Meningen

Voor mij blijft Lifeboat verrassend makkelijk overeind, voor een film met oorlogsthema en tijdens diezelfde oorlog geschoten. De morele kwesties overstijgen de toenmalige actualiteit.

Hoe ga je om met een vijand aan boord. Extra lastig, als die vijand over levensreddende kwaliteiten blijkt of lijkt te beschikken.

Het filmen van mens & misdrijf in een besloten ruimte is Hitchcock wel toevertrouwd. Hij past weer typische trucjes toe om de kijkspanning te verhogen. Ik weet als kijker bijvoorbeeld dat de nazi een kompas heeft, de andere schipbreukelingen nog niet, zij vertrouwen zijn aanwijzingen nog...

Ik had mijn twijfel bij de amputatiescène. Van een halve fles cognac ga je niet dermate out dat je daar doorheen slaapt, lijkt me. En volgens mij heb je daarna meer pijn dan last van een kater.
Op sommige punten is de film wel echt achterhaald. De rol van de enige zwarte opvarende is dubieus. Een onmetelijke sterrenhemel verbeelden met een lap stof met witte stippen is lachwekkend.

Niettemin heb ik me wederom uitstekend vermaakt met het onderhoudende verhaal.

Waar ik onlangs mijn waardering voor Pillow Talk verhoogde tot de max, schroef ik mijn waardering voor deze Lover Come Back een halfje naar beneden bij. Mijn probleem met deze film is dat gemakzuchtig wordt voortgeborduurd op het succes van zijn voorganger, met een bijna identieke verhaallijn. Dat werkt niet. Deze film mist de pit van Pillow Talk, we hebben het allemaal eerder gezien, maar dan leuker. Geheime kracht in Pillow Talk is natuurlijk de cruciale rol van Thelma Ritter. De ondersteunende humor moet deze keer komen van twee voortdurende voorbijgangers, zonder enige betekenis voor het verhaal.

Het sterkste deel van de film vind ik het begin, de wijze waarop Jerry zijn zuidelijke klant strikt. Daarna is echt vermaak helaas ver te zoeken.