Meningen

Aan de meeste Carry On films begin ik al helemaal niet meer, omdat ik te dikwijls na een kwartier of zo al afhaakte. Maar deze... Ik weet niet. Ik heb 'm nu vijf of zes keer gezien en om de een of andere reden verveelt hij niet.
Bij de openingsscènes in de wc-pottenfabriek denk je 'o jee', de Engelsen en hun voorliefde voor dubbelzinnige humor kennende. Maar na wat flauwe grappen in het begin draait het nauwelijks meer om het product en des te meer om de sociale en erotische verhoudingen. Het geheel geeft een mooi tijdsbeeld, voor mij in veel opzichten nostalgisch. Ik kom niet alleen een van de mooiste auto's van toen, de Ford Capri, tegen, maar ook heel wat bekende gezichten uit tv-series van die tijd. Sydney James heeft meestal mijn sympathie wel. En ik ben fan van de ongrijpbare Kenneth Williams en de prachtige Hattie Jacques - zoals zij met het parkietje in de weer is tilt ze in haar uppie deze film al boven andere Carry Ons uit.

Formidabel, zoals Peter Cushing hier de show steelt als Harry Fordyce. De rol van horkerige, tirannieke bankdirecteur die abrupt op de werkelijke prioriteiten in zijn eigenlijk maar armoedige bestaantje gewezen wordt is hem op het magere lijf geschreven. André Morell is ijzersterk als de schurk. Zijn even gewetenloze als koele en doordachte optreden doet wat het moet doen: als kijker ga ik zowaar medeleven voelen met de man die ik zelf beslist niet als baas zou willen.
Ik vind deze kleine productie - gemaakt op onwaarschijnlijk gering budget, las ik ergens - een regelrecht juweeltje. Ik zat van begin tot eind geboeid te kijken. Een ongewoon kerstverhaal, slim geschreven (het controletelefoontje dat maar uitgesteld en uitgesteld wordt, de glazenwasser...), door iedereen met toewijding gespeeld. Voor een topfilm is niet veel nodig, naast een perfecte cast. Minimale locaties en een heerlijke sneeuwbui. Voilà. Een aanrader voor de donkere dagen.

Een sterk optreden van Dirk Bogarde als slechterik. Mooi spel ook van Margaret Atwood en Kay Walsh. Ik werd geraakt door de beslissende bijrol van Kathleen Harrison. Wat een geweldige, door en door Engelse actrice was dat toch. Ik ken haar vooral van de tv-serie Mrs. Thursday (waarin ook al alles om een erfenis draait). Haar naïeve trouw vond ik in haar rol van huishoudster volkomen overtuigend. Een rol die niet alleen voor verstrooiing zorgt, maar mij als kijker naast haar zet, om - wat minder naïef - getuige te worden van de teloorgang van een wankel huishouden.
De ware identiteit van Charlotte Young ligt er precies dik genoeg bovenop, die is immers ook Edward niet ontgaan. De plot zwaait aan het eind heen en weer als de slinger in het beroemde verhaal van Edgar Allen Poe, om dan toch nog te verrassen.
Deze film hield mij gevangen, door het spel, het verhaal en een perfect uitgewerkte sfeer.