Meningen

Een film als vehikel voor een popartiest blijkt zelden een sprankelende productie. Acteren vraagt toch iets meer dan een goede stem en een leuk dansje. Het acteren van Adam Faith komt in deze film ook maar nauwelijks over de streep. Dat hij tegen het einde meezingt met een eigen liedje op de radio is leuk bedacht, maar werkt vervreemdend omdat op de radio 'iemand' zingt aan wie hij een hekel zegt te hebben.
Verder dan de populariteit van Faith reiken de pretenties van deze film ook niet, wat aan het eind wordt benadrukt met de knipoog van het monster. Nessie is trouwens bijna per definitie een dankbaar onderwerp.En dat levert dan toch een redelijk onderhoudend geheel op, dat ik vermoedelijk ook wel waardeer uit nostalgische overwegingen vanwege de sfeer en de vele bekende gezichten. Freddie Fintons type is net zo zat als uiteindelijk de butler in Dinner for One, hij heeft zelfs het identieke dronken loopje, waarbij je je afvraagt wanneer hij over een tijgerkop struikelt... Sydney James is als altijd leuk en Terence Longdon (Vernon) leek me steeds meer in zijn rol te groeien.

Het verhaal stelt natuurlijk geen donder voor. Man wil vrouw, vrouw wordt belaagd, man vermoordt belager. Hoe simpel wil je het hebben.
Dat vroeg ik me kennelijk vijftien jaar geleden ook af, toen ik de film voor het eerst zag. Daar rolde een povere waardering uit. Die ik nu opkrik.
Want. Ik heb recent mijn bescheiden collectie van twintig Vincent Pricefilms weer bekeken, met deze als laatste - maar bepaald niet zijn minste. Integendeel, hij speelt deze macabere rol geweldig. Star, rechtlijnig, onverzettelijk... wat een contrast met die lafbek van een assistent.
Bovendien vind ik bij nader zien de casting van Ian Ogilvy als charmante vrijersvoetenheld erg geslaagd. Wat een leuke uitstraling heeft die gozer.
Onderhuids geeft de film een waarschijnlijk aardig correcte weergave van de middeleeuwse mores, die zijn lusten eens te meer botvierde zodra morele grenzen vervaagden, zoals hier tegen het decor van de Engelse burgeroorlog.