Meningen

Erg grappige en aandoenlijke film die naar het einde toe een beetje voorspelbaar wordt en waarvan het plot van onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt. Mel ontwijkt de kogels door pure stoerheid! Zo'n film. Ouderwets vermaak dus.

Voor het eerst in vier jaar neemt Eastwood in Grand Torino weer eens een hoofdrol op zich. Het is te begrijpen dat de man die Josey Wales, The man with no name, etc. gestalte gaf, zich aangetrokken voelde tot dit karakter, want deze film is in feite een moderne western. Weliswaar zijn er nergens paarden, colts of dronken Mexicanen te bekennen, maar wel speelt het verhaal zich af in een plaatsje waar het gespuis het voor het zeggen heeft, terwijl de onschuldige burgers lijden, totdat één man dapper genoeg is 'to make a stand'.

Het plaatsje is in dit geval een buitenwijk in het moderne Amerika, en de eenzame strijder van dienst heet Walt Kowalski (Eastwood), een verbitterde, mopperende oude Korea-veteraan die, als de film begint, net zijn vrouw heeft verloren. Met zijn twee zoons en vier kleinkinderen heeft hij een moeizaam contact, zijn labrador is zijn enige echte vriend. Met lede ogen kijkt Kowalski toe hoe zijn nette buurt steeds meer verandert in een multicultureel getto waar jeugdbendes de dienst uitmaken op straat en de buren rare aziatische feestjes houden ('damn barbarians', mompelt de niet bepaald verlichte Kowalski).

Als hij min of meer tegen wil en dank betrokken raakt in een conflict van zijn Hmong-buren met een verwante bende (Hmong = een Aziatisch volk uit de regio van Laos, weer wat geleerd), wordt hij, nog meer tegen wil en dank, door de Aziaten vereerd als een lokale held. De scenes waarin de grommende Kowalski de vrouwen probeert te verjagen die zijn veranda bedelven onder bloemen en lekker eten zijn erg grappig. Zijn Hmong-buren zoeken toenadering, en uiteindelijk moet Kowalski zuchtend toegeven dat de met zichzelf worstelende Hmong-gemeenschap beter de Amerikaanse droom belichaamt, en meer sympathie bij hem opwekt, dan zijn eigen verwende nageslacht dat doet. Het komt zelfs zover dat hij zijn verlegen buurjongen Thao (Bee Vang) onder zijn hoede neemt, en deze probeert op het rechte pad te houden. Maar de schurken laten dit natuurlijk niet zomaar over hun kant gaan.

Enzovoorts tot aan de dramatische ontknoping, die misschien niet helemaal geloofwaardig is, maar wel mooi verzonnen en emotioneel bevredigend. Ook aan het begin van de film lijken de scriptschrijvers zich even te verslikken in hun haast om zo snel mogelijk het karakter Kowalski neer te zetten en het verhaal snel op gang te brengen. Ook is het waar dat vooral het spel van Eastwood deze film draagt, en het acteren van de bijrolspelers daar vaak (ver) bij achter blijft.
Maar Eastwood is dan ook in staat een film als deze te dragen, en verder zijn er genoeg mooie en grappige momenten om van te genieten.Het verhaal is sympathiek is en wordt verteld met een lekker tempo. Eastwood als bejaarde cowboy in de multiculturele moderne wijken van Amerika is bovendien een geweldig idee. Op de beste momenten bezorgde de film me een zelfde soort opwinding die ik voelde toen hij slim twee families tegen elkaar uitspeelde in A Fistfull of Dollars, en soortgelijke klassieke Clint-momenten. Dat de film ook een aantal relevante onderwerpen ter sprake brengt (immigratie, generatieconflicten), zonder er een pamflet van te maken is een bonus.

Een zeer ruime voldoende.