Meningen

Komische, zeg maar dolkomische musicalletje, met woordspelingen en anachronismen, soms goede, soms dwaze vondsten en met een puike Zero Mostel als een oplossing voor elk probleem.

Op te merken is ook Michael Crawford, razend populair in de jaren 70, als de onverbeterlijke "Spencer" in "Some mothers do 'ave 'em" ("Moeders slimste").

Nee, Rosi heeft zijn film niet volgestouwd met beelden en getuigenissen van de ellende die zich op de Middellandse Zee afspeelt.
Niet dat er geen indringende bewijzen van het onmenselijk gebeuren worden aangevoerd : de getuigenis van de dokter, de noodkreet vanuit het zinkend bootje, de evacuatie van de totaal uitgeputte, stervende of reeds overleden mensen, de lijken in de verstikkingsruimte waar voor de overtocht 800 € werd betaald, de brandwonden...., maar Rosi wisseltt deze beelden of met het contrasterend geluk van een eenvoudige vissersfamilie uit Lampedusa.
Het komt heel verassend over en voor een documentaire doet het onwennig aan, zeker in de beginne, maar het vormt een knap gemonteerde afwisseling en is niet zonder betekenis. Ook Samuele heeft problemen maar eigenlijk ze zijn pietluttig en zijn zorg voor de toekomst is zeker niet drastisch. Signifikant is zeker het gedrag van Maria die liedjes op de radio aanvraagt, zich alleen maar zorgen maakt over het weer en een afbeelding kust als dank voor haar geluk. Dit geluk is aan de immigranten voorbij gegaan...

Aanvankelijk dacht ik aan een voorloper van "The wrong Man" maar het bleek veel eerder een sterke film over het lynchen van verdachten, destijds in de States nog erg gebruikelijk (vooral dan tegen niet-blanken).
Lijkt de hier geschetste volkswoede toch wel heel extreem, het voorbeeld wordt door Fritz Lang aangegrepen om het onrechtmatige en onrechtvaardige van deze daad te illustreren.
Spencer Tracy is geknipt voor deze rol van goede Amerikaan die uiteindelijk zijn wraakgevoelens onderdrukt om niet nog meer leed te brengen. en het kan wel gesteld dat "Fury" de aanloop was voor Tracy's verdere, grootse carriere.

Spectaculaire oorlogsfilm.

Gruwelijke gevechtstaferelen zijn het bijnderste element van de film. Daarnaast het klassieke : Amerikaans heldendom en verheerlijking ervan en conflicten onder de manschappen die weggeveegd worden door het onvoorwaardelijk broederschap in de strijd.

Wat een tedere film. Dacht aanvankelijk aan "Marty" (1954) maar Fúsi is nog "opmerkelijker" dan de rol die Ernst Borgnine vertolkte.
Hij is niet alleen timide en wereldvreemd, hij is ook een verdraagzaam slachtoffer van pesterijen, is verbaasd en beseft niet waarom de ouders de onschuldige omgang met zijn kindervrienden verbieden en wanneer er toch een vrouw in zijn leven komt, blijkt deze wispelturig en zenuwziek te zijn, al is hij bereid alles voor haar te doen en letterlijk en figuurlijk zijn laatste cent aan haar te besteden. Fusi is een goed mens, een té goed mens...
Van Dagur Kári zag ik nog maar één film..."The Good Heart". What's in a name ?
Hoe dan ook genoten van dit eenvoudig werkje, het verhaal, de typeringen, de intimistische soundtrack, het acteren...

Mooie, sobere en intimistische film die gretig beeldspraak en symboliek hanteert.
Een eigenlijk hoofdthema vind ik er niet in, wel heel wat begrippen zoals de kracht van de natuur en de invloed ervan op de mens, het geloof in het hiernamaals, de onbreekbare band tussen ouder en kind....
Heel wat mooie scènes, eenvoudige scènes ook zoals de fietstochtjes en de mijmeringen met de oude man, maar ook indringende, zoals de sterfscène...
Knappe natuurbeelden (Er was werkelijk een tyfoon op het eiland bij het filmen), mooie, doorgaans aangrijpende muziek en zang.
Eerste film die ik zag van Kawase en zeker geen teleurstelling.