Meningen

Precies! Hier gaat elk spaghetti western liefhebbend hart toch sneller van kloppen?
De soundtrack is prima, maar nu over naar de film: ik heb hier misschien wel het meest van genoten van de spaghetti westerns die ik tot op heden gezien heb van Corbucci.
Met name door het leuke (samen)spel tussen Nero en Milian blijft deze film van begin tot eind kijkplezier. Tijdens de wat minder actevolle scenes zijn de dialogen vaak doorspekt met een leuk vleugje humor, waardoor de sfeer lekker luchtig blijft. Maar aan actie is zeker geen gebrek.
Vooral Nero is in vorm, want het tempo waarop hij legers neermaait is bijna niet bij te houden. De laatste gevechten zijn bijna te vergelijken met iets als Commando met Schwarzenegger. Wat zeg ik? Schwarzenegger zou hierbij bleek wegtrekken (goed, nu overdrijf ik een beetje).
De toevoeging van Palance is ook nog een grote plus, want zijn personage met het aparte Ierse accent, zijn houten hand en liefdevolle arend Marshall, is en kleurrijke toevoeging aan het geheel. Ook hij heeft hier en daar humoristische bijdrages.
Iris Berben weet nog wel een leuk oogappeltje te zijn. Haar relatie met Milian's personage mag dan wat ongeloofwaardig zijn (aangezien ze eerst aangerand en vernederd werd door Milian.
Het mag de pret echter niet drukken. Dit is een vlotte en sfeervolle western waardoor je jezelf even in het wilde westen waant. Een terechte klassieker voor de liefhebbers van het genre. Een echte aanrader voor de liefhebbers als je het mij vraagt.

De mij geheel onbekende regisseur Robert Young maakte met deze `Vampire Circus´ een prachtig regie debuut. Het ontbreekt deze film aan klinkende Hammer namen als Christopher Lee en Peter Cushing, maar dit stoort eerlijk gezegd geen minuut. De relatief onbekende cast doet het namelijk behoorlijk degelijk.

Verder vind ik het verhaal gewoon tof. Het is een pakkend verhaal dat hier en daar zelfs wat weet te verassen. Dit laatste is best knap gezien ze verder weinig afwijken van de vampierfilms die voor die tijd gemaakt werden.

Zoals bij alle Hammer films zien de decors en kostuums er weer eens geweldig uit. Ook de gehele setting van de film is goed gekozen, waardoor je als kijker ook echt gaat geloven dat de dorpelingen van de buitenwereld afgesloten zijn.

Een wat onbekendere Hammer film die meer dan genoeg positieve aspecten bevat dat de liefhebbers hier weer met volle teugen van kunnen genieten.

Eigenlijk zijn de tussenstukken met William Shatner en zijn "Full Moon Fright Night" het meest memorabele aan deze hele film. De humor moet je liggen, maar ik kon het zeker waarderen.

Verder heeft deze Full Moon vampier flick niet enorm veel te bieden.

David Gunn speelt een getergde vampier die zijn lot niet heeft kunnen accepteren. Daarom jaagt hij op de man die hij als verantwoordelijk ziet voor zijn lot. De graaf Dracula van dit verhaal, alleen deze heet "Ash" (gespeeld door Jonathan Morris). Daarnaast is er nog een subplot met een jongedame waar Ash zijn ogen op heeft laten vallen, iets waar zijn andere dienaressen niet enorm gelukkig mee zijn.

Dat zijn in de grootste lijnen de zaken die spelen in deze film. De looks van David Gunn en Jonathan Morris zien er nog wel goed uit, maar het acteerwerk is niet altijd even sterk. Verder vloeit er helaas ook maar weinig bloed en valt er mede daardoor niet altijd zoveel te zien.

Niet alle dialogen zijn interessant genoeg om de aandacht erbij te houden.

Ik heb al eens slechtere films uit de Full Moon stal gezien, maar deze hoort zeker niet bij een van de beste.

Een prachtige film waarbij men weer goed aandacht heeft besteed aan de kostuums en decors om de stijl uit die tijd tot leven te brengen. Een prima film waarin Ingrid Pitt op sensuele wijze de vampier speelt. Haar pracht word haast tot het maximale gebruikt. Ook die van Madeline Smith en zij is al helemaal een plaatje in deze film (naar mijn mening de knapste van de vrouwelijke personages).

Maar deze vrouwen zijn niet alleen bloedmooi (pun intended), maar ze weten hun rollen ook prima neer te zetten. Dit naast oudgedienden als Peter Cushing, die weer eens op vampierjacht mocht. Ook hij zet een solide personage neer en over de rest van de cast heb ik ook weinig te klagen.

Een film die vooral visueel erg mooi is. Inderdaad een mooie film voor de liefhebbers van gotische horrorfilms.

I'm zie zoveel geklaag over Cage z'n performance, maar ik vond hem heerlijk over-the-top.
Vooral de scenes waarin hij zijn secretaresse belaagd zijn best grappig.
Verder kent de film ook een best goede soundtrack.
Een beetje een rare film, maar juist daardoor ook wel entertaining.

Gisteren bekeken en ik moet zeggen dat hij me wel beviel. Het verhaal ontwikkelt zich een beetje apart en je moet er als kijker goed bij blijven, maar uiteindelijk valt alles mooi op zijn plaats.

Een film die niet goed in een hokje te plaatsen valt. Ja, er komt wat romantiek in voor, maar ik denk dat de boodschap van de film heel wat dieper ligt. Het lijkt wel of men probeerde een boodschap over de tevredenheid over het menselijk leven aan de kijkers probeert mee te geven. Ik moet zeggen dat dit bij mij wel goed overkwam. Tom Cruise is voor mij altijd een beetje een "hit & miss" acteur geweest, maar ik moet zeggen dat ik hem in deze film wel behoorlijk goed vind. Verder zorgen Penelope Cruz en Cameron Diaz ook nog wel voor sterke bijrollen (en ze zijn sowieso ook wel leuk om naar te kijken ).

Sommige scenes hadden van mij wel wat korter mogen zijn, maar over het algemeen laat deze film een goede eerste indruk achter.

Een aparte kijkervaring waarvan ik nog steeds niet goed weet of ik het nou goed of slecht vond.
De film begint wel leuk met die foute openingsspeech van de baas van het bedrijf dat de varkens uit de titel ontwikkelt/verkoopt.
Daarna blijft het lange tijd ook wel vermakelijk met wat awkward humor momenten. Zo kon ik smakelijk lachen om de scene waarin oma naar het toilet gaat waar Kevin Janssens' personage naast slaapt.
Verder zijn de meeste bijpersonages helaas (zoals eerder genoemd) wat onsympathiek en zorgt het daarvoor dat het medeleven niet altijd even goed overkomt. Zo vond ik de geest van de soldaat een beetje vreemde toevoeging en wist eigenlijk enkel Wim Oprouck nog wel te vermaken als de eigenzinnige, vrouwen liefhebbende burgemeester. Maar nu moet ik eerlijk toegeven dat ik Oprouck tot op heden in bijna alles dat hij gedaan heeft wel leuk vond. Wat dat betreft is hij echt een acteur die mij ligt.
De chemie tussen Janssens en Dierickx is nog best aardig en zorgt er eigenlijk voor dat de wat serieuzere delen van de film toch nog wel redelijk overkomen.
Met het einde wist ik als kijker dan weer niet zoveel raad en gaat bij mij de boeken in als een van de apartste eindscenes van een film die ik tot op heden gezien heb.
Dit is echt zo'n film die je echt zelf moet beleven om er een oordeel over te kunnen vellen. Ik zal dus zeggen: give it a shot en kijk of je het wat vind of niet.

Een stuk beter dan zijn voorganger "Asylum" als je het mij vraagt. Al tijdens de opening credits word het duidelijk dat de soundtrack best goed en sfeervol is. Daarna krijgen we maar liefst 5 verhalen te horen. Daarvan zijn er een aantal (met name 1 en 5) lekker macaber (die laatste zelfs wat sadistisch).

De verhalen zitten ook een stuk inventiever in elkaar. Iets dat met name goed naar voren komt in het verhaal van de touwen bezweerster (erg origineel).

Ik kreeg op den duur al wel een vermoeden hoe de film zou gaan eindigen (het komt wat overeen met Dr. Terror's House of Horrors. Dat mocht de pret echter niet deren.

Weer een erg toffe portmanteau.

De zoveelste Jason Blum productie van dit jaar.

Lily Rabe speelt Sarah Hope, de enige overlevende van een massale zelfmoord onder een religieuze sekte. Jessica Alba speelt Maggie Price, een jonge filmmaakster die de waarheid achter de vreemde gebeurtenis wil achterhalen. Samen met een filmcrew gaan ze naar de locatie waar alles gebeurde.

Helaas weet dit alles maar weinig impact te hebben en werken de schrik momenten niet.

De film is grotendeels in zwart/wit en grauwe kleuren opgenomen. Een interessante keuze die sfeer verhogend had kunnen werken als de film ook daadwerkelijk sfeervol was.

Wat er overblijft is het genieten van Thomas Jane's over-the-top acteer werk als de sekteleider Jim Jacobs. Hij is het enige personage uit de film dat mijn interesse wist te wekken.

Verder een slappe horror met platte personages en geen indrukwekkend acteer werk.

Wederom geen aanrader voor het 'horror jaar' 2016.

Een beetje tegenvallende 'komedie' over een stel jeugdvrienden die jaren later nogmaals de Ventoux willen beklimmen.

Zeer serieus en een haast zakelijk verhaal. Mede hierdoor komt de humor niet goed over. Wel kent men een sterke soundtrack en zien de omgeving shots er mooi uit. Over het algemeen een beetje te suf voor een voldoende.

Een redelijk sfeervolle, gotische horror van regisseur Antonio Margheriti (vooral bekend van 'Video Nasty' Apocalypse Domani). Hij maakte er in deze tijd wel meer met o.a. Barbara Steele.
Vooral de setting van het middeleeuwse kasteel met zijn geheime gangen en 'trap doors' is goed gevonden.
Het acteer werk van Rossana Podestà is me soms wat aan de hysterische kant, maar ze heeft een knap snoetje en doet nochtans waar ze voor ingehuurd is (scream queen spelen). Georges Rivière zet een degelijk personage neer en ondanks zijn wat minimale rol weet Christopher Lee toch weer indruk te maken. Deze keer als een gehavende museum curator. Alleen wat jammer dat ze niet gewoon hemzelf lieten spreken in de Engelse dub. Misschien dacht men dat zijn Britse accent niet paste (het personage heeft een Duitstalige achtergrond/nationaliteit).
Hier en daar valt de film wat stil en is er niet zoveel te beleven, maar de pay-off met de verschrikkelijke onthulling en het inferno (wat overigens in veel klassieke horrors te zien is) mag er zeker zijn. Thumbs up voor de make-up artiest die het mismaakte hoofd maakte.
Wat minder kleurrijk (letterlijk en figuurlijk) dan een Bava horror, maar nog steeds wel de moeite waard voor de Italo liefhebbers.

Erg interessant vervolg op de eerste Video Nasties docu. Ik weet dat er andere docu's over dit onderwerp zijn, zoals de bovengenoemde. Ik heb echter nog nooit een van deze andere docu's gezien. Voor mij was dus het meeste van de informatie en onderwerpen die voorbij kwamen nieuw.

Zo wist ik dus nog niet eens over de moord op James Bulger en de hysteria rondom Child's Play 3 die daardoor ontstond. Te belachelijk voor woorden als je jezelf bedenkt dat anno 1993 er al flink wat veel gewelddadigere horrorfilms waren gemaakt dan deze film.

Verder is het stuk over de zwarte markt die ontstond ook wel interessant. Grappig dat een aantal van de aan het woord komende mensen speciaal naar Nederland (Amsterdam) gingen om daar video's te kopen die bij hen niet te verkrijgen waren.

Jammer dat ze maar zo kort stilstaan bij het gebeuren rondom de pornografie en James Anderton die dacht dat hij op een soort kruistocht was. Er komt nog wel een erg grappig spotfilmpje voorbij waarin Anderton en God geportretteerd worden als het beste "crime fighting duo" ooit.

Leider van de BBFC James Ferman lijkt vooral op het einde van zijn leiderschap het te hoog in de bol te hebben. Dit leidde uiteindelijk dan ook tot zijn ontslag. Wel een prestatie van de man dat hij het voor elkaar had gekregen om zo lang sommige films gewoon compleet verbannen te houden, waaronder The Exorcist (1973) en The Texas Chainsaw Massacre (1974). Films die ook voor die tijd toch al flink gedateerd eruit moeten hebben gezien. Goed, de onderwerpen waren (vooral in de periode dat deze films uitkwamen) controversieel, maar dat is geen excuus om dergelijke films te verbannen.

Een sterk vervolg van deze documentairereeks. Ik verwacht ook niet dat er een derde komt trouwens, want deze film eindigt met Ferman's ontslag en de mildere beoordelingen die daarna volgden. Deze film begint als het ware waar de eerste film eindigde, dus ik zou kijkers wel aanraden om eerst de andere Video Nasties docu van Jake West te kijken voordat je aan deze begint.

Vandaag maar eens opgediept uit de collectie. Jaren terug eens gekocht als onderdeel van een "Classic Horror Box" met daarin ook nog JC's Halloween en de originele The Blob. Mede doordat ik de poster met die kinderen met lichtgevende ogen er altijd enorm cheesy uit vond zien, had ik nooit een enorme behoefte gehad om deze te gaan bekijken.

Toch moet ik eerlijk toegeven dat ik hem nog alleszins vond meevallen. Ik was niet bekend met het originele film uit 1960 en voor mij was dit verhaal dan ook 'nieuw'.

Wanneer de vrouwen allen zwanger blijken te zijn na een blackout, begint men als kijker al een vermoeden te krijgen naar wat hier aan de hand is.

Mede door het sterke acteerwerk van de kinderen en een sterke rol van Christopher Reeve blijft de film wel vermakelijk van begin tot eind.

Ook de soundtrack van Carpenter is weer best geslaagd en de sfeer die soms neergezet word doet me wat denken aan King verfilmingen als Children of the Corn en Silver Bullet. Ook hier hebben we te maken met een kleine Amerikaanse gemeenschap waarbinnen het geloof nog best centraal staat.

Over het algemeen nog een best degelijke film, ook al vond ik die gloeiende ogen vooral op het einde een beetje "too much" worden.

Leuk voor zij die Carpenter's werk kunnen waarderen.

Het plot lijkt niet helemaal te kloppen. Door dat begin zou je haast denken dat dit een found footage film is, maar dat is het zeker niet. Als kijker volgen wij vooral Emma (Sofia Black-D'Elia) die samen met haar zus Stacey (Analeigh Tipton) en haar crush (Travis Tope) probeert te overleven bij de uitbraak van een virus.
De personages zijn wat standaard en de dramatiek rondom het scheiden van hun ouders en later Stacey's dood komt niet lekker over. Het acteer werk van de adolescenten is nog wel van gemiddelde kwaliteit.
Het idee om een feest te organiseren terwijl de wijk/stad in quarantaine is zie ik dan weer niet als iets origineels.
Toch wist de film me wel enigszins te boeien door het onderwerp. Ik krijg namelijk altijd een beetje de kriebels van parasieten en dan zit je met deze film wel goed. De cliché jump scares die ze er doorheen vermengen werkt dan weer wat minder.
De CGI van de wormen/parasieten ziet er dan wel weer redelijk oké uit. Wat ik dan wel weer wat mis was de gore, want op een paar ranzige scenes waarin parasieten uit allerlei lichaamsgaten komen na komen we er maar bekaaid van af.
De manier van de quarantaine en het optreden van het leger, enz. deed me heel erg denken aan 'Fear the Walking Dead' (de gelijkenissen zijn vrij groot). De impact ervan komt in deze vrij korte film alleen wat minder goed over.
Al met al heb ik me best redelijk vermaakt met deze film, maar echt goed word het nergens.

Gisteren deze bekeken en helaas wist hij me niet helemaal te bekoren.

De film gaat wel erg diep in op Christine's (gespeeld door Ann Michelle) fotosessies en we krijgen mede daardoor ook het nodige bloot te zien.

Aan de ene kant helemaal niet erg als het om Ann Michelle en Vicki Michelle (acteerdebuut, later bekend geworden door haar rol in 'Allo 'Allo) gaat, maar om daar nou een best groot gedeelte van de film mee op te vullen...

De dames leken, laten we eerlijk zijn, ook niet gekozen te zijn om hun acteerprestaties.

Het plot is wel erg dun helaas en de acteerprestaties zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Naar mijn mening komt Patricia Haines nog het beste uit de verf als de heks Sybil.

De rituelen gaan duidelijk meer in op het erotische dan op het satanistische aspect. Jammer, want er is nog een best griezelig maskertje van een soort demoon te zien. Daarnaast word er ook een keer wat zwarte magie bedreven, maar dit lijkt wat meer een bijzaak in vergelijking met de erotische rituelen.

Ook de muziek kon me niet echt bekoren. Het blijft een groot gedeelte van de tijd ook niet meer dan wat keyboard of pianospel, afgewisseld met wat tromgeroffel. Mede doordat men ervoor heeft gekozen om in een groot gedeelte van de film op de achtergrond muziek te laten horen, begint het na verloop van tijd te vervelen en neemt de effectiviteit af.

Voor zij die Britse horrors willen zien kan ik je beter doorverwijzen naar het Hammer werk dan naar deze film.

Ook voor mij zo'n beetje de laatste Italiaanse zombie-classic. Pulp van de bovenste plank en juist daardoor erg tof.
Het 'acteerwerk' is best houterig en de personages zijn lekker overdreven.
De nieuwsreportster wil alles tot op de bodem uitzoeken en de stoere soldaten, die qua kleding eerder aan conciërges/vuilnismannen doen denken, vinden haar dan ook bemoeizuchtig.
Mattei sprong met deze film in op de twee dingen die in die periode in de Italiaanse horrorfilms populair waren: zombies en cannibalen.
Door dit laatste worden we getrakteerd op uitgebreide ritueelscenes, waarin we de vrouwelijke hoofdrolspeelster beschilderd voorbij zien komen. De zombie make-up ziet er niet altijd goed uit, maar een aantal van de gore fx zien er lekker smerig en over-the-top uit.
De soundtrack bevat voornamelijk Goblin tracks uit de Dawn of the Dead film, maar ik hoorde ook nog wat spul uit een Fulci film voorbij komen.
De film is nergens eng, maar blijft door de foute dubbing, zombie en 'local tribe' actie continu vermakelijk en heerlijk cheesy.
Daarnaast laat Mattei hier en daar toch wel zien dat hij voor goede shots kan zorgen. Vooral de eerste scenes op het fabriekseiland zijn prima in beeld gebracht.
Echt typisch een toffe film voor de liefhebbers van Italo sleaze.

Wat een verrassende film zeg! Nooit gedacht dat het iemand nog zou lukken om een beetje een frisse wind door het found footage genre te laten blazen, maar schijnbaar is het Shyamalan toch wat gelukt.

De film begint luchtig met wat flauw geouwehoer tussen de kinderen. De grootouders lijken in de eerste instantie wel vriendelijke mensen, ook al zijn ze wat vreemd.

Naarmate de film vordert worden de scenes raarder en grover. De kinderen komen er langzaam maar zeker achter dat hun grootouders niet de personen zijn waarvan ze dachten dat die ze zijn.

Op het einde worden we nog geacteerd op een aantal sterke, griezelige scenes. Vooral Deanna Dunagan weet overtuigend griezelig over te komen in haar rol. Haha, zij is echt de grootste nachtmerrie van ieder kind.

Het blijft wat luchtig en daardoor misschien niet full-on horror, maar dat was eigenlijk ook al het geval bij zijn eerdere werk.

Symplistisch en sterk.

Een aparte film die gebaseerd is op een kort verhaal van Nikolai Gogol, een in Oekraïne (toen nog onderdeel van de SU) geboren schrijver. Als ik het goed begrepen heb is het een onderdeel van een bundel verhalen die voor het eerst werd uitgebracht in 1835 onder de titel Миргород (Mirgorod). Voor zover ik het begrepen heb was Viy het enige horror verhaal uit de bundel. In de bijlage beweerde Gogol dat Viy uit de Oekraïense folklore kwam, maar enig bewijs is daar nooit van gevonden.

Goed, nu over naar de film. De film begint een beetje jolig en het eerste deel heeft wel een beetje weg van een sprookje. Als kijker volgen wij Khoma (Leonid Kuravlyov), een jonge priester leerling. Zijn eerste avontuur, waarbij hij als een paard bereden word door een heks komt (onbedoeld) komisch over. Het slaat namelijk kant noch wal en word op een grappige manier in beeld gebracht.
Nadat hij de heks doodslaat verandert zij in het lijk van een mooie, jonge vrouw. Hierna valt er eigenlijk voor een vrij groot gedeelte niet zoveel te beleven. Khoma word opgeroepen om drie nachten te bidden bij het stoffelijk overschot van een adellijke dame.
Hij gaat op reis met een aantal wodka drinkende mannen die allemaal naar dezelfde kapper zijn geweest, ze stoppen nog even bij een herberg, enz. Niet heel interessant beeld materiaal, maar de soundtrack is van hoogstaande kwaliteit (orkestraal en zelfs een keer met koor) en het acteer werk (het lijkt soms wel een toneelstuk) gaat ermee door.
De pret begint eigenlijk pas echt als ze aankomen op de bestemming en Khoma tot zijn schrik ontdekt dat de jonge vrouw waar hij voor moet bidden de eerder genoemde heks is.
Drie nachten lang moet hij voor haar bidden in een kerk en elke nacht komt de heks tot leven en gebeuren er steeds vreemdere dingen.
De climax tijdens de derde nacht is voor die tijd behoorlijk spectaculair te noemen. De special fx en de make-up van de demonische wezens, vampieren en weerwolven en Viy himself zien er best goed uit. Viy zelf komt eigenlijk niet zo angstaanjagend over in vergelijking met andere creaturen, maar echt vervelend kan ik dat niet vinden (dat heb ik best veel met de wat oudere horrors).

Een van Fulci's laatste films. Een film die het meer moet hebben van de sfeerschepping dan van de gore, want op een aantal shots van het bijzonder rap ontbindende lijk van de man na zit er niet zoveel gore in. Al zag die scene met de oogbaleieren er ook nog wel behoorlijk nasty uit.
Fulci doet zijn best en over het camerawerk valt niet te klagen. Ook het plot blijft redelijk overeind staan, want ondanks dat ik ook al na een minuut of 20 zo mijn vermoedens kreeg, werden die pas later in de film bevestigd. Daarnaast werd ik nog wel even op een dwaalspoor gezet, dus voor mij was het kijken waarschijnlijk wat minder saai dan voor de bovenstaande.
Helaas word de film wat geplaagd door slecht acteerwerk. Vooral Karina Huff doet het bijzonder slecht en lijkt, wat er ook gebeurd, maar een emotie te kennen. Dit was deze keer wat opvallender dan bij haar rol in "The House of Clocks", wellicht omdat het accent nu meer op haar personage ligt. De van oorsprong Britse actrice laat maar weinig verandering in haar gezichtsuitdrukkingen zien.
Dit belemmert het kijkplezier wel wat. Jammer, want Fulci probeerde er duidelijk met zijn beperkte middelen nog wat van te maken.

Niet veel soeps? Ieder zo zijn mening, maar ik vind deze Deodato wederom best te pruimen. De man is vooral bekend voor zijn extreme kannibalenfilm Canibal Holocaust, maar ik ken hem ook van zijn films House on the Edge of the Park en Body Count (beiden naar mijn mening ook best aardig).
Voor mij is dit dus de vierde film op zijn naam die mijn netvlies passeerde en ik moet zeggen dat ik me er toch weer prima mee heb vermaakt. De film begint haast als een soort giallo met een bloederige moord in het huis van de Kolba zussen, waarna inspecteur Stacev (best redelijke rol van Philippe Caroit) het mysterie (het lijk is verdwenen) probeert te ontrafelen.
Hierbij krijgt hij relaties met de zussen die vermoedelijk overeen komen met de relaties die het slachtoffer met ze had. Een van de zussen word echter serieus verliefd op hem en wil er met hem er tussenuit knijpen.
Vooral door de vele persoonlijkheden die de zussen lijken te hebben is het een lekker absurdistische film waarin je soms niet meer weet wat nou echt is of een hallucinatie/droom is. De actrices: Ilaria Borrelli, Katarzyna Figura en Barbara Ricci doen het ook nog best aardig en zijn daarnaast als heteroseksuele man zijnde geen schande om naar te kijken.
Het einde is dusdanig gerafineerd dat het de hersenen weer even doet kraken, zoals het bij de gialli van weleer ook zo was. Deze "ode" kan ik zeker waarderen. Daarnaast zorgt Simonetti's soundtrack voor een fijn, mystiek sfeertje. Wederom een best knap (onderschat) werk van de beste man.
Over het algemeen vind ik deze film prima te behappen als liefhebber van dergelijke Italo-cinema.