Meningen

Één van Fulci's laatste stuiptrekkingen is dit nog niet te noemen, maar hier liep hij al wel tegen het einde van zijn carriere. Dat is ook te zien qua kwaliteit. Het haalt absoluut niet het niveau van geniale sfeervolle toppers zoals The Beyond en Zombi 2, al is deze Touch of Death voor de fan nog steeds aardig voer. Zie ook nu pas hoeveel stockfootage Fulci uit deze film gebruikte voor Un Gatto nel Cervello (1990). Acteurs die nooit op de set van A Cat in the Brain hebben gestaan hebben daar gewoon hoofdrollen. Niet on-Italiaans overigens... Zo wist Fred Williamson vele jaren niet van het bestaan van Black Cobra 4. Toen hij jaren later erachter kwam dat de film bestond, bleek dat er met het beeldmateriaal van de eerste drie films gewoon een vierde was gemaakt (zonder dat Williamson er uiteraard een cent aan verdiende).

Brett Halsey heeft de rol van de moordende, en kannibalistische, gokker die zich steeds dieper in de schulden werkt. Op zich geen verkeerde rol van hem. De gore is weer a la Fulci, lekker bruut dus. Merk hier toch wat onvrede over de gore scenes... Onterecht in mijn ogen. Die moord met de stok, gevolgd door het hoofd in de oven doet zeker niet onder voor wat we in zijn eerdere werk zagen. Fulci-favorite Fabio Frizzi verzorgt hier helaas niet de muziek, wat dan ook tot een matig soundtrackje leidt. Ook qua sfeer en camerawerk heeft Fulci het allemaal wel eens beter gedaan. Zelfs zijn befaamde zoom-in shots waren dit keer niet van de partij. Af en toe wordt de film zelfs pijnlijk slecht (de operazangeres en het ''komische'' gespeel met de lijken)...

De Cast bestaat uit nog enkele bekende gezichten. Zora Kerova (Cannibal Ferox) is, zelfs met hazenlip, verruit de knapste van het stel. Veel concurrentie heeft ze dan ook niet.. De andere ''vrouwelijke'' personages bestaan uit een dodelijk irritante operazangeres en een mogelijk nog irritanter wijf met een baard... Iets meer eye-candy had de film geen kwaad gekund. Het einde is overigens ook vrij abrubt te noemen. Verder is er ook nog een rolletje weggelegd voor Al Cliver (Zombi 2, Warriors of the Year 2072), die hier wat weg heeft van Jeroen Krabbe.

Nee, alles behalve een meesterwerk van Fulci, maar dat had uiteraard verwacht kunnen worden. Toch is het allemaal niet zo slecht als hier door vele gebruikers, waarvan enkele verbazingwekkend genoeg toch echt genre-fans zijn, wordt beweerd. Daarvoor wordt de honger van de gorehounds teveel gestild en is de film over het algemeen te vermakelijk.

Aardige Amerikaanse remake van de erg goede horrorfilm [REC].

Acteerwerk was prima in orde. Het sfeertje was aardig en de locatie leek enorm veel op die van het origineel (Vraag me af of dat gebouw niet hetzelfde gebouw was als in [REC]. Het grootste minpunt is dat Quarantine letterlijk alles kopieert van [REC]. Vaak maakt een remake er wel z'n eigen ding van maar in dit geval is echt alles hetzelfde. Daardoor werd het voor mij wel wat minder interessant.

De spanning was aardig maar echte schrikmomenten vond ik er niet inzitten, in tegenstelling tot [REC]. Enkel de laatste scene was net zoals in het origineel erg sterk.

Niet geweldig maar ook zeker niet slecht. Toch ook wel benieuwd naar Quarantine 2.

12 jaar na dato een herziening gegeven op de Arrow Bluray (met intro van Giovanni Frezza, die zich verontschuldig voor 'zijn' stem in de Engelse dub). Halfje omhoog, maar in vergelijking met een The Beyond en zelfs City of the Living Dead is dit toch echt stukken minder.

Het mist het fantastische, de bizarre vondsten die je doorgaans in een Fulci film tegenkomt. Zeker het eerste uur kabbelt het behoorlijk traag voort. De characters zijn ook te kleurloos en de soundtrack niet memorabel genoeg.

Het halve puntje extra is op basis van het laatste halfuur waar het regelmatig lekker spannend (de bijl door de deur) en ranzig wordt (die kill met het mes snijdend door de keel is echt waanzinnig).

Tegelijkertijd is het visueel qua camerawerk en belichting ook weer uitstekend, zoals je van een Fulci mag verwachten.

Maar overall is dit toch absoluut de minste in de Gates of Hell trilogie.

Niet zo verwonderlijk dat dit flopte in de bioscopen. Zelfs ik als Maas fan kon hier niet zoveel mee. Je moet ook wel van erg goede huize komen wil je een film die zich grotendeels afspeelt aan een tafel in een restaurant interessant houden. Van zulke goede huizen komt Maas niet.

Een groot deel van de film is echter nog best aardig. Er heerst dan nog best wel wat mysterie en het karakter van Pierre Bokma intrigeert. Goede casting keuze geweest. Als dit een miscast was geweest gooi je als het ware je hele film weg.

Na een uurtje begint het toch wel wat minder te worden. Dat gedoe aan die tafel kennen we dan wel, en niet veel later vliegt het eigenlijk nog meer uit de bocht en wordt het een aan een stapeling aan ongeloofwaardigheden, plot holes, continuity fouten.. hoe je ze ook wilt noemen. Daar komen andere knulligheden dan nog bij (de dramatische Nederlandse vertolking van de Italiaanse restauranteigenaar Giuseppe, de politie en arrestatieteam die clownesk overkomen etc).

Geinig uitgangspunt maar het levert niet zo'n hele beste film op helaas. Bokma steelt de show.