Meningen

Hoe beoordeel je nu zo'n film? Goede vraag. Misschien wel niet. Gewoon kijken, genieten van een ander zijn problemen. Goed of slecht word het niet. "Een film die je leven veranderd?" Midnight Eye kan het weten? Die recensent zegt een regel daarna dat hij in de tijd dat hij deze film zag bijna geen Japanse cinema gezien had. Dan vind ik dat stuk tekst sowieso al een beetje useless. Of zie ik dat verkeerd?

Carnival in the Night is inderdaad 'zo'n' rauw Japanse underground film. Heeft weinig te vertellen, maar des te meer te laten zien. Bijna amateuristisch, veelal onafgewerkt. Ik mag dat graag zien. We ontmoeten een vrouwelijke punker - ze heeft wel een naam, maar dat doet er echt niet toe. Eerst een moeder, maar later een punker die haar leven vervalt in verveling. Net als iedereen in dit verhaal. Niemand heeft echt wat te doen. Willen ook niets doen. Hebben misschien wel plannen, maar ook die lijken er weinig aan te doen. Wij zijn een stel ogen die haar volgen in haar nachtelijke gebeurtenissen.

De camera is constant bij haar, vaak dichtbij - maar ook van ver. Masashi Yamamoto kiest voor vrijwel alleen handheld werk. Met het overgaan van kleur naar zwart-wit beelden begeven we ons in een akelige ondergrondse wereld van vreemde situaties, gewelddadige personages en een totaal onverwacht verhaal.

We ontmoeten een oude man in een kelder die plannen heeft de stad op te blazen, een meisje dat raven vangt en verkoopt op straat en een gewelddadige drugsverslaafde die net als iedereen in deze onplezierige carnival overal en nergens rondhangt. Als het maar op plekken is waar maar weinig komen; Donkere, zwetende kleine kroegjes, steegjes, vuilnisplaatsen. Willekeurig mensen aanvallen is hen niet vreemd. Een kroeg in lopen om mensen lastig te vallen, of een fietskoerier over het asfalt met gebroken glas slepen.

Carnival in the Night mist elke vorm van realiteit. Situaties lijken bijna dromerig in hun structuur. De mensen hebben niets in hun leven, overleven in verveling. Gebeurtenissen lijken deel van een documentaire, de acteurs lijken zichzelf te spelen. De intense dansscene in een kroeg is enkel briljant; Het volgen van de camera, de bewegingen van de mensen en het gehijg bovenop wat merkwaardige muziek.

Het is niet het harde punkgeweld uit een film van Sogo Ishii. Daar mist het het gevoel van authoriteiten, het uitdagen van politie. Ik heb het gevoel dat deze film ook niet zo wilt zijn. Maar op zijn eigen manier even interessant, deze film van Yamamoto.

4.5/5.0

Eindelijk maar eens opgezet dit gisteren.
Erg genoten van de ongelooflijk foute dialogen en droge one-liners. Acteren was soms tot het slechtste aan toe, - maar kon mij vooral erg vermaken met het personage van Wong.

Hij brengt zijn personage heerlijk bizar en twisted, maar vooral zeer komisch.
Veel gore is er niet vond ik - Vond eigenlijk vooral die kikkerscene en die scene dat die al dode muis overreden word erg genietbaar op dat vlak]: Niet ranzig ofzo, maar tof gedaan met die overdreven foley geluiden.

Einde geeft de film echt nog even een goeie boost. Als hij erachter komt dat hij de drager van het virus is en iedereen - zelfs als ie in de fik staat in het gezicht probeert te spugen, kan ik enkel lachen.

Had het veel fouter (slechter) verwacht - maar dit viel alleszins mee. Werkt vooral positief omdat alles gewoon maar gebracht word alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Goed ding voor een filmpje als dit. Lache!

3.5/5

Ja in eerste instantie 4,5 maar toch terug naar 4 sterren. Wat uiteraard nog een geweldige score is.

Voor een geweldige film - Dit is mijn film, film zoals ik ze graag zie. Niet bijster origineel, wel uniek. Ik heb de film uit '68 niet gezien, en daar zal ik op dit moment ook even geen moeite voor doen. Echter heb ik er wel over gehoord.

Voor het zien van de film was ik me al bewust van de klaagzang omtrend de CGI in film. Miike kennende verwachte ik ook geen adembenemde 'computer gegenereerde plaatjes' - Hij heeft mij immers geleerd dat ik liever een geweldige film zie met minder computer werk, dan dat ik een kutfilm zie met geweldige CGI; dit heb ik nu eenmaal te vaak, en echt onder de indruk raak ik niet meer.

The Great Yokai War, geweldige film in zijn leuke verhaal en leuke sfeer. Geweldig in zijn leuke designs - laat ik hier vooral domme personage designs neerzetten. Want die zijn er, domme achterlijke, niet-grappige personages. Leuk is het wel; En Miike durft het.

Stom tiener-helden verhaaltje met een evil-badguy en hulpjes, simpel gezegd. Echter, nogmaals - wel een heel leuk stom verhaaltje, waar ik mij grandioos mee vermaakt heb, en leuk heb kunnen genieten van de kleurrijke Yokai-personages, en het avontuur van onze kleine Kirin Rider.

Ik kan er niks meer aan doen, maar verhalen en opinies van mensen over films die woorden als zwarte humor, perversiteiten, geweld, vreemd en bizar bevatten moet ik gewoon zien. Nu kennen de films van Wakamatsu zulke omschrijvingen wel vaker, maar deze film stond voor een veel groter publiek wel bekend als een film in zijn extremere vorm. Moest ik ook maar eens zien dan!

Een verhaal dat werkelijk op geen punt een vorm van logica lijkt te volgen, maar wel ontzettend weet te fascineren. Intrigeren, wellicht. Shockeren, ongetwijfeld. De openingenscène waar we toekijken hoe een groep jonge gasten een meisje op het dak van een flat verkracht liegt er niet om. Eén van de jongens doet niets, maar kijkt wel toe. Nadat de jongens vertrekken blijft hij achter, lijkt zich aangetrokken te voelen door dit meisje dat de volgende ochtend wakker word.

Dit meisje is ook de gelukkigste niet; Haar moeder werd verkracht waardoor zij verwekt werd, een incest relatie met haar vader, welke daarop zelfmoord pleegde, waarna ook haar moeder volgde. Zelf was ze ook al eens eerder verkracht. Verteld ze ons. Direct kijkend in de camera, overigens - dat is ook apart. Het meisje en de jongen lijken zich beide tot elkaar aangetrokken te voelen; Lijken eenzelfde akelig verleden te dragen, lijken ook eenzelfde toekomst te willen. Namelijk het liefst zoveel mogelijk donker voor ogen.

Wakamatsu brengt zonder twijfel een paar angstige thema's aan de dag. De manier waarop de twee personages hun problemen bepraten is bevreemdend en onlogisch. Visueel weet Wakamatsu wederom wat leuks te toveren. Sommige scènes op dit flatgebouw zijn fenomenaal. Een flashback scène in het blauw is één van zijn beste die ik zag. Zelfs zijn kleur-scène kwam harder aan als ik eerder zag. Dit shot kwam bijna exact in dezelfde vorm ook voor in zijn Violated Angels (1967), maar weet dat hier toch met veel meer overtuiging te brengen.

Goeie film. Weet wat te laten zien, maar nog niet zo indrukwekkend te zijn als ik gewild zou hebben. Wakamatsu wil wel gezien worden als iemand die zich niet laat ompraten, daar houd ik wel van. Maar in 1988 bracht Yoshihiko Matsui met dergelijke thema's in zijn film Noisy Requiem toch een veel indrukwekkendere en meer shockerende film. Maar Wakamatsu was in zijn tijd - en zelfs nu nog - toch lekker bezig. Beste die ik tot nu toe van hem zag.

Takeshi Kitano's eerste rol ooit in deze film is trouwens wel super hilarisch. Al duurt het maar een paar minuten.

4.0/5.0

Akelig stil rondom deze documentaire die toch wel voor een en ander aan opschudding zorgde toentertijd. En waar zelfs vandaag de dag nog naar gerefereerd word. Kazuo Hara doet als regisseur in zijn eerste documentaire eigenlijk niet zoveel, hij volgt de 65-jarige WWII veteraan, Kenzo Okuzaki, bij zijn zoektocht naar de waarheid en kiest ervoor hem nergens tegen te spreken.

Het moment dat Okuzaki een moeder van een gesneuvelde collega soldaat uit zijn periode in Nieuw-Guinea bezoekt, is werkelijk prachtig en uiterst emotioneel. De manier waarop zij voor haar zoon zingt, met naast haar een huilende Okuzaki voor het graf, is pijnlijk mooi. Het moment dat zij zegt "Oh, sorry dat ging niet goed - mag het nog 'ns?" lijkt bijna acteerwerk uit een script.

Maar van daaraf gaat het met slag en stoot. De persoon van Okuzaki kent twee kanten; eenerzijds zijn zoektocht naar de waarheid voor het sneuvelen van zijn kameraden ná het eindigen van de oorlog. - anderzijds zijn hardhandige, controversiële, manier van werken.

Moeilijk te oordelen over zo iemand. Kazuo Hara legt momenten vast waar je Okuzaki totaal zou steunen - andere momenten zijn bijna angstig en onbedoeld grappig (als hij een agent uiterst serieus zegt: "I came here planning to beat you up, but I decided not to").

Interessante documentaire - en net als Mug zeg ik: meeslepend, emotioneel, controversieel, verbazingwekkend, pijnlijk, briljant.

4.5/5.0

Gebaseerd op een verhalenbundel van Natsume Soseki, vormt Ten Nights of Dream één van de meest diverse verzamelingen kortfilms die ik ooit zag. Fantastische droomachtige situaties worden gepresenteerd in meest uiteenlopende creatieve visuele stijlen; Sommige surrealistisch en bizar, anderen prachtig of betoverend. Dromen kunnen nog zo levendig lijken, maar het moment dat je wakker wordt lijken herinneringen vaak ver weg. Die taak gaf Soseki zichzelf en beschreef zijn dromen in zijn bundel "Ten Nights of Dreams". In 1906 vroeg hij zichzelf af of zijn raadsel ooit opgelost zal worden. 100 jaar later proberen 10 regisseurs dit, jong en oud, bekend of onbekend.

DROOM 1

Akio Jissoji mag dit project openen, en doet dit dan ook zonder aarzelen op de meest surrealistische manier mogelijk. Een typische droom waar tijd bestaat, maar niet te vertrouwen is. Wanneer hij een aantal malen de camera naar achter verplaatst zien we dat het huisje niet meer is dan een opgebouwde set. Als een droom; dichtbij, doch verwijderd van realiteit.

DROOM 2, 3

Daarop volgt de enige kleine domper van Kon Ichikawa. Een zwart-wit sequentie dat met het weinige geluid enkel een sfeervol muziekje weet voort te brengen en verder eigenlijk vrij weinig doet of wilt. Niet lang daarna is het echter aan Takashi Shimizu om zijn naam eer aan te doen. Een misvormt kind op zijn rug brengt Soseki door de droom van zijn vrouw waar standbeelden symbool staan voor haar kinderen. Shimizu, bekend van de Ju-On reeks, weet hier in zeer korte tijd een geweldig goed sfeertje neer te zetten.

DROOM 4, 5

Met het vierde filmpje brengt Atsushi Shimizu een ijzersterk mini-verhaaltje waar Soseki terugkeert naar een plek welke hij zich maar vaag herinnert uit zijn jeugd. Enkele prachtige plaatjes en een herkenbaar gevoel van het langzaam herinneren van stukjes droom. Aan Keisuke Toyoshima de eer om de eerste helft af te sluiten en doet dit dan ook op opvallende manier; Ter paard vlucht een moeder van een nachtmerrie in haar huis, achtervolgd door een monster dat haar waarschuwt voor het komen van de ochtend. Enkele zeer bizarre scènes en een afsluiting die een zeer interessante tweede helft doet vermoeden.

DROOM 6

Na deze eerste echt geflipte sequentie gaat Suzuki Matsuo verder met één van mijn grote favorieten in deze reeks; Een plattelands dorp maakt zich klaar om te kijken hoe een legendarische beeldhouwer begint aan een onmogelijk te maken beeld. Wat zich afspeelt in een oud-Japanse setting vervolgt in een robot discodans ritueel waar zijn houterige bewegingen werkelijk op briljante manier synchroon lopen met muziek en geluidseffecten. Zeer hilarisch hoe het publiek compleet meegaat in dit dansritueel.

DROOM 7

Het zevende filmpje is de enige geanimeerde van de tien. En komt van de hand van Yoshitaka Amano en Simmei Kawahara. Amano kennen wij o.a. van Vampire Hunter D en Angel's Egg, en ik kon niet anders dan uitkijken naar zijn stukje werk. Zijn visuele stijl is indrukwekkend, van het gigantische schip met zijn ogenloze reuzenwezens, dat zich ontpopt tot een spectaculaire verzameling van kleur en bizarre wezens. Hij combineert getekende beelden met 3D personages die wat weg hebben van oude Playstation cut-scenes; niet de meest mooie, maar daarom kon ik daar toch extra van genieten.

DROOM 8, 9

Hierna mag Nobuhiro Yamashita volgen, en doet dat op de meest vreemde manier. Een onschuldig dagje vissen resulteert in het vangen van een gigantische worm, het hallucineren over honden in een witte kamer en het eten van een overheerlijk stukje bapao. Na deze vreemde, ondoorgrondbare droom is het tijd voor het enige moment van drama wanneer Miwa Nishikawa ons kennis laat maken met een familie dat uit elkaar valt nadat een vader opgeroepen wordt voor de oorlog.

DROOM 10

Aan Yudai Yamaguchi het grote woord deze film af te sluiten en lijkt dat op de enige juiste manier te willen doen. De knapste jongen van het dorp voelt het als zijn taak alle lelijkerds op te ruimen. Wanneer een beeldschone dame hem uitnodigt om een bordje varkensvlees te eten ontpopt dit laatste avondmaal zich in de bizarste trip die je je maar kan voorstellen; Een ritje door een fabriek waar varkensvlees van mensen gemaakt word, overreden worden door vrachtwagens en bulldozers, een raketgestuurde wandelstok en een worstelpartij tegen een gigantisch misvormt varken monster. Uiteindelijk leeft hij nog lang en gelukkig tot zijn 138e en wordt hij de eerste persoon in de ruimte. What the hell?

Uiteindelijk is er niemand die het mysterie van Soseki kan oplossen. En zoals het einde al doet vermoeden zal dat waarschijnlijk nog wel 100 jaar duren. Ik vind het vreemd waarom dit project niet zoveel aandacht krijgt, want dat verdient het echt. Eén grote bron van creativiteit en enkele van de leukste kortfilms die ik al zag (3, 4, 6, 7, 10).

4.5/5.0