Un Gatto nel Cervello (1990)

Horrorlegende Fulci in een gelijkaardige kramp die Frederico Fellini kreeg bij het maken van 8 1/2. Zichzelf als regisseur een beetje in het ootje nemen dus. Resultaat is bij deze nog slechter, want zelfs Fulci's bekende gorescenes bereiken hier niet eens niveau. Sfeerloos, repetitief, brak gefilmd en vooral inspiratieloos werk, het is bijna niet te geloven dat dit zijn stempel draagt. Mensen die zijn oeuvre aan het bekijken zijn schrappen dit best van het lijstje.

* 1/2

Geen goede film idd maar wel erg grappig dat Fulci zelf meedoet. Kwam VHS van movieselect vroeger bij toeval tegen bij FRS. In speelfilmencyclopedie worden al zijn films afgekraakt en ziek gevonden. Maar deze vinden ze ineens heel interessant ! Bizar ! Leuk om af en toe eens op te zetten.

Lucio Fulci's filmexperiment?

Verhaal, cameravoering, montage, sound... was niet echt mijn ding.

De vele gore momenten daarentegen vond ik dan weer best leuk.

Eigenwijs, maar ok.

3*

Leuke setup. Doordat ik laatst Berberian Sound Studio heb herzien vallen de overeenkomsten op, maar waar Sound Studio alles subtiel offscreen laat gebeuren laat Fulci ALLES onscreen gebeuren. Toegegeven, de gore maakt niet zoveel indruk als in zijn andere werk, deels doordat het plot daar wat te warrig voor is, maar vooral omdat het zo veel is. Goed is de gore wel (overwegend dan). Dat is dus het voor-, en nadeel van de film. Spannend issie dus niet, maar interessant wel. Ik ben benieuwd in hoeverre de film autobiografisch is voor Fulci als regisseur. Ik haal eruit (samen met de kennis van zijn andere werk en de releasedatum) dat Fulci klaar was met alle horrorfilms door de perversiteit van het bedenken van al die setups en dat de overdaad aan gore zodoende laat zien dat je er moe van wordt. Typisch is dan wel weer dat hij alle chickies effe weet te versieren en dat zijn schizofrene optreden jegens de pers in de film toch nog tot een goed einde komt.

Ander voordeel voor mij was dat ik niet al zijn werk heb gezien en dus niet zag dat sommige scenes gerecycled zijn. Dus ik ben redelijk positief over de film.

Sorry maar dit is niet mijn soort van griezelfilm, eigenlijk mag je meer spreken van horror in de categorie die mij niet aanspreekt!

Een man maakt film met bloederige scenes en ziet het terug in de werkelijkheid. Althans, hij ziet dat in zijn fantasie weer terug op straat. Bijvoorbeeld; iemand is een boom aan het zagen en hij ziet in zijn fantasie iemand een arm van een lichaam afzagen.

Nou, het zal sommigen aanspreken maar mij totaal niet. Vrijwel geen verhaal, alleen bloederige scenes met geen enkele diepgang in de film en in mijn ogen dan ook betekenisloos. Snel vergeten, anders ga je er ook van hallucineren en kom je misschien ook wel in een soortgelijk verhaal.

Een film waarin Fulci zelf de hoofdrol vertolkt. Een beetje een warrig plot, want op den duur weet je als kijker niet meer goed of iets nou in zijn gedachten afspeelt of dat het echt gebeurd, Verder stamelt hij zelf steeds als een soort demente oude man "But it wasn't me". Wel leuk hoe hij hier op het einde dan weer wat mee spot.

Veel gore zoals we van hem gewend zijn, maar deze keer soms wel erg random en haast onnodig. Subtiel kan ik dit werkje dan ook niet noemen.

Een redelijke zit, maar Fulci heeft wel beter materiaal gemaakt.

Al heb ik nog niet alle horrors van Fulci gezien, ik heb een groot vermoeden dat dit zijn bloederigste is. En hoewel de gore zoals gewoonlijk weer tot in de puntjes is verzorgd is dat wel een van de enige redenen om de film te kijken. Niet dat de film (met de regisseur zelf in de hoofdrol) een sterk verhaal nodig heeft om genietbaar te zijn, maar heel duidelijk zag ik wel volledige gore en naaktscènes uit films die ik onlangs nog had gezien van hem (oa House of the Clocks en Sodoma's Ghost). Hoewel passend voor een nachtmerrie film als deze , dit knip- en plakwerk getuigde van gemakzucht en een reden om een film van 90 minuten te verkrijgen. Wederom niet nadenken filmpje. Bij andere Fulci's worden er soms dingen ingegooid die geen steek houden, plotholes en blijf ik wel eens met vragen zitten. Niet bij deze, leuk maar helaas voorspelbaar en een wat gemakzuchtig einde.

In A Cat in the Brain speelt Lucio Fulci zichzelf in de hoofdrol. Dat klinkt alsof hij een weddenschap heeft verloren, maar eigenlijk heeft hij het afgekeken van Wes Craven’s New Nightmare.

Lucio Fulci wordt geplaagd door nachtmerries en waanbeelden bij het zien van dingen die hem herinneren aan de films die hij heeft opgenomen. Hij gaat naar een psychiater, die hem hersenspoelt en voor de moorden die hij pleegt wil laten opdraaien.

De film zit vol van fragmenten van Fulci’s latere films en films die hij geproduceerd heeft, de meeste vond hij zelf niet eens goed blijk uit interviews, dus denk ik dat hij deze film ook deels heeft gemaakt om de gore nog ergens in te gebruiken. De eerste fragmenten van de kannibalistische moordenaar (vermoedelijk uit Bloody Psycho?) zagen er eigenlijk best goed uit, maar verder was het vaak nogal slecht. De film heeft me in ieder geval overtuigt om Sodoma’s Ghost links te laten liggen.

A Cat in the Brain is een erg aparte film, vooral de manier waarop Fulci zichzelf neerzet is verbazend. Bovendien doet hij alsof hij alleen maar Horror regisseert terwijl hij dat pas sinds eind jaren ’70 doet en veel meer westerns, komedies en avonturenfilms heeft geregisseerd. In las dat Fulci’s grote hobby zeilen is, geen wonder dus dat hij aan het einde de horizon te gemoed zeilt.

De muziek zorgde voor een soort luchtigheid, de beelden in het begin van katten die aan hersens knagen zag er lekker ranzig uit en het was wel grappig om een keer The Master of Gore zelf te zien in een van zijn films. Dat maakt A Cat in the Brain toch interessanter als de andere van matige latere films.

Misschien dat ik Demonia en Voices from Beyond ooit nog een kans geef, maar denk toch dat ik het maar bij Fulci’s eerdere films hou. The Black Cat, Conquest, The Psychic en Perversion Story ga ik zeker nog kijken. Tot nu toe vind ik Zombi 2, The Beyond, Lizard in a Woman’s Skin en Don’t Torture A Duckling toch ongeëvenaard in Fulci’s oeuvre. Murder-rock, The House Next tot he Cemetery en City of the Living Dead waren ook nog wel redelijk en The New York Ripper en Manhattan Baby waren nog wel te doen, maar verder is het eigenlijk waardeloos wat ik tegenkom.

De scene met de kettingzaag neem ik aan? Die is afkomstig uit Quando Alice Ruppe lo Specchio (1988), evenals de scene met het hoofd in de magnetron en het aanrijden van de voetganger.

Thanx, die lijkt mij dan toch nog best vermakelijk.

Hoogtepunt: De dood van 't zoontje van de agent.
Die kwam vrij onverwachts.

Volledig mee eens. Ik heb deze film van Fulci zo'n 25 jaar geleden gezien en vanavond herzien.Ik herzie heel veel films vanuit mijn eigen enorm gigantische videotheek/collectie. Ik kijk gemiddeld elke dag sowieso 2 films of meer.Ik ben een liefhebber van o.a exploitatiefilms, B-Films en oude films wereldwijd en alle genres. Mij oudste film uit mijn collectie is uit 1915. Als de film Engelstalig of Duitstalig is gesproken dan ben ik niet afhankelijk van ondertitels, is de film anderstalig bv. Chinees e.d. dan zijn naast Nederlandse, de Engelse ondertiteling ook prima Ondanks mijn tik van herzieningen, ga ik natuurlijk ook iets nieuws niet uit de weg en hou het aanbod van Netflix in de gaten. A Cat in the Brain is niet een film die ik van Fulci verwacht. En Fulci zelf had het gewoon bij het regisseren moeten houden, want deze man kan niet acteren. Ook geen beetje. Een 2.5

Film met genoeg gore momenten, hou ik wel van, prima mee vermaakt.