Meningen
Hier kun je zien welke berichten Kuck-x als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Malle Gevallen (1934)
'Zes min' is een nuance die je hier in je waardering niet aan kunt brengen, maar meer dan een heel krappe voldoende geef ik Malle gevallen niet. Dat regisseur Speyer tot 1933 zijn leerschool in Duitsland had is wel duidelijk: deze film doet een nadrukkelijke poging de sfeer te ademen van de luchtige, met liedjes volgepakte producties die daar bijna aan de lopende band werden gemaakt en die ook in ons land buitengewoon succesvol waren.
Luchtig is Malle gevallen zeker. Het acteren is alleszins acceptabel, van de een meer dan van de ander - en om eerlijk te zijn vond ik Johan Kaart, hoe grappig soms ook, met zijn 36 jaar al wel oud genoeg voor deze rol. Voorts had ik dan gelukkig de volumeknop om me langs het tamelijk onverstaanbare operetteachtige gezang der dames te helpen.
Maar het echte probleem met deze productie is het perspectief. Het verhaal is vermakelijk en allicht grappig zolang je meegaat in de studentikoziteit van Bram, Hans en Boy. Bekeken vanuit hun slachtoffers, meneer Smallenbroek en Piet, is er weinig lolligs aan. Het zou een ander verhaal zijn als deze twee zich eerder als irritante kloothommels hadden bewezen die vervolgens door de drie studenten een lesje wordt geleerd. Mensen zien graag boontje om zijn loontje komen. Met de rust zoekende Smallenbroek en de verliefde Piet is echter niks mis, eerder integendeel. Smallenbroek wekte in ieder geval meteen mijn sympathie. Misschien ook door mijn eigen leeftijd kon ik me wel in hem verplaatsen. En dan krijg je zulke bovenburen - lieve help!
Moss Rose (1947)
Charmante en mooi geacteerde whodunit, maar niet al te geloofwaardig. Waarom zou - de onschuldige - Michael Drego ingaan op het verzoek van Rose? Geld wil ze niet, klaar. Een knap Londens theatermeisje meenemen naar het landgoed waar zijn verloofde wacht in gezelschap van zijn strenge moeder... Het is vragen om problemen. En des temeer als hij vermoedt dat zijn moeder de hand heeft in Daisy's dood... En waarom is de deur naar Michaels kamer niet op slot, als moeder Drego daar per se geen pottenkijkers wil?
De overgang van de Londense mist naar de zonneschijn op het landgoed is mooi gedaan. En vandaaruit dat duistere huis in... Een ongewone rol voor Vincent Price, mooi om te zien. Al met al toch een genoeglijke voldoende voor deze sfeervolle vertelling.
My Own Private Idaho (1991)
Een verfilmd gedicht, de wereld gezien vanuit de fragmentarische beleving van Mike, die door zijn ziekte telkens stukken van de film kwijt is. Hij beleeft het leven in gedroomde flashbacks en in een roes. Als hij zich tussen de straathoeren in een gigantisch kraakpand begeeft waant hij zich in een Shakespeareaans drama, in het poseren voor tijdschriftcovers wordt zijn wereld een wereld van louter coverboys en tijdschriften.
En altijd zingt en zeurt op de achtergrond en in de nevelen van zijn beleving het gemis. Het gemis aan liefde. Van Scott, van zijn broer/vader, van zijn moeder. Dan maar de beest uithangen, met de jongens die leven van de liefde maar voor wie liefde geen rol speelt..? Op weg maar weer, jongen, langs de weg die je zo goed denkt te kennen, de horizon als een gehavend gezicht. Maar je weet, net als ik, dat het niet goed gaat komen.
Toen ik deze film in 1991 voor het eerst zag, tijdens een middagvoorstelling in een bioscoop aan het Leidseplein in Amsterdam (een van de vier theaters in Nederland die hem vertoonden), vond ik 'm zo geweldig, dat ik gelijk 's avonds nog een keer ging.
Nadat hier een reeks mindere beoordelingen verscheen, vroeg ik me recent af hoe gekleurd mijn waardering toen misschien was. Destijds was ik totaal smoor op River. Zou mijn oordeel nu nog standhouden? Hoog tijd om nog eens te kijken.
En wat een belevenis werd dat! Aan het eind, echt waar, pinkte ik tranen weg.
Smoor ben ik niet echt meer, zoiets slijt, maar River acteert hier m a g i s t r a a l en is ongelooflijk sexy. Mikes desinteresse in zijn klanten speelt hij meesterlijk. "Pijnlijk mooi" noemde iemand hier Keanu in zijn rol van Scott - dat klopt. En dan hun combinatie! Prachtchemie.
Nu de film zo lang in mijn geheugd had gerust, vielen me des temeer bijzonderheden op. Niet alleen wordt het verhaal, zoals ik zeventien jaar geleden schreef, verteld door de nevelen van Mikes fragmentarische en deels gedrogeerde beleving, met weinig onderscheid tussen droom en werkelijkheid en verbeelding - het wordt ook verteld in contrasten en paradoxen.
In de documentaire-achtige restaurantscène in het begin gromt Mike vervaarlijk naar een jonge vrouw die sigarettenrook in zijn richting blaast terwijl hij zit te eten. Later in Italië blaast hij zelf - bijna net zo agressief als in zijn grommen - onder het eten rook uit naar Carmella als ze Scott zoent.
De commerciële seks van Mike en Scott met Hans krijgt een draaimolenmuziekje. In de liefdesverstilling tussen Scott en Carmella horen we het gefloten themamelodietje dat het buitensluiten van Mike benadrukt.
Het enorme kraakpand beleven we als een koningsdrama van Shakespeare - arme sloebers in hun eigen paleis, hun burcht, hun koninkrijk. Aan het eind is de scheiding van Scott en Mike definitief en scheurt de illusie: de stuurloze sloebers schoppen herrie om de dood van koning Bob, terwijl de nu schatrijke Scott toekijkt van zijn eigen, zojuist geërfde troon.
Ik heb meer dan ooit genoten van deze weergaloze film. Ik verhoog mijn waardering van vier sterren naar de max. Meesterwerk? Meesterwerk!
