Voci dal Profondo (1991)

Best genietbare en stijlvolle horrorthriller over een man die sterft in een ziekenhuis, maar wiens geest nadien blijft ronddwalen op zoek naar zijn moordenaar. Zijn dochter keert naar het ouderlijk huis terug voor de voorlezing van het testament en hij begint met haar te communiceren. De jonge vrouw start een onderzoek, maar al vlug blijkt dat er heel veel personen in haar omgeving verdacht zijn. Fulci zorgt voor een knappe sfeerschepping, zonder liters bloed and gore te gebruiken, maar weet door cinematografische vondsten (camerastanden, flashbacks, etc...) een overtuigend angstklimaat te creëren.

Fulci staat niet echt bekent om zijn subtiliteit en dat wordt al snel duidelijk in deze 'thriller'. De ene na de andere overduidelijke hint haalt de spanning geheel uit het verhaal. Na een kwartier was het voor mij wel duidelijk hoe het plot in elkaar stak en bleef er niets over dan de film uit te zitten. Gebrek aan gore (Fulci's kwaliteit), wordt gecompenseerd door hemeltergend acteerwerk en veel herhaling (Giorgio blijft door zeuren vanuit zijn graf om gerechtigheid). Alle karakters zijn ook nog eens behoorlijk onsympathiek, waardoor het eigenlijk niet uitmaakt wie schuldig is en wie niet. Wel zuur als mijn uiteindelijke vermoedens dan ook nog eens blijken te kloppen...

Een van Fulci's laatste films. Een film die het meer moet hebben van de sfeerschepping dan van de gore, want op een aantal shots van het bijzonder rap ontbindende lijk van de man na zit er niet zoveel gore in. Al zag die scene met de oogbaleieren er ook nog wel behoorlijk nasty uit.
Fulci doet zijn best en over het camerawerk valt niet te klagen. Ook het plot blijft redelijk overeind staan, want ondanks dat ik ook al na een minuut of 20 zo mijn vermoedens kreeg, werden die pas later in de film bevestigd. Daarnaast werd ik nog wel even op een dwaalspoor gezet, dus voor mij was het kijken waarschijnlijk wat minder saai dan voor de bovenstaande.
Helaas word de film wat geplaagd door slecht acteerwerk. Vooral Karina Huff doet het bijzonder slecht en lijkt, wat er ook gebeurd, maar een emotie te kennen. Dit was deze keer wat opvallender dan bij haar rol in "The House of Clocks", wellicht omdat het accent nu meer op haar personage ligt. De van oorsprong Britse actrice laat maar weinig verandering in haar gezichtsuitdrukkingen zien.
Dit belemmert het kijkplezier wel wat. Jammer, want Fulci probeerde er duidelijk met zijn beperkte middelen nog wat van te maken.

Ach ja, deze deze laatste film van Fulci die het label horror heeft gekregen was best aardig. Eigenlijk is het meer een murder mystery en de horror moet komen van de nachtmerries die betrokkenen hebben. In deze scènes zie je nog wel af en toe wat gore maar nooit overdreven al vond ik die droomscène in het restaurant wel lekker wansmakelijk. Niet zozeer de onthulling wie maar vooral de manier waarop vond ik wel spitsvondig. leuk maar het einde voelde echter nogal leeg aan.