden door spektakel en CGI, en daarom afgeraffeld aanvoelden. Dit verhaal biedt meer ademruimte en veel details over de Amerikaanse toverwereld komen beter uit dan in de Zweinstein-films.

Staat tegenover dat het einde wel echt tegenvalt. Voor een blockbuster met een dergelijke aanloop is het spektakel wel héél karig. Bovendien, en dit is nogal verrassend gezien Rowlings kwaliteiten als detective-schrijver: de onthulling aan het slot is echt behoorlijk voorspelbaar. Iedere Potterfan zag de connectie tussen Grindelwald en Graves ruim vantevoren, wat ook niet zo gek is als Graves een ketting geeft aan Credence met een groot Grindelwald teken erop. Maar zelfs voor niet-Potterkenners kan het toch niet echt een verrassing zijn geweest dat het karakter van Graves niet blijkt te zijn wat hij lijkt. Zeldzame beoordelingsfout van een schrijfster die haar plotwendingen toch meestal een stuk beter inkleedt.

Toch vier sterren? Ja, want er viel genoeg te genieten. Scamander is een leuk karakter, een aandoenlijke beestjes-nerd die prima wordt neergezet door Redmayne. Je moet tegen die acteur met zijn kraaloogjes kunnen, maar ik ben stiekem wel een beetje verliefd dus ach ja. Aan zijn zijde staat een leuke Dan Fogler, die vaak de show steelt als comic relief/ sidekick.

Rowlings wereld kan me meestal nog steeds boeien: met name de eerste scene in de koffer van Newt is ongeveer de meest betoverende scene die ik in tijden heb gezien, en zowaar ook eens echt de moeite waard om in 3D te kijken. De film heeft een goede balans tussen nieuwe onthullingen over de magische wereld, verwijzingen naar Harry Potter, en op zichzelf staand avontuur.

Volgende keer dus alleen maar zorgen dat het plot wat beter uit de verf komt, Joanne. Dat is voor Ezra Miller ook wel zo leuk, die hing er nu wel een beetje erg langs de zijlijn bij. Als volgende films het daarin beter doen, kan deze reeks een paar meesterlijke sprookjes gaan opleveren.

Een boek van mijn jeugdheld Roald Dahl, verfilmd door mijn favoriete regisseur. Wat kan ik nog meer verlangen? Het boek van Dahl heb ik niet of twintig jaar geleden gelezen, dus of het een getrouwe verfilming is durf ik niet te zeggen. Grappig genoeg is de film wel typisch Wes Anderson, inclusief excentrieke vader met een moeizame verstandhouding met zijn kinderen, en gemaakt met een obsessieve aandacht voor visuele details.

Een nieuw meesterwerk van mijn knuffelregisseur? Nou ja, ik heb me krap anderhalf uur prima vermaakt. De stop-motion aanpak moet je liggen, maar de sets zijn prachtig, de karakters leuk en de visuele grappen effectief, ook al is het niet hemelbestormend vernieuwend allemaal. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf en de morele boodschap ('alle wezens zijn speciaal') is nou niet iets waar je op kunt promoveren in de filosofie. Voor mij is dit dus een leuk tussendoortje, volgende keer weer een lekker absurde live-actionfilm Wes? Mensen die de films van Anderson geen hol aan vinden, kunnen zich hier overigens redelijk veilig aan wagen.

Aardige film die vooral in het eerste uur overtuigt. Tegen het einde wordt het allemaal wat voorspelbaar en sentimenteel.

Jammer is ook dat Wahlberg, met zijn puppy-oogjes en perfecte coupe, niet helemaal geschikt is voor de schuchtere rol die hij hier moet spelen. Dan merken we toch dat zijn tegenspeler Bale, die wel de hele film overtuigt, een staptje hoger staat in de rangorde van topacteurs.

Regie en setting zijn verder dik in orde, met fraaie beelden van een verpauperd Massachusetts als achtergrond voor een soms oprecht schrijnend 'worstel en kom boven'-verhaaltje.

De eerste tien minuten zijn prima, Roddy Doyle-achtige, rauwe comedy over losers uit de sociale onderklasse. Dan neemt de film een scherpe bocht naar galgenhumor, en levert in één klap al haar realisme in. Was misschien precies de bedoeling van de makers, maar het komt eerder lomp en melig over dan grappig of indrukwekkend.

Zelfs in een zwarte comedy moeten je karakters nog een bepaalde motivatie hebben om tot een daden te komen, maar hier verzandt alles al snel in een bizarre cultklucht die de aandacht weet vast te houden, maar dat is dan ook het enige.

Jammer, want het idee is verre van onaardig.

Film gebaseerd op oud Chinees verhaal en tevens een natte droom van de kung fu-fan: naar een mythisch Chinees rijk reizen alwaar je les krijgt in kung fu door Jet Li EN Jackie Chan. Beetje suffe opzet, binnen tien minuten weet je al hoe het gaat eindigen. Heel erg Hollywood dus. De soundtrack is ook redelijk afschuwelijk.
Geen stinker, maar wel eerder een zwak Hollywoods aktie/avontuur dan een martial arts-kassieker.

Misschien omdat Apatow niet voorspelbaar wil worden, probeert hij hier uit alle macht geen derde akte te schrijven. Hoe laat je zoiets aflopen? Het laatste uur van de film sleept maar aan en aan, lijkt steeds een kant uit te gaan en dan toch geen keuze te durven maken. Jammer, want tot die tijd heb ik zelf een erg grappige, goed geregisseerde film gezien. Humor door rijke Hollywoodkomieken die zichzelf en elkaar kietelen moet je liggen, net zoals de talloze cameo's en de toepasselijke muziekjes op emotionele momenten, maar verder, mja.

PS Wat een kuthoes. Wat was de redenering hier? Zet gewoon de twee hoofdrolspelers en een lekker wijf voorop en dan verkoopt het zichzelf?