Un Gatto nel Cervello (1990)

Lucio Fulci, de regisseur, speelt een horror regisseur(!) en wordt achtervolgd door vage bloederige toestanden en psychoses. Gevolg: een heel scala aan ranzigheid. Leuk voor de gorehounds, maar de film is een behoorlijke chaos.

Un Gatto nel Cervello ofte 'A Cat In The Brain' was één van de laatste films van horrorlegende Lucio Fulci en allesbehalve één van zijn beste. De man had nochtans eerder heel wat klasse getoond in het befaamde House by the Cemetery en The Beyond. Misschien was het de leeftijd of zat er een kat in zijn brein, maar wat we hier allemaal te zien krijgen slaat echt helemaal nergens op.

Het idee om het over een dolgedraaide filmmaker te hebben en een psychiater die daar misbruik van maakt is nochtans niet slecht en prettig gestoord. Plus het feit dat het hier zogezegd om Fulci zelf gaat en hij zijn eigen dan ook speelt is leuke knipoog. Het is echter hoe het allemaal verloopt en de manier waarop het aangepakt wordt dat mijn hoofd doet schudden van ontzetting. Wat we krijgen is een zeer monotone aaneenschakeling van scenes waarbij we de gewelddadige hallucinaties van een cineast zien, volgend op een scene waarbij er "echt" iets gebeurd. Bloed en ingewanden in overvloed, maar de inspiratie -zowel wat de moorden zelf betreft als de methodes om in beeld te brengen- lijkt dikwijls heel erg zoek. Van een gereputeerd horrormaker verwacht ik bijvoorbeeld meer dan wat standaard steekwerk en ook dat gedoe met die kettingzagen is behoorlijk euh... afgezaagd. Er wordt argeloos gemonteerd (vaak veel te snel), scenes worden abrupt afgebroken en de meest vreselijke muziek wordt er bijgegooid.

Sommige beelden worden ook tot vervelens toe herhaald (om er zeker van te zijn dat de kijker het echt wel doorheeft dat die filmfiguur linken legt met de gebeurtenissen uit zijn scenario’s en dat soort toestanden) tot in vele flashbackscenes later, hetgeen algauw een bron van ergernis wordt. Tenslotte zien vele dingen er wel 2 keer zo nep uit als wat Fulci reeds presteerde lang voor deze prent. En voor een film van 1990 kan dit echt niet.

Eén zeldzaam goed moment is me wel bijgebleven: Een vrouw die al gillend wegrent in haar blote tieten, waarbij met een speciale invalshoek van de camera nog eens exta aandacht gezet wordt op die tieten. Briljant!


1*

Redelijke fulci film. Erg orgineel verhaal met hemzelf in de hoofdrol. Je moet er maar opkomen en durfen. Het eerste half uur was ongelofelijk slecht. Mijn maat kon er niet meer naar kijken en heeft hem uitgezet. Heb het vervolg later gekeken en dat beviel me redelijk. Er kwam eindelijk vaart in.

Het concept is best goed, de uitwerking (verhaaltechnisch) ontzettend rommelig. De film gaat over het vervagen van een fictieve filmwereld met de (ook fictieve) werkelijkheid. Als je Fulci zichzelf laat spelen, in een verder fictief verhaal, ben je daadwerkelijk bezig met het vervagen van die scheidslijn. Briljant in zijn eenvoud. De wisselwerking tussen de fictieve werkelijkheid, de films van Fulci en zijn hallucinaties is dat eigenlijk ook. Nogmaals, de uitwerking is helaas heel zwak. Heel rommelig, het in hoog tempo opvolgen van de ene smeerlapperij na de ander, is op zich geen probleem, maar hier was het veel te veel een doel op zich. Verhaaltechnisch sloeg het vaak nergens op. Ook is het af en toe wat flauw; oh nee dit was toch niet echt, maar zogenaamd uit zijn film. tot op het einde toe, zo kun je je publiek wel heel gemakkelijk op het verkeerde been zetten. Dat is een keer, gezien het thema niet erg, maar elke keer opnieuw wel. Naast het rommelige verhaal, is het grote manko de acteurs. Moet zeggen dat Fulci zelf best oke speelt, maar de rest is overwegend heel slecht.

De reden dat ik toch op een redelijk hoge (hoewel wel de slechtste van Fulci) beoordeling uit kom, is uiteraard de gore. Vond de smeerlapperij heel vermakkelijk. Het lijkt wel of Fulci in de winter van zijn carriere nog wat ideeen kwijt moest en hij zich helemaal wilde uitleven. Heb er vaak om gelachen, met afschuw naar gekeken en me af en toe positief verbaasd over de variatie die hij hierin aan brengt. Alhoewel dat natuurlijk al lang bekend was. En de combinatie van het goede uitgangspunt van het verhaal en de weer zeer vermakelijk gore, zorgen ervoor dat ik me toch prima heb vermaakt met deze film. Had ondanks de lage beoordelingen eigenlijk wel wat meer verwacht en gehoopt (want Fulci is geweldig), maar uiteindelijk is het toch zijn stijlvolle/loze stijl die me weer pakte en ben ik uiteindelijk redelijk tevreden. Maar dat ie veel beter kan is wel duidelijk. 3,5 krappe sterren.