Meningen
Hier kun je zien welke berichten Kuck-x als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Nel Nome del Padre (1971)
Alternatieve titel: In the Name of the Father
Een boeiende film met een rauwheid die typisch lijkt voor de Italiaanse cinema van die periode, ik zie het bij Scola, Passolini. Een tijdsbeeld. Het wereldbeeld van de Kerk is aan het veranderen, (oorlogs)paus Pius XII is dood, leve Johannes XXIII. Indrukwekkende scènes, fotografisch erg mooi gedaan. Wat een contrast: de rebellie van het keukenwerkvolk – dat je in alle arme eisen zou willen steunen, maar: opgehitst door arrogante rijkeluis in hun hang naar vooroorlogse macht(sverhoudingen).
Actueel.
Dat ook.
Night That Panicked America, The (1975)
Lang geleden op tv gezien en nu op YouTube - Night That Panicked America (1975) Full TV Movie, in helaas armetierige kwaliteit. Dat doet voor mij niets af aan de waarde van deze mooie productie. Knap gespeeld, vooral een knappe Orson Welles, en mooi rondgebreid: hoe de massahysterie een perfecte voedingsbodem vond in de vrees voor een nieuwe oorlog. De methode is beproefd: je volgt een paar individuen om een beeld van het geheel te schetsen - maar dat werkt hier niet helemaal: ik kreeg het gevoel dat die paar individuen de enigen waren die op hol sloegen, terwijl in werkelijkheid kennelijk toch minstens een miljoen luisteraars van het padje raakten. Het acteren van de radiospelers is intens, daar genoot ik van. Zoals ik huiverde bij de gedachte hoe makkelijk je ook tegenwoordig nog, via andere media, een hype kunt creëren...
Night We Dropped a Clanger, The (1961)
Alternatieve titel: Make Mine a Double
Amusante komedie zoals alleen de Engelsen die kunnen maken. Enkele jaren voordat Dad's Army televisiegeschiedenis begon te schrijven, kon hier al hartelijk om een oorlogsverhaal gelachen worden. Weinig andere volken zijn zo in staat tot milde zelfspot. Blenkinsop is een Bond-achtige held, stiff upper lip and all that, de typische onverstoorbare gentleman zoals we die kennen uit de boeken van P.G. Wodehouse en het Lucky Luke-avontuur Tenderfoot.
Het verhaal is even simpel als onderhoudend. En hoewel er geen enkele aantoonbare reden is voor de geheimzinnigheid bij het vertrek van de helden naar Frankrijk en Noord-Afrika, is de draaideur een even simpele als geniale vondst. En je zou bijna denken dat Kubrick zich door Blenkinsops terugkeer uit Frankrijk heeft laten inspireren voor het slot van Dr. Strangelove...
De mooiste rol vind ik die van Cecil Parker als de wat warrige en afwezige sir Bertram Bukpasser. Wat een geweldige charme brengt die man elke keer over op het scherm! Hij valt voor mij in de buitencategorie van Britse acteurs, zoals Robert Morley, Margaret Rutherford en Alec Guinness. Wederom viel mij trouwens de treffende gelijkenis op in stem, mimiek en stijl tussen Parker en Donald Hewlett (bij ons vooral bekend van It ain't half hot mum en You rang m'lord?)
Grappig ook om de heerlijke Hattie Jacques in een kleine rol te zien. Een zeer charmante vrouw, prachtig actrice en comédienne en helaas veel te jong overleden.
Nocturna (2007)
Kinderen die bang zijn in het donker ... Ik heb er zelf nooit last van gehad, hield als kind al van schemer en duisternis. Toch kan ik me wel met hoofdpersoontje Tim identificeren. De afdaling naar de ongewisse, peilloze duisternis als hij de bal uit de kelder moet halen is immers ook een metafoor. De boodschap van Nocturna is eenvoudig: zolang je bang bent is er genoeg om bang voor te zijn. Hoe dat kinderen over die angst heen moet helpen is me niet helemaal duidelijk. 'Niet bang zijn' is altijd makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig staat het een spannend en leuk verhaal en magistrale verbeelding niet in de weg.
Dat ik deze film, die al jaren in de kast stond, zag in de kerstnacht was een wonderlijk toeval. Het paste voor mijn gevoel helemaal bij de sfeer. Nocturna is prachtig geanimeerd en zit vol heerlijke fantasie. Het kan zijn dan ik wat naïef ben - waar ik me dan bij het kijken naar films als deze gelukkig mee mag prijzen - maar het verhaal wist me toch een paar keer op het verkeerde been te zetten. Nu eens vertrouwde ik Moka niet, dan weer had ik mijn twijfels bij Pi. Ook de kattenherder komt als robuust en angstaanjagend karakter binnendenderen en blijkt een lamme goedzak. Ik heb me mee laten slepen en ik heb genoten.
Ik geef niet snel de maximale waardering, slechts in 2 procent van de gevallen, maar deze verdient de 5 sterren van mijn kant volkomen.
