Meningen

Geweldig inderdaad! Helaas stelt de rest van de film wel héél erg teleur. Waren dan ook 80 extra lang voelende minuten van mijn leven.

Het ''monster'' is inderdaad simpelweg een vent in een rubberen kostuum. Prima.. Niks mis mee. Helaas gebruikt regisseur Don Dohler het beest minimaal. Het verhaal centered zich vooral rond een groepje matig acterende rednecks, die (buiten Richard Ruxton) geen enkele charme hebben. Een verhaaltje grotendeels om zulke stoffige, saaie characters laten draaien zorgt er dus ook snel voor dat de verveling bij de kijker toeslaat.

Het volledige verhaal moet wel haast de uitkomst zijn van 5 minuten brainstormen door schrijvers Don Dohler, Anne Frith en David Donoho. Van een plot is dan ook bijna geen sprake. Gevechtscenes doen denken aan CKV schoolprojectjes. Het stelt allemaal heel weinig voor (met als toppunt de uitelkaar vliegende paspop die van toepassing is bij de quote bovenaan de review)

Vermijden zal het advies van 95% van de kijkers zijn. Zo ook van mij. Dohler had héél veel kunnen leren van een film als Robot Monster (1953), die met een beperkt budget en slechte kostuums wél ultiem vermakelijk weet te zijn. Dit is echt alleen aan te raden voor masochisten of mensen die erop uit zijn om echt elke monster B-film in de wereld te zien (al leggen die twee beangstigend dicht bij elkaar).

Goed geacteerde thriller, maar ondanks dat het af en toe vrij spannend is verbaasd de hoge status van deze film mij wel..... Op nummer 214 van de beste films ooit gemaakt? Serieus...?

Het is absoluut prima vermaak hoor. De (redelijk lange) speelduur vliegt best voorbij, maar heel speciaal is het allemaal niet wat je voorgeschoteld krijgt. Het einde is dan weer zo stupide dat ik et ergens wel leuk vond.

Redelijk filmpje van de regisseurs van de 2 uitstekende Crank films.

Crank was alles wat Gamer net niet is. Er is genoeg gekkigheid en rarigheid te beleven maar het is allemaal net niet even crazy als in Crank. Gerard Butler speelt Kable het minder coole broertje van Chev Chelios. Hij gromt wat en kijkt stoer en dat is dan ook z'n rol.

De vecht en actiescene's zijn lekker gewelddadig met veel bloed en ledematen. Helaas wil de snelle montage niet echt vlotten en daardoor wordt het bij tijd en wijle af en toe wat onoverzichtelijk.

Veel invloeden van Death Race en Crank maar die zijn toch echt een stuk beter.

Ook het einde voelde wat afgeraffeld.

Het klinkt nu misschien alsof er niks aan de hele film was maar dat is ook niet zo. Zo zitten er een paar hele grappige en coole personages in (Die dikke gast en Crews's character) en zijn sommige actiescene's lekker spectaculair.

Onderhoudende Giallo die vooral erg sterk begint met een voor een Giallo behoorlijk hoog tempo. Alles is lekker stijlvol geschoten, en de kills zijn best sterk (niet perse qua gore maar wel qua algehele uitvoering).

De soundtrack is daarnaast heerlijk en zowel Paola Tedesco als Corrado Pani zijn vermakelijke leads met goeie koppen.

Helaas kakt het na zo'n 3 kwartier een beetje in en wordt het tempo wat lager wat er toch voor zorgde dat ik de aandacht een beetje verloor.

Even een iets langere recensie na mijn herziening.
Het blijft 2,5*.

Nightmare Concert is ongetwijfeld Fulci's geweldadigste film. Vooral omdat het moorden op kinderen en vrouwen betreft die na nog geen seconde screen-tijd al afgeslacht worden. De gore is van erg goor (de scene met het hoofd door de raam, en de scene waarin Fulci's film wordt geshowd waarin een man z'n vrouw afmaakt met een knuppel) tot erg amateuristisch (de magnetron scene).

De ene onlogische scene na de andere stapelen zich op, waardoor er op ten duur totaal geen touw meer aan vast te knopen is.
Er zat verder een leuke referencie naar Psycho in met eenzelfde douchscene maar door het verschrikkelijk amateuristische camerawerk faalt deze scene enorm.

2,5* omdat de gore te pruimen is. Voor de kijker die niet snel gecharmeerd is door Italiaanse horror-cinema zal dit filmpje al snel tussen de 0,5* en 1,5* liggen.

Een Fulci waar altijd een beetje overheen gekeken wordt, waarschijnlijk omdat hij niet zo hoog staat op de gore lijstjes. Is het dan toch de moeite waard? Ja, al is dit zeker geen favoriet.

De muziek komt van Pino Donnagio. Toevallig zag ik gisteren nog Tourist Trap (1979) waar hij ook de muziek verzorgde, en ik heb een beetje dezelfde issues. Tijdens veel 'spannende' scenes is zijn muziek te aanwezig en vooral te bombastisch. De main theme is overigens wel tof. Spannend of eng wordt het zelden, en in alle eerlijkheid moet je wel van hele goede huize komen wil je een kat eng maken imo.

Veelal besproken is al dat er voor een Fulci vrij weinig gore in zit. Stoorde mij niet persé, vooral omdat het sfeertje, cinematografie en belichting op z'n Fulci's weer prima in orde zijn. 1 briljante scène waarin cinematografie, belichting en een gruwelijke deathscene samenkomt is tijdens de verbranding van die dame in haar nachtjurk. De opbouw, in de donkere slaapkamer met die lichtgevende kattenogen is al perfectie, maar de daadwerkelijke verbranding daarna is echt gruwelijk goed gedaan. Puike deathscene.

Helaas is dat wel 1 van de weinige ECHTE hoogtepunten. Verder moet ik toegeven dat het af en toe best wel kan inkakken. Fulci regulars David Warbeck en Al Cliver hebben inwisselbare rollen. Daar tegenover staat dan wel weer een bijzonder sterke Patrick Magee.

Zeker niet Fulci's beste, maar ook niet verkeerd om eens gezien te hebben. En het blijft leuk om Fulci's trademarks te zien.

Zoals wel vaker het geval is met Italiaanse horrorfilms uit de 80's heeft ook Il Gatto Nero helemaal niks te maken met een zwarte kat of het verhaal van Edgar Allan Poe. Nog minder heeft het te maken met demonen, waar de alternatieve titel Demons 6 - De Profundis het toch echt laat lijken alsof dit het zesde deel is van de Demons serie. Nee. Tegen alle verwachtingen in is dit qua verhaal het derde deel in de ''Mother'' serie van Dario Argento ( Suspiria (1977) en Inferno (1980). De main theme van Suspiria komt zelfs af en toe voorbij.

Het begint allemaal nog wel aardig met een zeer behoorlijk sfeertje en een leuk concept. We volgen namelijk een regisseur die geinspireerd is geraakt door Argento's Suspiria en zelf nu een film over de derde heks wil maken, niet wetende dat die heks daar niet zo blij mee is waardoor zijn idee voor een film werkelijkheid wordt (confusing, I know). De eerste ontmoeting met de ''heks'', waarbij ze uit een spiegel springt met op de achtergrond klinkende rockmuziek, vond ik toch wel erg tof.

Helaas kakt het daarna een beetje in. De film is zo onsamenhangend als het maar zijn kan. Werkelijk geen touw aan vast te knopen. Wel blijft het, ondanks dat ik al totaal geen idee meer had waar ik nou naar aan het kijken was, tamelijk vermakelijk. De sfeer blijft er toch wel erg lekker in zitten en héél af en toe komt er een klein beetje gore aan te pas. Geinig om te zien dat Luigi Cozzi zelfs 9 jaar na dato zijn exploderende buik effecten uit Contamination (1980) nog niet vergeten was, en ze hier ook weer gebruikt. Helemaal overtuigend is de gore echter niet. Zeker niet als je weet dat Rosario Prestopino en Franco Casagni, die toch echt voor de make up van o.a. films as Zombi 2, Zombi Holocaust, City of the Living Dead, Nights of Terror, New York Ripper, Demons en Opera zorgden, hier ook de special make-up effecten mochten doen. De soundtrack blijft leuk om te horen met zoals ik al zei de rockmuziek, de theme van Suspiria en af en toe een score die toch wel héél erg veel lijkt op het werk van Ennio Morricone voor The Thing.

Onsamenhangend, vreemd en niet heel erg goed. Dat is wat deze film is. Toch blijft het, mede door de sfeer, wel aardig vermakelijk. Leuk om eens gezien te hebben.

Erg sterke misdaad film waarvan ik verwacht had dat hij ook een wat hogere score zou krijgen op moviemeter.

Het word alleen nog maar indrukwekkender als je daarna de interview met 50 cent ziet (dat had ik bij de extra's op de dvd)

Daarin word verteld dat het eigenlijk nog wel erg veel weg heeft van 50's leven. Hij is in het echt ook neergeschoten. In het echt verkocht hij ook al op zijn twaalfde crack. In het echt wist hij ook niet wie zijn vader was.

Erg indrukwekkende film dus met acteerprestaties (ook van 50 cent) die wel goed zijn.

Toch wel een aardige film die mij ook geen seconde verveelde.

De killer was angstaanjagend en doet dat zonder dat hij een masker draagt. Zijn gezicht is namelijk al eng genoeg. Wanneer er een moord wordt gepleegd draait het beeld in het begin van de film vaak weg, maar later komen de moorden wel gewoon op beeld. De gore ziet er dan ook wel goed uit.

Had wel wat meer een giallo sfeer verwacht. Giallo is toch soorten films met van die leren zwarte handschoenen?? Wel jammer dat dat hier wordt gemist.

Acteerprestaties vond ik van Brody wel redelijk goed, ook de killer doet zijn acteerwerk heel aardig. Vond alleen Seigner matig presteren.

3,5.* Vind ik deze film toch wel waard. Het kent een paar hele leuke/goede scene's, en het heeft ook wat gore.

You ever see the movie Jaws? It makes that shark look like a goldfish!

Wat een heerlijk slechte film blijft dit toch. Zeker een So Bad it's Good film. Alles aan the Giant Spider Invasion is klungelig. Het acteerwerk is verschrikkelijk slecht, maar erg grappig. Zeker Robert Easton (die al in 140 films mee heeft gespeeld!) doet zijn best een gore hillbillly neer te zetten.

De soundtrack is zo goedkoop dat hij weer leuk wordt, en ook de Giant Spiders hebben hun charmes....

Geniaal ook dat deze film nog de spot durft te drijven met Jaws.

Kijk er naar uit meer films van Bill Rebane te zien. O.A Rana: The Legend of Shadow Lake, en Twisters Revenge lijken me hillarische films!

Tja, aardig bioscoop vermaak. Maar het komt nergens, maar dan ook nergens in de buurt van het fantastische origineel. Als Gladiator een goed restaurant is is Gladiator II een broodje frikandel. Niks mis mee, maar er is wel degelijk verschil te proeven.

Ja er is heel veel op de film aan te merken. Mescal speelt een character zonder enige emotie of charisma, je mist de fantastische soundtrack van Zimmer, sommige scènes slaan echt als kut op dirk (die apen, wtf?) en de 2 infantiele keizers zijn zo ongelofelijk slecht geschreven.

Wat dan overblijft is aardig hersenloos popcorn voer waarbij voornamelijk de actie scenes in het Colosseum best goed zijn. Al mag ook daar gezegd worden dat ik liever wat meer man to man combat had gezien ipv allerlei gimmicks.

Kleine 3,5e ster waarbij de bioscoop ervaring natuurlijk altijd net even wat indrukwekkender is dan de thuis ervaring. Prima Hollywood vermaak, maar tegelijkertijd mag het de veters nog niet strikken van het origineel. De film duurt ook wel een halfuurtje te lang. Vond de title sequence aan het begin overigens wel erg mooi.

Ouderwetse monsterfilms met miniatuur gebouwen en kerels in lelijke kostuums: ze blijven leuk, mits vermakelijke uitgevoerd natuurlijk. Perfect voorbeeld is Robot Monster (1953) - desastreus voorbeeld is Ape (1976). Deze Godzilla vs. Mechagodzilla ligt er een beetje tussen in.

Ik kreeg al vrij snel jeuk van de bijgelovige Japanners en hun mythes. Gelukkig blijken hun voorspellingen wel waar te zijn en staat Godzilla inderdaad op (net zoals een handje vol andere monsters). Helaas zijn Mechagodzilla en vooral Godzilla grotendeels figuranten en volgen we een veel te groot aanbod aan oninteressante protagnisten. Iedere minuut lijkt er wel weer een ander random figuur zich aan te sluiten als main character, zonder ook maar iets interessants te melden te hebben (gelukkig is er met Reiko Tajima nog enige vorm van Japanse eyecandy). Het middenstuk is dan ook dodelijk saai. Het boeit me geen ene fuck hoe en waarom Godzilla en zijn maatjes/vijanden op zijn gestaan ----> ik wil gewoon actie zien. Jammer genoeg MOETEN we van regisseur Jun Fukuda het onderzoek meemaken. Dit leidt tot een opeenvolging aan saaie scenes. Als kers op de taart blijken er dan ook nog aliens involved te zijn (inclusief glimmende pakjes). Vreemdgenoeg hebben deze aliens ook een soort cameleon achtige gave waardoor ze er allemaal uitzien als doorsnee Japanners. Als ze vermoord worden veranderen ze echter in een soort menselijke King Kong, wat wel voor een glimlach zorgt.

De laatste 20 minuten worden besteedt aan het ''grote'' eindgevecht tussen Mechagodzilla, Godzilla en King Ceesar (die idd veel te soepel beweegt). Toegegeven, de actie en gevechten zien er best tof uit. Hoogtepunt van die gevechten doet zich echter al vrij vroeg in de film voor wanneer Godzilla en Mechagodzilla head-to-head gaan in een olieraffinaderij en daar de hele boel slopen, wat leidt tot mooie explosies en een overall imposante scene. De splatter-achtige scenes waarin Godzilla tot bloedens toe wordt geknalt zijn ook fijn.

Vrij matig dus deze Godzilla film. Had best wat kunnen worden als er een hoger tempo in zat, want de actiescenes die er waren zagen er best aardig uit. Helaas wordt de film grotendeels gevuld met een oninteressant stel characters, een overacterende opa en Aziatische maanmannetjes in glimmende pakjes.

Love it or hate it film. Ik heb er niet zo veel mee. Vrij langdradige zit zonder al teveel verhaal of structuur. Karakters heb je 0,0 band mee. Sfeertje is aardig. Laatste half uur krijg je nog wat afrekeningen voor je kiezen en dan is het plotseling klaar.

Bijzonder saaie obscure film die gemaakt werd om de in Washington DC populaire GoGo muziek een landelijk fenomeen te maken. De film werd echter enorm slecht ontvangen.... And with good reason. In Nederland op dvd uitgebracht met de sensatiebeluste titel Raped in the Ghetto (terwijl de daadwerkelijke verkrachting slechts een klein gedeelte van het uiteindelijk plot is).

De GoGo muziek is best aardig maar wordt compleet misplaatst ingestart. Bij de aanloop naar een verkrachting hoef ik dat niet te horen. Verder voelt het misdaad plot altijd mijle ver verwijderd van het GoGo plot. Voelt als 2 verschillende films waardoor het een storend en saai geheel wordt. Wie een snoeiharde, rauwe actiefilm verwacht kan deze beter overslaan.

Met o.a. Robert DoQui en Harris Yulin heb je een paar karakteristiek 80's koppen, maar dat is een van de weinige positieve dingen aan deze film.

1,5*

Geweldige film. Sterk acteerwerk en hele emotionele maar soms ook grappige scenes. Ook er goed hoe Clint Eastwood de snibbige ouwe man neer zet.
De laatstescenes waren ook erg mooi en sterk. Inderdaad is een keer geen happy ending maar een (voormij) onvoorspelbaal einde.

Ondragelijk slechte film zonder gore, humor, of onbedoelde grappige onnozelheid. Gewoon tragisch saai en krankzinnig lang uitgerekt.

I can smell him.... My god, I can smell my friend being cooked...

Eli Roth vind ik een toffe regisseur. Levert altijd vermakelijke films op, die steevast zeer worden ondergewaardeerd. Cabin Fever is een kleine cult klassieker, Hostel 1 & 2 is zeer vermakelijke torture porn, en zijn inbreng voor Tarantino's en Rodriguez' Grindhouse was uitstekend. Niet alleen daarom had ik er wel vertrouwen in dat Roth het traditionele kannibalen genre een nieuw leven in kon blazen. Ook omdat het alom bekend is dat hij zelf een groot van is van het genre. En ondanks dat The Green Inferno een toffe horrorfilm is geworden, is het wel een beetje een film met twee gezichten.

De moed zonk me eerlijk gezegd al vroeg in de film in de schoenen. De Italiaanse kannibalenfilms van begin jaren 80 waren ruw, bruut en ongepolijst. En zo komt The Green Inferno van minuut 1 al niet op mij over. De soundtrack is te bombastisch, te Hollywood. De acteurs kwamen stuk voor stuk zeer onsympathiek op mij over. Buiten dat, en het feit dat geen van allen echt geweldig acteert, stoorde het me ook een beetje dat die hele groep te overduidelijk rechtstreeks uit een auditiekamer in LA zijn getrokken. Daar waar de Italianen vroeger juist kozen voor karakteristieke koppen zoals Robert Kerman, Giovanni Lombardo Radice, Salvatore Basile etc. In The Green Inferno heeft alleen 'Alejandro' dat een beetje. Maar dat vond ik dan weer een zeer stompzinnig character. Jammer trouwens dat Roth voor Kerman niet iets van een cameo heeft kunnen regelen. Is inmiddels op leeftijd, maar Kerman heeft de laatste jaren juist aangegeven graag nog eens iets voor de camera te doen. En het is ook bekend dat hij ieder zakcentje kan gebruiken. En met zo'n cameo zorg je toch ook weer voor meer respect/blijdschap bij de genre fans. Stompzinnige pogingen tot humor, en lelijke CGI jungle beesten zorgden bij mij voor nog meer ergernis.

Maar ik ben niet alleen maar negatief. Na 45 minuten neemt de film een positieve wending. Dan (pas) komen de kannibalen in actie, en dan wordt het ook allemaal erg bruut. Het camerawerk wordt wat schokkiger om de panische omgeving weer te geven. De gore barst los en is uitstekend. Greg Nicotero levert top werk op dat gebied. Dat is over het algemeen ook het grote pluspunt van deze film. Het is allemaal lekker ranzig en gestoord. Daarnaast komen de kannibalen ook goed dreigend over. Jammer dat Roth er dan af en toe van die puberale humor in moet gooien (die diarreescene en die wietscene zijn gewoon kut). In een ander soort horrorfilm kan ik dat wel accepteren van hem, maar in een film als deze hoort dat in mijn ogen niet thuis.

Op zichzelf staand een absoluut prima horrorfilm. Als Eli Roth, en kannibalenfan had ik op iets meer gehoopt. Het is allemaal net iets te 'Hollywood' en professioneel ogend om zich echt in het rijtje van Italiaanse kannibalenklassiekers te mogen scharen. Maar, zoals gezegd, is het op zichzelf staand een film die zeker de moeite waard is.

Matige sci-fi film uit de 60's.

The Green Slime begint in ieder geval erg veelbelovend. De titelsong is van een enorm cheesy niveau en vervolgens krijgen we circa een half uur veel ruimteschepen te zien die door de lucht vliegen. Erg vermakelijk allemaal aangezien het lijkt alsof regisseur Kinji Fukasaku die speelgoed doos van z'n zoontje heeft omgekeerd en daar gewoon wat random speelgoedjes uit heeft gepakt om die vervolgens door het universum (lees: kleurplaat met wat sterren) te laten vliegen. Door het cheesy niveau kijkt het in ieder geval wel lekker weg en is het allemaal erg vermakelijk.

Helaas gaat het daarna de verkeerde kant op. Namelijk eenmaal terug in het ruimtestation blijken er wat aliens te hebben meegelift. De aliens zien er lachwekkend slecht uit en, al had ik ook niet anders verwacht. Dan nog kan een film super vermakelijk zijn (een goed voorbeeld is de 50's classic ''Robot Monster'') maar hier is dat helaas niet het geval. Het gevecht tussen de bemanning en de aliens is langdradig en saai en steeds meer begon ik te hopen dat de aftiteling snel zou verschijnen. 90 Minuten is dan ook veel te lang voor een filmpje als The Green Slime. 60/70 Minuten was meer dan voldoende geweest maar nu werd het op het eind wel erg langdradig.

The Green Slime begint aardig maar zakt vervolgens als een pudding in elkaar en weet de laatste 20 minuten bijna geen seconde meer vermakelijk te zijn. Kleine 2,5*

Vraag me trouwens af of Ridley Scott deze film zag voordat hij Alien maakte. Verhaal heeft wel erg veel gelijkenissen.

Redelijk.
Durfde de film eigenlijk een hele tijd niet aan. Was bang dat het allemaal net iets te verouderd was, uiteindelijk is het ook wel redelijk gedateerd maar nog wel erg leuk. Het sfeertje is leuk en de kerst setting helpt ook mee.
Enkele leuke scenes maar af en toe ook erg langdradig mede door de iets te lange speelduur.

Had trouwens nog een leuke verwijzing naar het kanibalen genre gezien. De scene waarbij hij die Gremlins nog wat te eten geeft zie je echt de close-up van de mondjes die het vlees van de botten weg eten. Iets wat je in bijna iedere kannibalenfilm ook zult tegen komen.

Draak van een film van Lenzi. Anderhalf uur lang geteisterd door slecht gechoreografeerde zwaardgevechten tussen verschillende stammen oermensen. Bijna alles is OER saai. Enkel die aapmensen zorgden bij mij voor wat vermaak. Zelfs George Eastman kan hier de boel niet redden. En Lenzi kon het weer niet laten en moet toch weer voor de 'kunst' een speer door een zwijn raggen.

Voor iets vergelijkbaars, maar veel toffer, kan ik Fulci's Conquest (1983) aanraden.

Aii, dit ben ik niet gewend van Lucio Fulci. Waar zijn films normaal gesproken toch op zijn minst vermakelijk zijn levert hij met The New Gladiators toch echt een wanproduct af.

Naast dat het allemaal ONGELOFELIJK fout is (glimmende space-pakjes, laserbeams, slechterikken met kwaadaardige lachbuien etc), is het daarnaast vaak ook nog eens downright slecht. Fulci lijkt te vergeten waarom we dit soort films kijken, namelijk voor de actie, en gaat in plaats van zich daarop te richten interessant zitten doen met felle, knipperende neon lichten en irritante subplotjes die niemand ook maar iets interesseren. De actie is daarom voor een sci-fi - actiefilm wel héél erg schaars. Na iets meer dan een uur krijgen we eindelijk de grote gladiatorgevechten, een gevecht van zo'n 10 minuten. Toegegeven dit gevecht ziet er wel erg tof uit met veel explosies, aardige stunts en zelfs een portie gore (wat afgehakte hoofden etc.).

Riz Ortolani zorgt voor wat heerlijke 80's deuntjes. Heel af en toe komt er een aardige scene voorbij (één van de hoogtepunten is de scene waarin de vier gladiatoren 10 minuten lang aan een stalen buis moeten hangen boven een vloer die onder stroom staat). Daarnaast is het model van het futuristische Rome wel erg leuk gedaan. Fulci's kenmerken zijn vooral zichtbaar in het camerawerk en de vleugjes gore (zelfs in deze film moet een oog het ontgelden).

Bijzonder matige Fulci dus, die hier naar mijn mening toch veel meer mee had kunnen doen. De schaarse actiescenes zien er buitengewoon tof uit, maar me eerst door een uur lang durend saai verhaal heen werken (incl. af en toe zeer verouderde effecten) vind ik toch wat te veel.

Redelijk vermaak....

Een film met 50 cent... Dan weet je het meestal wel. 50 speelt de rauwe gangster en doe dat niet beter dan dat je van een rapper mag verwachten. Val Kilmer speelt wel goed vond ik. Jammer dat hij eruit ziet als een opgeblaasde zeehond, waarmee ook gelijk alle coolnes van hem verdwenen is (iets wat hij in bijvoorbeeld Heat wel had).

Verhaaltje is redelijk standaard, maar dat weet je als je aan dit soort filmen begint. Aardig einde, en de actie was goed in beeld gebracht.

Conclusie is dat het doet wat het moet doen, vermaken.. Zoals verwacht natuurlijk niks hoogstaands.

First i'll hammer some nails into your nuts

Niet alleen dit soort zinnen, maar ook dit soort scenes mag je in dit zieke Japanse martelfilmpje verwachten....

De film kent vrijwel geen opbouw. Je ziet een gozer in een busje zitten. Er lopen 2 mensen voorbij. De gozer stapt uit en slaat ze met een soort sledgehammer naar de grond.

Na dit moment volgen de scenes in de martelkamer. Ondanks dat de gehele film zich daar afspeelt wordt het geen moment saai.

De martelingen zijn gruwlijk (denk aan afgeknipte tepels, afgezaagde vingers en darmen die uit je buik hangen)

Hellaas kent de film wel 1 slechte scene. Namelijk wanneer de martelaar eerst die vrouw vingert en daarna die man aftrekt . Sorry maar dat gaat me iets te ver.

Leuke verassing ook wanneer die martelaar ze eerst geweldig verzorgd en zegt dat hij ze vrij laat, en het volgende moment ze weer opgesloten zitten in de martelkamer.

Eindscene met de darm is uitstekend. Maar helaas wordt dat daarna verpest door het afgehakte hoofd van die vrouw die nog snel even in de nek van de martelaar bijt.