Meningen

Jissoji's verfilming van Rampo Edogawa's mysterie-verhaal "The D-Slope Murder Case". Heb deze vooral opgezocht omdat Jissoji later opnieuw een Rampo verhaal zou verfilmen in het filmproject Rampo Jigoku (2005). Met The D-Slope Murder Case weet hij in ieder geval op gestileerde manier een langzaam onthullend mysterie en misdaadverhaal te onthullen.

Fukiya, een kunstenaar en meestervervalser, krijgt de opdracht enkele legendarische (erotische) kunstwerken te vervalsen. Na zijn succes krijgt hij nog één vervalsings-opdracht waar echter geen originelen van zijn. Na veel pogingen besluit hij zelf model te staan voor deze werken, om er later achter te komen dat zijn opdrachtgever in haar vroegere jaren zelf model stond voor deze originelen. Om er zeker van te zijn dat elk bewijs verdwijnt vermoord hij haar waarop Rampo's bekende detective, Kogoro Akechi, verschijnt om deze verontrustende moordzaak op te lossen.

Nu ben ik niet direct een grote fan van Hiroyuki Sanada, maar zijn vertolking van de rol van kunstvervalser is grandioos; Constant subtiel in zijn bewegingen, verschijning en woordgebruik volgen wij de langzame ontwikkeling in Rampo's mysterie. Leuk ook om Ittoku Kishibe even kort te spotten, zijn rollen kan ik altijd wel waarderen.

Hoewel de film het nodige naakt bevat en vrouwelijke lichamen in akelige touwconstructies, - wat overigens makkelijk doet denken aan Jissoji's toevoeging in Rampo Jigoku - blijft het allemaal vrij onschuldig. Des te meer kon ik wederom genieten van zijn visuele stijl die echt uit duizenden herkenbaar is. Kleine kamertjes brengt hij in beeld met groothoeklensen, kiest gestileerde en overdreven perspectieven en weet als geen ander te spelen met licht. De vele typische traditionele tatami/shoji (hoe noem je deze?) huisjes zijn gehuld in prachtige schaduw en lichtvormen; soms extra overdreven zoals een scène welke zich voor een doek vol gaten afspeelt waar lange stroken van licht naar binnen steken.

De film doet verder maar weinig, kruipt op een langzaam doch zeer prettig tempo naar het einde toe zonder onverwachte of nieuwe dingen te introduceren. Ik kon erg genieten van dit mysterieuze verhaal van Rampo en deze stijlvolle verfilming van Jissoji. Welke helaas met het grootste gemak overgeslagen lijkt te worden.

4.0/5.0

Ook maar eens opgezet dan. Hoewel niet echt groot fan van het genre, kan ik het wel waarderen zo af en toe. Ben ook nog niet heel bekend met dergelijke producties uit Zuid-Korea. Interessant hoe gelikt het er visueel altijd uit ziet. Af en toe een beetje te veel van het goede zelfs. Prachtig allemaal, met zeer zorgvuldig geschoten scènes die je werkelijk alle mogelijke hoeken van de set laat zien - maar minder mag van mij.

Verder niet bijster interessant verhaal, maar de uitvoering is zeer prettig. Vond vooral de opstapeling van problemen die Sun-Woo over zich heen krijgt cool gedaan. Jammer dat het tempo af en toe wegvalt - ene moment is hij cool, meedogenloos en zonder aarzeling - scène daarop is dat weer ver te zoeken. Zonde ook dat de muziek af en toe beetje te veel op de voorgrond treedt. Beetje te groots...

Verder gewoon genieten van een aantal sterke personages - Sun-Woo en zijn vroegere collega. Nog steeds geen fan, maar wel vermaakt.

3.5/5.0

Debuutfilm van Hiroyuki Tanaka en dus zijn eerste film onder zijn regisseurs naam Sabu. Na eerst zijn latere werk gekeken te hebben vind ik het altijd interessant om daarna een debuut te kijken; Eerst proeven wat een regisseur zoal kan, - dan bekijken hoe hij begonnen is - om uiteindelijk te eindigen met zijn laatste werk. Geeft een mooie blik in alles wat een regisseur zoal meemaakt en leert van zijn eigen films. Dangan Runner bleek op veel punten ook een experiment, en een mooie springt naar perfectie in zijn latere werk.

Sabu's Dangan Runner volgt drie nietsnutten, allen totaal verschillend; Yasuda plant een overval nadat zijn vriendin hem dumpt en hij ontslagen word als kok. Aizawa is een rockartiest, maar vooral een drugsverslaafde winkelhouder in een mislukte relatie met zijn vriendin. Takeda is een typische Yakuza die zal sterven om zijn baas te redden, maar doet uiteindelijk een stapje opzij als het er echt op aan komt.

Duidelijk dat Sabu hier geen probleem heeft een handjevol leuke personages uit de mouw te schudden. In tegenstelling tot anderen had ik ook echt geen probleem met de eerste 20 min. Het moment dat Yasuda op de vlucht gaat en Aizawa hem volgt word inderdaad wel veel leuker, maar toch leuk om te zien hoe Yasuda als loser geïntroduceerd word. Vanaf dit moment begint een sprint die eindeloos lijkt; per toeval mengt ook Takeda zich in de achtervolging. Sabu blijkt hier al meesterlijk in het bij elkaar brengen van een groepje totaal verschillende personages. Het achtervolgen sowieso zal al een stijlkenmerk van Sabu worden, want dit kennen we later ook bijv. in zijn Postman Blues, Hard Luck Hero en Drive.

Geen typische actiefilm dus en geen adrenaline gedreven spannende achtervolging. Maar eentje die genietbaar blijft door Sabu's montage en aparte humor. De hallucinerende fantasieën die volgen in deze hardloop marathon zijn gewoon hilarisch. Terwijl de mannen rennen naar complete uitputting veranderd de vorm van de achtervolging en rennen ze niet langer achter elkaar aan, maar naast elkaar - en ze genieten ervan. Niemand kan ze stoppen. Alledrie maken gebruik van deze sprint als een soort openbaring in hun leven - Sabu eindigt deze zweetstrijd dan ook weer in een vrij absurd einde waar politiekorps, yakuza bende's en de drie losers oog in oog komen te staan.

Geen meesterlijk debuutstuk. Maar wel leuk om de eerste stappen van Sabu als regisseur te zien. Wie heel goed keek heeft hem zelf ook een tweetal keer als acteur kunnen spotten. Al is het niet meer dan 3 seconden! Waarschijnlijk niet bijster interessant voor mensen die niet zozeer geïnteresseerd zijn in Sabu's werk - wel heel leuk voor mensen die dat wel zijn.

Leuke personages, fijn tempo en enkele hilarische scènes maken dit tot een stukje waar ik mij wel goed heb kunnen vermaken.

3.0/5.0

Hmmm... Goto, vriend, sorry maar ik ga je hier toch op heel wat punten tegenspreken. Met noemenswaardige samenwerkingen met vooral Jeunet (Delicatessen, City of Lost Children) was ik al een tijdje benieuwd naar zijn eigen film, Dante 01. Nu eindelijk gezien, en blijkt dat dit naast Eden Log op dezelfde avond echt wel een succesvolle Franse Sci-fi avondje is geweest hier in het Noorden van het land!

In de eerste minuten word het wereldje geïntroduceerd; Vrij vergelijkbaar op de manier zoals dat in de twee eerder genoemde films van Jeunet gebeurde. Opnieuw een eigenaardig wereldje, dit keer wat minder maf en wat kleinschaliger maar nog steeds een tikkie vreemd. Vooral de veelvoud aan kleuren valt op; de gele pakjes van de kaalkoppige criminelen omgeven door een groene gloed zijn prachtig. Daar tegenover staan de paarse kleuren van de controlekamer en de mensen daarin. Heel fraai. Interessant om te zien is de manier waarop de camera gehanteerd word; lijkt vaak te zweven met langzame, vloeiende, bewegingen.

Dit ruimtestation draait in de baan om een planeet dat eerder op een knappen staande lavabal lijkt (de Draak, zoals een voice-over deze noemt) en krijgt bezoek van twee nieuwe personages. Een daarvan blijkt meer een Verlosser (Drakendoder) dan een crimineel en is met zijn weinige dialogen, kale bezwete hoofd en pijnlijke visioenen al gauw interessant om te zien.

Caro creeërt hierin een van de tofste scènes die ik laatste tijd zag (al zie ik wel veel coole dingen de laatste tijd!). Wanneer experimenten in nano-technologie worden toegepast nestelen microscopische robotjes zich in de bloedlichamen van een proefkonijn. Met een heel intense, pulserende, soundtrack weet Caro dit als een geweldig moment neer te zetten. Vooral opvallend is de vele overschakelingen naar microscopische beelden (CGI) binnen het lichaam en de haperende beeldmontage van de verkrampte konijn. Hij weet dit moment nog intenser te maken wanneer we op datzelfde moment ook visioenen van Saint George gecombineerd zien. Als hij op zijn knieën zakt en de kale crimi-proef-konijn-man verlost van zijn inwendige parasiet kan ik enkel glimlachen. Echt verwennen doet Caro mij als hij deze hele scène niet veel later gewoon nog eens overdoet!

Hoewel er in eerste instantie strikte orde lijkt te bestaan zowel binnen de leidinggevenden als de criminelen word dit verstoord met de komst van deze man die ziektes genezen doet en wonden genezen kan. Als zelfs een van de criminelen besluit zijn leven op te offeren om de anderen te redden - om zelf op gruwelijke wijze levend gekookt te worden - is het God-figuur overduidelijk. Hoewel sommigen dit ongetwijfeld zien als een doorgedramd geloofsverhaaltje kon ik daar totaal geen kwaad in zien. Dat terwijl ik daar vaak wel kritisch in ben.

Met de 5 minuten durende climax in geluid en beeld weet Caro mij echt te overtuigen van zijn kunnen. Met de koor-achtige vocalen die langzaam lijken te vervormen naar een neerstortend vliegtuig en daarop naar iets wat op een razende orkaan lijkt, gecombineerd met een stortvloed van bedenkelijke CGI maar uiteindelijk zo gemonteerd zijn dat ik enkel kan zeggen; Wauw, zo simpel, maar zo sterk. Intens, en indrukwekkend!

Dante 01 is echt geen filmpje dat veel te vertellen heeft, maar laat een hoop toffe dingen zien en horen. Twijfel tussen 4.0 of een halfje hoger. Geef Caro graag wat meer, verdient hij persoonlijk meer dan graag.

4.5/5.0

Mijn tweede film van Koreeda. En ik denk dat ik deze man wel leuk ga vinden. Wel, dat doe ik al. After Life was een vrij unieke ervaring, en daar gaat deze film fijn, en heerlijk rustig op verder.

Lees hier in overvloed dat de aardige lengte niet bij iedereen in de smaak valt.

Vind dat dan ook altijd wel een mooie gedachtengang als je tijdens of na het kijken van een film deze probeert te beoordelen. Natuurlijk, dit eigenlijk is dit een excuus om alles goed te vinden. Toch, ik ben het er wel mee eens.

Wonderschone film waar ik intens van genoten heb. De kinderen hebben waarschijnlijk zoveel camera gezien dat dat ding compleet normaal voor hen werd. Hun doen en laten wordt zo realistisch en vanzelfsprekend dat de realiteit van hun situatie zoveel sterker wordt. Het verveelt spelen op een speelgoedpiano, met wasco tekenen, zaadjes planten....doodnormaal maar erg mooi.

Vooral in zulke situaties deed de lengte voor mij goed. Er wordt een ontzettend sterke sfeer gecreeërd, vooral door de eindeloos herhalende scenes in hun kleine huisje dat steeds viezer, rommeliger en chaotischer wordt. In begin lukt het ze nog wel om een en ander op te ruimen, maar dat wordt een steeds grotere opdracht wanneer verveling optreedt.

4.5

Best leuk om dit te zien. Ik heb wel een zwak voor oude Science-Fiction. Vooral door het feit daar hier de computer effecten enkel een detail zijn, en de film niet enkel bestaat uit uitgerenderde 3D modellen zoals dat vandaag graag gedaan word. Vooral gekeken ook door de remake die onlangs verschenen is dus; Eén kan niet oordelen over een remake zonder het origineel gezien te hebben, vind ik.

Robert Wise levert hier een film die eigenlijk enkel een boodschap wilt over brengen; Wij brengen onze wereld naar de klote en er lijken maar weinig in geïnteresseerd te zijn. Moeilijk thema, maar verder een simpel verhaal. Michael Rennie speelt leuk als de menselijke alien en doet het goed als doorgeefluik van een andere planeet; Geen planeet van perfectie, maar wel een die dichter bij een utopie ligt dan zoals de hemel word beschreven in de bijbel.

Leuk gegeven, maar belangrijkste is wel dat Robert Wise niet teveel bekritiseerd en hier gewoon een verhaaltje wilt vertellen. Ben nu vooral benieuwd naar wat de remake zal brengen. Ongetwijfeld meer grootsheid en een spektakel aan beelden. Hoop dat het een bepaalde simpelheid zal behouden, want dat is toch het grootste genot in The Day the Earth Stood Still, al heb ik daar weinig hoop in.

Saaie en overbodige remake.

En eigenlijk alles wat ik ervan verwacht had. Alle bestaande, originele, ingrediënten worden opnieuw gebruikt en een stapje verder benut. Maar waarom? Omdat het kan, waarschijnlijk. Maar dan moet je wel weten wat je doet, en vooral wat je wilt. En aan dat laatste heeft Scott Derrickson waarschijnlijk geen moment gedacht.

De mensheid heeft misschien een sterke technische vooruitgang gemaakt, maar van vooruitgang in een optimale samenleving is nog weinig sprake; De wereld biedt alles wat we nodig hebben, toch merken velen hier weinig of niets van. We hebben wapens nodig om te verdedigen wat we hebben, en te pakken wat we nog willen hebben. Het is hierom dat we worden geobserveerd door "andere beschavingen" en dat Klaatu, als doorgeefluik van deze bevolkingen", de Aarde bezoekt om een boodschap door te geven; Zij hebben reeds de juiste stap gezet naar perfecte samenleving gezet, en hopen dat wij daar ook toe in staat zijn. Nog voordat wij de Aarde de volledige vernieling in helpen.

Wat origineel een bescheiden, doch interessante, aanklacht tegen problemen van de wereld was - veranderd nu in een saai, melodramatisch spektakel dat ons de ogen moet openen en laat zien dat we nog altijd in een primitieve samenleving hangen. Geen ufo's meer, maar buitenaards lichtgevende bollen. Geen robots, maar torenhoge kolossen. Geen typisch Amerikaanse hysterie, maar wereldwijd paniek. Geen interessant gespeelde menselijke alien die zich mengt tussen de mensen - maar een wereldwijd gezocht Jezus-figuur dat met zijn buitenaardse krachten het einde van de wereld komt introduceren.

Suf, voorspelbaar verhaal met irritante personages en saaie effecten. Het huilende jongetje spande de kroon en werd tot het belachelijke gebruikt voor de nodige plotwendingen. De boodschap word er tot de treuren in geramd, terwijl dit origineel veel meer tot de verbeelding sprak. Wat, wat mij betreft, in een verhaal als deze veel beter werkt.

1.0/5.0

Ja enkel lovende woorden hier lijkt wel. Ook ik ben erg gemakkelijk overgehaald door Ishii.

Klein meesterwerk op audiovisueel gebied. Stapte een beetje met een verkeerd idee deze film binnen - daarom het eerste filmpje ook even herhaalt alvorens ik verder ging met de volgende twee.

Dit bleek geen film zoals wij dat normaal kennen, maar vooral een project waarin Ishii laat zien wat film kan en wat film is. Nergens interessante personages, - het is hoe dan ook vooral hoe Ishii deze personages gebruikt om te laten zien waartoe hij in staat is als regisseur; Wat hij kan met beweging en geluid.

Mijn favoriet is het derde filmpje. Staat in groot contrast met de eerste twee waar wat minder detail naar voren komt, maar veel meer kleur te zien is. Overal erg, erg mooi uitgekiende en zorgvuldige shots. Interessant ook hoe Ishii in het derde filmpje vooral veel handheld gebruikt.

Enig minpuntje op visueel gebied vind ik de grain die vaak te aanwezig is. Als cameraman is het altijd weer een uitdaging beelden te schieten zonder grain; Is juist daarom ook altijd een gewaagde stijlkeuze wanneer grain of noise in postproductie word toegevoegd. Ik vond het hier niet helemaal op zijn plaats, zonde.

Kon me daar gelukkig niet heel erg aan storen want ik had echt een glimlach op mijn gezicht wanneer ik voor het eerst het geluid van een Sitar hoorde. Eerste keer dat ik meemaak dit instrument gebruikt wordt in een Japanse productie. Gitaren, saxofoon, jazzy sound en Sitar. Cool!

4.5/5

Ja blijkt wel een vreemde 'trilogie' deze Dead or Alive reeks. Kan ook wel kloppen als je weet dat Miike nergens anders meer een hekel aan heeft dan vervolgfilms. Toch grappig dat deze reeks enkel met de titels aan elkaar verbonden is.

2e film is ook totaal anders dan het 1e deel. Zowel qua personages, thema en verhaal. Terugkerend element blijft uiteraard zijn contrastrijke verhaal over kindertijden en gewelddadige volwassenheid. Maar in deze film heeft hij dat zoveel directer en duidelijker naar voren laten brengen dan ik gewend ben te zien. Beviel mij wel.

Veel symbolische beelden en bedoelingen ook hier. Sommige simpeler dan de ander - maar hij weet ze goed te gebruiken. (Vleugeltjes, baby, 'where are you going', volwassenen worden kinderen, kinderen volwassen, etc.). Vooral de band tussen Mizuki en Shu komt echt leuk naar voren.

Verder niet diepgaand dit. Zo hoort het ook. Met verkeerde ogen aan deze film beginnen wil dat volgens mij nog wel eens zo lijken, - maar voelde voor mij totaal niet zo.

Beviel beter als 1.

4.0/5.0

Ja, apart - Science Fiction film zonde Science Fiction. Afgezien van wat hilarische holografische schermpjes en die Zeppelin op de achtergrond af en toe.

Verder vooral 'science fiction' door het feit dat de toekomst geen vooruitgang kent in technologie, zo wil Miike ons laten geloven. Vond ik wel een interessante keuze. Hoogst waarschijnlijk voorgekomen aan gebrek aan budget, maar wel een leuke oplossing. Kwam nergens goedkoop over in ieder geval. Vele scenes in de bijna post-apocalyptische buurtjes, steegjes en golfplaatkrotten waren echt goed geschoten.

Niet zo slecht als velen doen zeggen (gewoon geen science-fiction film verwachten), maar echt bovengemiddeld zeker niet. Interessante trilogie die geen trilogie is, leuke afsluiter in ieder geval.

Favoriet blijft het 2e deel. Toch goed vermaakt. 4.0/5.0

In het interview met Miike op de DVD over Dead Or Alive:

"Ik was teleurgesteld toen ik besefte dat de productiemaatschappij enkel in financieel succes geïnteresseerd was. Ik besloot het script zodanig te herschrijven dat die ambities volledig in de war zou schoppen".

Alleen de film kijken met die instelling is voor mij in principe voldoende. Leuk filmpje, met enkele toffe scènes (o.a. begin en einde uiteraard). Verder niet veel denderend, maar voelde ook niet echt nodig. Zeker vermaakt.

3.5

Verrassend leuk filmpje dus. Bescheiden in zijn genre maar waarschijnlijk smeriger als de meeste moderne horrorfilms. Deadgirl shockeert dan ook niet direct met bloed en messen, maar meer naar de ontdekking van iets opmerkelijks en de obsessie die deze creëert.

De film wil zich ook helemaal niet bewijzen tegenover andere films en dat vind ik altijd al een pluspunt. Weegt ook zeker mee in mijn beleving tijdens het kijken van de film. De algemene toon van de film liet wel eens te wensen over; sommige personages zijn ronduit irritant en ik had veel liever een gedetailleerd portret willen zien van JT; De zieke obsessie die hij krijgt voor dit levende lijk is behoorlijk vertolkt en fascinerend om te volgen. Een moderne uitvoering van een oud genre, dat mag ik wel.

Heeft soms wel wat weg van typische exploitatiefilm, maar het hele randgebeuren en liefdesverhaaltje van Rickie kon mij weinig boeien. De locatie in een verlaten gekkenhuis en de zieke, smerige, obsessie van JT over een bloederig, zwetend en nooit gewassen lichaam van een geketende vrouw in een donkere kelder leent zich natuurlijk perfect voor een bizar portret. Maar dat doen ze niet.

Acteerprestaties van deze "Deadgirl" (Jenna Spain) zijn indrukwekkend in haar niets doen. Enkele close-ups van haar freaky gezicht waren enger dan ik al zag. En op een of andere manier kan ik weinig ranzigere dingen bedenken dan een afgebeten bovenlip. Dat zag ik eerder ook in Trouble Every Day. Fucking nasty.

Zéér fascinerend project. De vergelijking van Danuz hierboven met werk van Brakhage of Basinksi's The Disintegration Loops lijkt makkelijk gemaakt en zijn ook nooit ver weg. Zelfs een vergelijking met Pagano's Umfeld zou ik weinig vreemd vinden. Toch komt Decasia van een totaal andere kant.

In tegenstelling tot al die andere artiesten is Bill Morrison op een andere manier uniek in zijn werk. Niet per se in wat hij laat zien, maar te meer in hoe hij dit maakte. Want wat heeft hij eigenlijk gemaakt? Niet zoveel, eigenlijk. Het meest fascinerende van heel Decasia is dat de beelden die wij zien authentiek archiefmateriaal is waarmee de tijd zijn gang kon gaan. Waar Umfeld visueel interessant is omdat het gemaakt is om samen te spelen met geluid en muziek, is de muziek in Decasia interessant omdat het gemaakt is samen te gaan met al bestaande beelden.

Het gaat dan ook niet om de beelden zelf, maar om de beschadiging ervan. Het is ook niet vreemd dat wij werkelijk alles en nog wat zien; een kamelen karavaan, dansers, shamisen speler, een geboorte door een keizersnede, nonnen, mijnwerkers, vliegtuigen, parachutisten en meer. Het ene moment is het beeld gevult met Brakhage achtige abstracte vormen waar het originele beeld nog maar in enkele frames (!) herkenbaar is, terwijl andere slow-motion beelden lijken op negatieven.

Maar nog veel fascinerender zijn echter de beelden welke lijken te reageren op de beschadiging van de originele film; een bokser die stoten uitdeelt tegen een muur van distortie welke de boksbal totaal opgeslokt lijkt te hebben, mensen die kijken naar een auto welke weggezogen lijkt te worden naar een andere dimensie, twee mannen die naar elkaar kijken waarvan er een uit elkaar getrokken wordt of een mijnwerker die met een stuk gereedschap steen wegwerkt wat resulteert in het afbrokkelen van de rand van de film.

Decasia wordt veel vergeleken met Reggio's Koyaanisqatsi, maar in vergelijking met die film voel ik hier geen geforceerde toon. Al willen veel mensen die op een of andere manier wel vinden; Je zou dit kunnen zien als een registratie over leven, dood en hergeboorte. Een kritiek over verval van de wereld. Dat zal allemaal wel - heel leuk en aardig, en met wat voor reden Morrison dit ook maakte; ik heb hier vooral van kunnen genieten.

De minimalistische muziek gecomponeerd door Michael Gordon doet op momenten denken aan Godspeed You! Black Emperor maar is uniek op zich. Zijn symfonie lijkt net als de beelden langzaam te vergaan om op het laatste moment met een climax te verdwijnen. Net als de film begint, eindigt deze met een roterende Indische danser begeleidt door een zwevende toon van een viool. Als het beeld daarna zwart wordt is het enkel stil en leeg. Zo'n vreemd gevoel heb ik lang niet gehad; na een constante prikkeling van oncomfortabele geluiden en hypnotiserende beelden is alles ineens weg.

Fascinerend. Niet overal constant even sterk, maar verder "supervet".

4.0/5.0

Introductie over Decasia op Youtube.

Grappig dat de animatie-stijl hier zo streng bekritiseerd word. Nu is een mening over mooi of lelijk wel op zijn plaats - maar om te beweren dat dit slechte animatie is...

Ik heb met 20-jarige ventjes samengewerkt die zo aan de Transformers film gewerkt kunnen hebben, - mannetjes aan het werk gezien die gemakkelijk deel uitgemaakt kunnen hebben aan een film als Innocence - maar Dead Leaves doet daar qua techniek echt niet voor onder. Dat het verpakt is in een aparte stijl, uiteraard. Moet je van (willen) houden.

Misschien is het doordat er geen gebruik gemaakt word van schaduw en glans, - maar visueel is dit verder echt een ervaring. Constante energie, split-screens, kogelregens, bloedfonteinen, explosies, transformaties, deformaties, executies. Alles is in het extreme - van een simpel autoritje, tot aan het krijgen van een maaltijd, treinritje, bier drinken, zwanger worden. Alles is snel, chaotisch en bizar - hoewel 45 minuten aan animatie (?), is dit technisch zoveel meer dan je normaal in animatiewerk ziet.

Om dit verder te bekrisitseren als plotrijk verhaal is ook zinloos. Dit is gewoon puur om van te genieten - en volgens mij ook niet met een andere insteek gemaakt.

Toen ik de DVD opzette hoorde ik trouwens Engelse voice-cast. Toen veranderd naar Japans, en uiteindelijk bij de Extra's ook even behind the scenes gezien. Wat een lol hebben die lui daar, kan mij enkel een glimlach bezorgen.

5.0, al is het puur om zijn replay waarde.

Hoewel Terayama in zijn meeste projecten vaak gemakkelijk reflecteert naar zichzelf is deze film toch de meest directe en autobiografische die hij gemaakt heeft. Gebaseerd op een verzameling verhalen die hij jaren eerder schreef ontmoeten wij wederom handen vol interessante personages die elk een stuk van een magisch verhaal zullen vormen.

De vijftien jarige Terayama wilt niets liever dan zijn veeleisende en beschermende moeder verlaten om de moderne wereld te ontdekken. Wederom begeven wij ons in het afgelegen Japans platteland en gedurende de eerste helft van de film volgen wij Terayama die uiteindelijk zijn moeder verlaat. Het is echter op dat moment dat de film stopt en we erachter komen dat wij naast enkele recensenten ook samen met de volwassen Terayama, nu regisseur, aan het kijken waren naar een ruwe montage van een film over zijn jeugd.

Nog ietwat ontevreden als hij is loopt hij naar huis om daar voor zijn deur zijn jongere zelf te ontmoeten; Samen zullen zij dit verhaal nogmaals doorlopen, nu met de vraag of het vermoorden van je moeder het enige antwoord op volledige bevrijding is? Terayama neemt ons nogmaals mee in zijn herinneringen gevuld met magisch realisme en eindeloze fantasieën. Tot voor kort was het leven enkel een show, een film - maar nu zal hij er echt voor zorgen dat de scheidingslijn tussen realiteit en herinneringen verdwijnt.

Met enkele prachtige scènes weet Terayama wederom onvergetelijke situaties te creëren. De gebeurtenissen op het ruwe landschap vol vulkaangesteente zijn prachtig, maar tegelijkertijd zijn de surrealistische scènes bij het circusgezelschap vol regenboog kleurenfilters ook een genot om te zien. We maken opnieuw kennis met roddelende oude vrouwtjes gehuld in zwarte gewaden en ooglappen, een moeder dat haar verstoten kind verdrinkt, een lilliputter, een opblaasbare vrouw; en meer!

Terayama noemde graag namen als Fellini, Bergman en Polanski als zijn grote bronnen van inspiratie. En hoewel zijn stijlkenmerken soms duidelijk uit die hoeken komen weet Terayama uiteindelijk toch echt een eigen stijl te smeden. Zijn samenwerking met componist J.A. Seazar is wederom een geweldig succes, met opnieuw veel koor muziek en mysterieuze melodietjes.

Een genot voor het oog. Een verzameling van visuele creativiteit welke ook nu weer een heerlijke ervaring blijkt. Een zoektocht naar jeugdherinneringen en de vraag of deze ooit nog te veranderen zijn. Het verlangen naar je jeugd, en tegelijkertijd het verlangen naar je volwassenheid. Uniek, dit.

5.0/5.0

Blijft toch uniek hoor dit Japanse cyberpunk genre. Jaren voor "Tetsuo: The Iron Man" was er al Ishii's Burst City. Daarin speelde de Japanse artiest Shigeru Izumiya, die na zijn rol waarschijnlijk de smaak te pakken had en ook graag eens een gooi wilde doen naar een film met een dergelijk genre. Het resultaat? Eén van de meest herzenloze, lelijke, vreemde, films die ik ooit zag.

Het probleem is als volgt - Twee onderzoekers keren terug naar een warenhuis nadat zij geen contact meer kunnen krijgen met hun collega; Deze collega zou de androïde, Guernica, bewaken maar blijkbaar is dat niet helemaal goed gegaan. Wanneer blijkt dat hij hen wilt vermoorden, wordt ook een van de mensen door Guernica met een witte stof bespuwd. Vanaf dit moment begint de bizarre trip. Vreemde littekens ontstaan, vormeloze organismen met ogen en monden, brandende hoofden, en wat al niet meer.

Deze film blijkt al snel weinig serieus te bekijken; gebruikte effecten zijn lelijk en om te lachen, Izumiya gebruikt werkelijk alle mogelijke camera trucjes die bestaan en het verhaal lijkt totaal geïmproviseerd om het daarna te doen lijken alsof het vol betekenis zit. Eerlijk gezegd kan ik er enkel positief om glimlachen en eigenlijk nog van genieten ook. Acteurs kunnen weinig acteren, muziek lijkt een soep van verschillende effecten en visueel ziet het er maar op een paar momenten écht interessant uit. De locatie is tof met betonnen pilaren, ijzeren pijpen en stromend water - en de transformatie van één van de acteurs na het inademen van deze "death powder" is best leuk gedaan. Zeer lowbudget allemaal, maar voor fans zeker te bekijken.

Maar uiteindelijk kan je dit maar op één manier slikken. Constant glimlachend "what the fuck" zeggen, achterover leunen en genieten van:

Een film met een vrouwelijke androïd, gevangen in een leeg warenhuis, bezig een mysterieus wit stof te produceren dat bij het inademen ervan zorgt voor hallucinaties over mensen met brandwond-achtige littekens. Uiteraard weet de kijker hierna niet meer wat echt of hallucinatie is en kijken we toe hoe mensen opgeslokt worden door ranzige pusdruipende, vormeloze beesten en zien we hoe een gestoorde rock gitarist en aanhang na een improviserend riedeltje op klaarlichte dag bezig zijn met duistere zaken omtrent deze vrouwelijke stofzuiger. Uiteindelijk krijgen we op het einde een fotopresentatie begeleidt door jazzy lounge-muziek en vragen ons af of dit de wereld is na volledige inademing van deze ongezonde bacterie. Na deze foto's, opzich stijlvol gemaakt maar wat the hel doet het hier? - kan ieder enkel toegeven dat dit een van de vreemdste ervaringen in lange tijd geweest is.

Vreemd, bizar en lelijk. Ongetwijfeld de vreselijkste filmervaring al heb je totaal niets met het "cyberpunk" genre. Mocht je wel een liefhebber zijn moet je toch lichtelijk in staat zijn een deel van je hersenen af te sluiten en gewoon maar denken, "wauw dit is echt cool".

Want dat blijft het.

3.0/5.0

Heel soms zijn er mensen met een project aan het werk waar ik al lange tijd naar uit kan kijken. Tegenwoordig schort het mensen niet aan promotiemogelijkheden, en is het een eitje om mensen al lang te voren warm te laten lopen voor veel lekkers dat zij beloven. Als de mogelijkheden er zijn, waarom ze dan niet benutten? Niemand die geld toegeworpen krijgt zal dit weigeren; Het op een interessante manier gebruiken is een tweede taak.

District 9 is één van die projecten die ons al lange tijd heeft weten lekker te maken. Veel laten zien. Veel vertellen. Heel veel beloven. Op een soortgelijke manier als een Cloverfield van het vorige jaar. Een grote film die eens wat nieuws probeert, maar in principe niet zoveel anders doet. Alles moet groot, alles moet hard. Heel soms zijn er zulke projecten die verstaan hoe zulke dingen echt aangepakt moeten worden. Zijn niet vies voor wat suffe actie, simpele humor en wat typische personages.

District 9 is wel zo'n project; Weet wat het moet doen, niet te serieus. Doet gewoon wat het leuk vind. Anders dan anderen in het genre, maar blijft op hetzelfde pad. Vliegende schepen, lelijke aliens en laserkanonnen. Blomkamp presenteert diezelfde elementen echter op zo'n frisse manier dat wij weer eens echt mogen genieten. Echt mogen genieten van een film. Hij herinnerd ons er eindelijk weer eens aan wat een suf medium film eigenlijk ook kan zijn. Maar dat is het niet - niet altijd.

Er is werkelijk niets te vinden over deze film die hij twee jaar na het geniale Monday maakte. Niet verrassend want Sabu lijkt eigenlijk volledig verstopt achter grote namen van Japan, waar je hem misschien enkel met wat toeval tegen zou komen - Niet verrassend, wel erg jammer. Met Drive levert hij opnieuw een origineel stuk film; Originaliteit die zowel typisch maf is als geheel toegankelijk.

Sabu gaat verder met zijn spel in genre wisselingen en zelfs een stapje verder. Waar dit in Postman Blues nog relevant was aan het verhaal voelt Drive aan als een schetsmatige droom die eigenlijk nergens afgewerkt voelt. Scènes voelen geïmproviseerd, dromerig of hallucinant; maar het is werkelijk een genot om te volgen. Sabu heeft wederom alle touwtjes in handen en laat er geen één onbewogen. Duidelijk voelbaar is vooral zijn vertrouwen in zijn cast, en zijn standvastigheid in keuzes. Hiroyuki Tanaka heeft met Sabu een succesformule en dat weet hij. Met terugkerend gezichten als Tsutsumi en Terajima overtuigd hij in ieder geval opnieuw.

Vooral Tsutsumi speelt weer een geweldige rol; Hij heeft een doodnormaal gezicht, maar misschien helpt dat hem juist wel. Wanneer hij als Asakura langs de weg staat en in slow-motion een knappe dame bekijkt word zijn moment verstoord door drie gemaskerde mannen die zijn auto in stormen. Gedwongen volgt hij de auto voor hem, en Sabu’s gevoel voor hilariteit komt van de ene op de andere seconde als Asakura netjes de verkeersregels volgt en zijn snelheidsmeter geen moment boven het maximum komt.

Vanaf dit moment zijn de vier onafscheidelijk en Asakura belandt in een dag vol opkomende hoofdpijn, vreemde personages en confrontaties met zijn verleden. Interessant hoe al Sabu’s films die ik tot nu toe zag zich af lijken te spelen in één dag. Terwijl de filmposter zo kleurrijk en gestileerd is, is het visueel allemaal maar simpel en suf af en toe. Niet bijster interessant, maar nergens lelijk. Het moment dat Terajima’s personage een of andere junk in elkaar schopt vervormen de geluiden daarvan in een gitaarbeat en komt van het ene op het andere moment in een hardcore punkconcert. Zou visueel veel meer uitgehaald kunnen worden maar Sabu maakt hier op een andere manier een ijzersterke scène van. Hij gebruikt zijn talent in regie, creëren van een sfeer en waarschijnlijk zelfs een beetje creatieve improvisatie van crew en cast.

Veel situaties lijken zo random als de migraine van Asakura; Een hilarisch domino effect in een restaurant word gevolgd door een slow-motion hallucinatie scène vol hijgende vrouwen en veel geld. Net zo makkelijk geraakt een man met zijn arm vast in een gat in de grond, word hij gepasseerd door een legerpeleton en eindigt een bloedserieuze discussie gemakkelijk in een hilarische scène met vol gas om compleet uit het niets te eindigen in een emotioneel bezoekje aan het ziekenhuis. Wat ook opvalt zijn sommige briljante conversaties met hilarische korte zinnen en woorden of juist de eindeloos lang uitgesponnen preken van Terajima’s personage.

Drive is een film die je eigenlijk niets kan zeggen maar je enkel een hele hoop wilt laten zien. En het maakt niet uit wat Sabu kiest, want de manier waarop hij dit regisseert is subliem. Asakura is als een taxi en zijn passagiers belanden elk bij hun eigen bestemming; plaatsen die opnieuw beladen zijn vol humor, drama, actie en weet ditmaal zélfs te overtuigen in een spannend moment in het donker op afgelegen grasveld. Ik ben iemand die nogal graag onder de indruk raakt van film, maar Sabu is iemand die weet dat film niet enkel knappe beelden met muziek is – maar speelt met personages, details en genres om nooit aandacht te schenken aan het geheel.

Drive is een film die alles heeft en daar moet je vooral van genieten.

4.0/5.0

Kunstig gemaakte "documentaire". Ongetwijfeld de beste docu-film die ik zag over het gehele leven van Genghis Khan. Laat je niet verrassen door de poster, want die is spuuglelijk; Heinz Leger is echt begaafd als het gaat om mooie plaatjes. Dit product van hem is meer film dan documentaire als het gaat om uit- en afwerking.

Geen saaie voice-overs of specialisten die aan de hand van bewijzen vertellen over het wel of niet historisch correct zijn van bepaalde vondsten of vertalingen; maar enkel beelden van het leven van Temüjin, en hoe hij later de titel Genghis Khan verkreeg. Geen standaard documentaire dus, maar uitgewerkt in filmvorm zonder te serieus te worden over wat wel of niet verteld mag worden.

Gewoon gefilmd in Mongolië. Gewoon gespeeld met Mongoolse acteurs. Zoals het hoord. Enkele prachtige, indrukwekkende scenes, bijna levensecht. Nu is er ook maar weinig veranderd in het nomadenbestaan en heeft Leger zich goed verdiept in details van dit simpele leven. Hoe simpel ook, het verbergt prachtige details die wij hier met het grootste gemak mogen bewonderen.

Mooie documentaire, die eigenlijk veel vaker wat wegheeft van een goed geregisseerde film.

4.0/5.0