Meningen

Leuk avondje vol horror? Ik zeg Frankrijk. Ik zeg Spanje. Ik zeg Ils. En ik zeg [REC]. Twee filmpjes op een avond midden in de week. Lekkere korte titels; maar groot vermaak!

[REC] is duidelijk de energieke van de twee. Deze film bruist van de adrenaline en spat constant van het scherm af. Waar het Franse Ils constant om het hoekje probeert te kijken is het Spaanse [REC] juist constant bezig voorbij het hoekje, achter de deuren, boven, beneden, links en rechts te kijken. We zien werkelijk alles en meer,

maar daarom zo weinig. Ik zeg; een briljant concept met enkele heerlijke ingrediënten.

Een daarvan is overleven in een wel heel benarde situatie. Klinkt niet echt origineel. Het enige wapen dat je hebt; een camera. Wat ga je daar mee doen? Nou vooral heel veel filmen. [REC] is een horrorfilm van ander niveau dan ik gewend ben en zou wensen dat er meer zijn. Het inzetten van de camera als enig wapen word hier geweldig goed benut. Poogt nergens in zijn idee te vervallen en blijft dan ook constant bij dat concept. Dit betekend dat er werkelijk geen moment rust op het scherm te zien is. Snelle beelden, langzame beelden. Scherpe en vervaagd, donker, licht, schokkende en haperende beelden. Niets is te vreemd wanneer er uit het niets iemand door het hoofd geschoten word. Een kind je de strot afbijt. Een man te pletter valt en schedels ingeslagen worden. Een ontzettend vermoeiende maar ongekend heerlijke intense ervaring.

De camera blijkt echter duidelijk een wapen dat beschadigen kan; vooral het vervormen of wegvallen van het geluid af en toe werkt echt naar een hoog spanningsfactor. Heel tof. Het moment dat de camera op de grond neergelegd word en de cameraman - al zien we enkel zijn voeten - zelf even een handje moet komen helpen is geweldig.

Laatste lovende woorden gaan naar het einde. Zelden zo'n benauwde climax gezien. Geweldige locatie ook, met de vele foto's en krantenknipsels. Wanneer ook daar het licht uitvalt zit ik echt met m'n neus op het scherm. Goede keuze om zelfs zulke momenten niet te voorzien van een soundtrack maar het enkel bij veel gehijg, geschreeuw, gekraak en gerommel blijft. Heel freaky.

Een van de beste films in zijn genre. Nee, niet vernieuwend - ik kan gelukkig echter intens genieten van een film dat bestaande ingrediënten gebruikt en dat verpakt in een geweldige uitvoering. Supersnel tempo, perfecte locaties, knappe geluidsediting maken een superscary kijkervaring. Zien om te geloven dit.

4.5/5.0

Heb deze echt al maanden liggen maar voelde nooit de behoefte de film eens op te pakken en te bekijken. Na Violent Cop leek het erop dat dit niet heel veel anders zou bieden - Een beetje stom natuurlijk, want Kitano weet zijn films altijd vol te stoppen met van alles waar ik wel wat van lust. Toen ook al, zo blijkt. Het is dan ook zonde dat zijn Violent Cop en Boiling Point zo snel verwoord worden als zijn 'mindere films'; dat zijn ze misschien ook wel, maar ze zijn wel zijn grootste leerstoffen geweest. Het is geweldig om deze twee films te bekijken en te zien hoe Kitano zijn stijl gevormd heeft.

De film opent met een 10 minuten durende honkbalmatch waar echt bijna niets te zien is. We maken kennis met Masaki die opgesteld staat maar overduidelijk bijna nooit gespeeld heeft. Wanneer de coach hem het veld op roept is ook te verwachten dat hij zich drie goede ballen laat passeren zonder uit te halen. De manier waarop Kitano dit presenteert en vooral het rustige tempo waarop doet mij glimlachen en genieten. Alsof hij zegt dat wij even lekker kunnen zitten en wachten op het echte werk dat komen gaat.

Boiling Point is nog op veel kantjes onafgewerkt - maar het zet hem neer als een regisseur die weet wat hij wilt en dit doet met een heel eigenaardige stijl. Liefhebbers van zijn latere werk hebben waarschijnlijk ook niet veel moeite veel van zijn stijlkenmerken te herkennen. Belangrijkste zijn de plotselinge geweldsuitbarstingen, droge (zwarte) humor en aparte manier van montage.

De film zit dan ook vol prachtige momenten. Wanneer Kitano - een geweldvolle, gevoelloze, verkrachtende, homoseksuele (?) yakuza - ijsjes voor iedereen koopt behalve voor z'n vriendin is dat echt lachwekkend. Hij slaat haar ook graag - en excuses, maar daar kan ik echt hard om lachen. Hij dramt ook nu al graag door op situaties, getuigt de scène op het strand waar hij tientallen keren een bal tegen haar aan gooit. Hahaha! De scène waarin hij in een kantoor vol yakuza staat kan die laatste lach bij mij helemaal niet meer stoppen; Zijn machine geweer vermomt als boeket schiet per ongeluk gatenkaas van het plafond, en er is geen spier die in zijn gezicht beweegt; het gebeurd gewoon en het is belachelijk lachwekkend. Hij maakt er één grote grap van, zelfs wanneer hij elk persoon in de kamer tot een hoopje schiet. Hij laat ons genieten en een seconde later shockeren. Tsja, shockeren; het moment erna kan ik er enkel weer om gieren.

Moeilijk te zeggen wat te vinden van deze film. Het is echt leuk om te zien hoe Kitano begonnen is aan zijn meesterlijke werk. Niet enkel als regisseur, maar ook als acteur en editor; Op het ene moment neemt een motorrijder gas, het andere shot zien we hem met bebloed gezicht op de grond zitten. Geweldig droge manier van montage - nog niet zo briljant uitgewerkt als in zijn Kikujiro, maar wel om te lachen. Datzelfde is moeilijk te zeggen van het einde - ik was er tevreden mee, maar kan graag geloven dat niet iedereen dit zomaar hapt.

Voor fans, wellicht - Maar een fijn (rustig) filmpje met sterke uitschieters van scènes.

3.5/4.0 - al twijfel ik voor een 4.0/5.0

Interessant om te zien hoe collega's van andere regisseurs compleet meegetrokken worden in dit kleine (underground) filmwereldje. Shozin Fukui werkte eerder mee op de set van Tsukamoto's Tetsuo: The Iron Man - maar ik zag dit ook bijv. eerder bij Shigeru Izumiya die meewerkte aan Burst City van Sogo Ishii. Ongetwijfeld geraakt Fukui o.a. door Tsukamoto in dit kleine cyberpunk wereldje. Maar wat moet je nou precies doen, als je handen daarna ook zo jeuken? Fukui weet het wel, maar willen wij dat ook...

Met een typische snelle zwart-wit-beelden montage wordt het hoofdpersonage geïntroduceerd; een falende seksrobot met twee naakte dames. Een boor in het hoofd, en uiteindelijk naar buiten gesleurd, en wegens mislukking in bed, gedumpt op straat. Als een verwarde eenzame ziel loopt hij door de drukke straten om opgemerkt te worden door een zwerfster met een verrekijker. Met het lage budget waar Fukui mee werkt vertrouwd hij volledig op zijn guerilla-skills en voorbijgangers doen dan ook niet hun best niet verdwaasd te kijken naar een geschminkte lijpo die als een butoh-danser door de straten zwalkt.

Wat volgt is echter zowaar een interessant ogende relatie tussen twee verloren zielen in het drukke leven van Tokyo. Enkele momenten zijn prachtig; al huppelend door een supermarkt om gratis te eten wat ze willen, of woorden leren aan een kale pinokkio, geheel stijlvol gefilmd in een onderbelicht verlaten pand. Maar op het moment dat Fukui na 40 min. voelt dat hij meer eens moet beginnen gaat het een heel andere kant op: Een stopmotion animatie van een transformerende loverobot - compleet met slijm, kots, bloed en pus á la Tetsuo - is zijn startschot van een ellendige marathon met enkel een handjevol irritante, schreeuwende deelnemers.

Het bijna aandoenlijke stel wordt uit elkaar gedreven en wat volgt is een minutenlange, akelige kotsscène in een metrohal die direct doet denken aan zijn kortfilm Gerorisuto. Fukui doet enkel wat hij zelf wilt en dat is alles behalve film maken. We krijgen nergens de mogelijkheid voor een kleine moment rust, een stukje verdieping in een personage, een uitvergroting op het verhaal. Nooit een antwoord over waarom, nooit wordt de vraag gesteld hoe. Fukui is constant bezig ons te laten zien dat wij naar beelden kijken, constant bezig te laten horen dat er ook muziek bij hoort; En ook geluid - vooral geluid. Dit is frustrerende cinema waar je nooit de mogelijkheid krijgt te houden van wat je ziet. Fukui behandeld dit medium als een waardeloze, constant lawaaiige beeldenstroom die hij zijn publiek opdient. En wij moeten het maar pikken.

Het interesseert hem niet wat anderen denken, en al helemaal niet wat anderen willen. Als hij geen toestemming krijgt om op een locatie te filmen, dan doet hij z'n hoofdband om en filmt lekker toch. Voor de fun en om te provoceren. De 20 minuten lang durende rennende ontsnapping van deze onuitputbare, hijgende kotsrobot doet denken aan de stopmotion-scène door de straten van Tsukamoto's Tetsuo, zelfs een beetje aan Ishii's net zo inhoudsloze kortfilm Shuffle. De bloed kotsende fuckrobot, vastgeketend aan een blok beton, sleept al rennend door de straten van Japan en stormt af op zebrapadvoetgangers en schaapachtige toeschouwers. De mensen weten niet wat ze zien, verward stappen ze op zij. Ja, want hier komt Fukui met zijn film.

964 Pinocchio probeert niet zoveel te zijn. Meer emotie dan verhaal, meer genre dan inhoud. Een beetje interessantdoenerij omdat het leuk is om te doen. Omdat het mag, en omdat maar weinig ervan houden. Omdat maar weinig mensen het willen pikken.

En ik vind het geweldig.

5.0/5.0