Meningen

Met wat beelden van Pig-Chicken Suicide nog in mijn hoofd had ik altijd toch wel wat intereresse naar deze film. Toch duidelijk anders, want hier zouden varkens niet op brute wijze van ingewanden worden ontdaan; Hier zou enkel liefde worden vertoond naar het enige wat het hoofdpersoon nog zou hebben; zijn varken.

Alle twee klinken op hun eigen manier wel interessant. Denk ik. Nee, waarschijnlijk zal dit voor iedereen die dit uit jouw mond zou horen (zeer) bedenkelijk klinken. Op welke manier je dat ook zou kunnen (of willen) verwoorden. Geen titel voor mensen die geen pigfucking willen zien. Want een fuckscene mag als geen verrassing komen. Dat is (helaas?) wellicht de enige reden dat je deze film zou willen opzetten. Uit nieuwsgierigheid, waarschijnlijk.

Dat zegt naar mijn mening ook meteen het enige over het statement dat Thierry Zéno wellicht zou willen meegeven aan zijn kijkers; We willen alles maar zien, zolang een ander het maar maakt. Veel mensen die zich kwaad maken om de de punten die Zéno zou willen vertellen, of de statements die hij maakt; mensen zijn niet meer dan beesten.

Blabla, dat zal ook vast en zeker. Maar met zo'n idee heb ik deze film niet eens willen kijken. Na de opening waar de man twee duiven van baby hoofdjes voorziet om daarna de harige depels van een zeug te strelen, wil ik alleen nog maar meer zien. Ik wil zien hoe hij de kop van een kip snijdt, hoe hij een wc vol schijt met ganzen en kalkoenen om hem heen. Zien hoe hij met zijn varken door de modder rolt. Ik wil PIG-fucken zien in de bosjes bij een verlaten pand. Zien hoe hij naakt over een verlaten desolaat landschap achter een varken aan rent. Zien hoe een varken het leven geeft aan 3 schattige biggetjes. Zien hoe hij met een handdoek voor zijn ogen een varken probeert te vangen.

Ik kijk naar een verloren ziel dat als beest zijnde probeert te leven als mens. Of een mens dat zijn dierlijke instinct probeert te verbergen door dagelijks zijn klok te luiden en een kruis te slaan voor het eten. Zal allemaal best. Ik wil eigenlijk nog meer ganzen- kalkoenen- en kippenfucking zien. (Dit keer met eigen soort). Zien hoe het persoon onder een bizarre repetitive soundtrack zijn obsessieve handelingen uitvoert. Hoe hij een wc vol schijt. Hoe hij een witte pap wegwerkt. Nadat hij een kruis slaat. Nadat hij zijn klok luidt. Ik wil zien hoe hij zijn glazen potten met vreemde dingen vult. En hoe hij een wc vol schijt.

Zijn kinderbiggen zijn liever bij hun moeder dan dat ze netjes aan tafel eten, dus hangt hij ze op. Hij hangt zijn kinderbiggen op. Dat wil ik zien. Ik wil zien hoe de moeder haar dode kinderen vind. Zien hoe ze van verdriet verdrinkt in een put vol modder en wat al niet. Ik wil zien hoe hij zichzelf begraaft maar besluit nog een keer de wc vol te schijten. Thee zet van de inhoud ervan, en nog een laatste keer alles uit kotst om dan maar een laatste uitweg te zoeken. De allerlaatste uitweg. Is het het beest, of is het de mens? Weet ik veel.

Dierenleed. Dierenpret. Dierenseks. Ach wat maakt het ook uit. Misschien heeft Zéno wel gelijk. Wat hij ook wilt zeggen. Interessante, experimentele productie uit België.

4.0/5.0

Al veel over gezegd volgens mij. Gelukkig maar, want projecten als deze verdienen wel wat aandacht, of deze nu positief of negatief is. Ik ken niet alle projecten en acties van Frisch, maar heb zijn naam meer dan een keer gehoord. Was al lang geïnteresseerd in Vergeef Me, en na lange tijd dan toch eindelijk gezien. Net als Gotti hierboven zegt, zeg ik; dit project slaagt maar voor een helft - want hoewel velen vallen over het lachend misbruiken van zwakke mensen, is het meeste toch niet zo shockerend als had gekund.

Frisch probeert in Vergeef Me openlijk over een grens van het acceptabele te gaan. In de opening zegt hij het walgelijk te vinden hoe gemakkelijk iedereen op t.v. aan de meest onsmakelijke dingen blootgesteld kan worden. "Ik ga ervoor zorgen dat dat nooit meer zal gebeuren", zo zegt hij tegen de camera. Helaas lijkt zijn eerste poging niet te slagen, daar dat project zelfs positieve, lovende reacties uit leek te lokken; Mensen leken zowaar respectvol te reageren op zijn manier waarop hij lichamelijk gehandicapten, junks en alcoholisten portretteerde. Halverwege stopt hij de film dan ook, en zegt nogmaals direct in de camera naar "nog extremere middelen" te grijpen.

Een publiek stroomt toe, neemt plaats op een stoel en kijkt naar een podium. Het resultaat naar zijn ultieme onderzoek naar het overschrijden van een grens zal hier een conclusie kennen. Zijn kritiek op de huidige televisiecultuur zal hier een antwoord krijgen. Dit keer geen publiek voor televisie waarin de toeschouwer een voyeur is van intieme waarheden van anderen in reality t.v. Hoelang zal deze toeschouwer een onschuldige gluurder blijven als deze er met zijn neus boven op zit?

Opnieuw zitten hier dezelfde junks en alcoholisten die eerder in Frisch zijn toneelstuk Jezus/Liefhebber (1998) speelden. Live kijken naar alles wat zij doen; drinken, pissen, roken, spuiten, kotsen, masturberen en dronken als zij zijn niet normaal op een stoel kunnen zitten. Een lang uitgesponnen slow-motion scène van een laveloze vrouw die wat zinnen van een stukje papier voorleest resulteert in gebrabbel en het langzaam in slaapvallen terwijl snot, kwijl en braaksel haar neus en mond uitdruppelen. Het publiek kijkt toe, de een met een glimlach, de ander met verbazing.

Zijn acteurs (slachtoffers) ondergaan vernederende behandelingen en opdrachten. Met het grootste gemak neemt hij ze mee in een toneelstukje dat hij opvoert. Niemand moet zijn acties prijzen, maar vernietigen, kwaad maken: "Het is verkeerd wat hij doet", zo meent hijzelf. En dat is het, walgelijk en pervers. Maar ik zeg op mijn beurt met het grootste gemak dat dit een directe verbeelding is van wat wij dagelijks op t.v. voorgeschoteld krijgen. Nu een keer niet verpakt in mooie kleurtjes, mooie vrouwtjes en leuke villa's.

Ik kan hier geen beoordeling aan spelden, maar een vorm van respect kan ik niet onbewogen laten. Frisch is niet de eerste die nadenkt over deze kwestie, wel een van de eerste die dit op een dergelijke controversiële manier aanpakt. Niet volledig geslaagd, maar onmogelijk om te negeren.

Een beetje een gemixt gevoel na het kijken van Vidocq. Op momenten zeer knap voor het oog, maar vaak ook teveel wat mij echt weinig interesseren kan. Feit blijft wel dat ik mij vermaakt heb met deze film van Pitof.

Een tijd van de maffe kragen, lange jassen, hoge hoeden en aparte baardjes en bakkebaarden. Zolang het geen vervelend kostuumgeheel word ken ik altijd wel een interesse voor film in deze eeuw; brengt voor mij altijd zo'n onwerkelijk tijdsgevoel. Een tijd waar parfum uitgevonden is om vervelend lichaamsgeuren te verdringen is sowieso wel interessant, haha.

Vidocq valt meteen al op door zijn aparte vormgeving. Vaak heel fraai, soms twijfelachtig. Digitale bewerking is toch wel kunstig gedaan met in elke scène een andere wolkenpartij. De een nog indrukwekkender dan de ander - de een groen, de ander rood, roze, blauw of felpaars. Maakt deze vreemde wereld nog interessanter dan hij al is. Jammerlijk leek het erop dat Pitof vaak net de accenten op de verkeerde momenten wist te gebruiken; De actie scènes

kwamen wat droog en lomp over, maar wist weer wel te overtuigen in simpelere scènes als het scheuren van paard en wagen over hobbelige weggetjes. Creeërt hier - doch in kleinvoud - sterke combinatie van knappe digitale effecten en intense soundtrack.

Overtuigd ook in het (handjevol) heel weirde scènes waaronder de scène in steeg waar Boisset zich door halfnaakte oma's, grootborstige vrouwen, travestieten, vuurblazers en kleurrijke lampionnen moet worstelen. Ook de scène met de 3 geile oude ventjes is heel tof gedaan, met een indrukwekkende set van honderden kaarsjes, een vloer bedekt met rozen blaadjes en een Sitar-achtig instrument op de achtergrond.

Voor oog en oor dus zeker te genieten. Al kon het verhaal mij weinig interesseren. Eerste helft was persoonlijk veel te saai, wist pas weer mijn aandacht te pakken op de twist op het einde die je eigenlijk de gehele tijd al voelt aankomen. Maar Pitof weet deze op exact het goede moment in te zetten en brengt daarop best een goede climax met de zeer toffe spiegelscène op het einde.

Misschien nog eens zien, voor nu;

3.5/5.0

Shinya Tsukamoto blijft verbazen - en niet enkel met zijn nieuwste werk (Nightmare Detective). Fascinatie voor het menselijk lichaam is van alle tijden, daar opzich is Tsukamoto niet uniek in; Dit echter keer op keer op zeer fascinerende manier in een filmwereld weten vast te leggen doet hij als geen ander. Met Vital gaat hij door op zijn

gebruikelijke interesses, doet dit dit keer echter met een aangename, verrassende kalmte, eerder ook te zien en voelen in zijn A Snake of June.

Met de ogenschijnlijke typische intro van een wirwar aan rokerige beeldenhallucinaties met industrieel gebeuk op de achtergrond doet hij sterk beginnen. Maar Vital is al snel een film binnen zijn oeuvre die best een kleine schijnwerper op zich draagt. Want hoewel velen liefde tonen in Tsukamoto's geluid- en beeldengeweld laat hij met Vital zien dat wij ook mogen houden van zijn zachtaardige kant. Zijn zachtaardige kant - hoewel vaak mooi verpakt - constant intrigerend en mysterieus. Geen mutilatie of akelige beelden, maar kalme ontdekkingen al dan niet met mes of tang.

Nu niet de camera die heen en weer springt, of de adrenaline verhogende beeldenmontages die karakter brengen - maar het strakke en zwevende camerawerk dat heel precies de bewegingen van de personages weet te volgen. Veelal afspelend in een mortuarium komen herinneringen van Hiroshi terug met elke snee die hij in het lichaam voor hem maakt. De schetsen die hij op papier zet zijn als de zoektocht naar de verloren waarheid in zijn hoofd. Een vrij gevoelig thema, maar het blijft constant moeilijk enige affectie met personages te ontwikkelen. Het enige moment dat wij ons letterlijk dicht bij een personage bevinden is wanneer Hiroshi zorgvuldig de pezen van een vinger, naar elleboog tot schouder volgt.

Met A Snake of June toonde Tsukamoto eerder zijn passie en fascinatie voor het menselijk lichaam, maar gaat in Vital verder en reikt daar vooral door tot onder de huid. Dit keer niet met veel stoom, zweet of geroest staal maar met bescheiden doch geslepen scalpel. Belangrijk in deze film is dan ook de schoonheid waarmee hij dit brengt. Hiroshi is als een moderne Da Vinci. Met zijn gepassioneerde en gedetailleerde tekenwerk werkt hij van nagel naar schouder en van navel naar verder. Hiroshi herinnert zich niets meer, maar geraakt in een alternatieve realiteit tijdens zijn zoektocht naar (anatomische) kennis van het lichaam voor hem.

De keuze van Tsukamoto om deze zoektocht niet met veel woorden te vullen werkt en voegt toe aan het idee van Vital; Hiroshi leeft, maar heeft niets dan zijn lichaam om daar echt zeker van te zijn. Het moment dat hij zijn ouders verlaat om te verhuizen in een muf betonnen kamertje lijkt Tsukamoto letterlijk te laten zien in welke staat Hiroshi zich begeeft. Asano vult zijn rol prachtig, met zijn simpele acteren en weinige woorden.

Visueel weet Tsukamoto opnieuw te overtuigen. Maar op een andere manier. Zijn 16mm camera ruilt hij voor de gedetailleerde en kleurvolle plaatjes van het 35mm camerawerk. Keuze hiervan ligt voor de hand; Wil je pure schoonheid van het leven filmen is elk detail niet te weinig. Het detail van deze camera werkt dan ook, en kleur is haast te voelen (o.a. scènes in het mortuarium, de paarsachtige scène langs de rivier en de scènes langs het strand). De scène waar de vader van Ryoko praat over het schenken van haar lichaam aan een universiteit is indrukwekkend in zijn roodoranje en gele kleuren. Geheel geschoten in één take draait de camera langs twee personages, langzaam twee foto's in de achtergrond onthullend. Simpel, maar talentvol.

Vital is er een om te bewaren. Opnieuw een vrij persoonlijk project van Tsukamoto. En weet volgens mij daarom velen goed te raken of velen totaal niet. Ik denk dat deze film de volgende kijkbeurt nog veel meer zal geven. Hier mag Tsukamoto in ieder geval niet onterecht trots op zijn. Een thema behandelen dat zich zo makkelijk laat verleiden tot zijn typische energieke uitbarstingen op zo'n schoon en respectvol tempo uitvoeren is heerlijk om te volgen.

4.5/5.0

Ongelooflijk, vreemd waarom het zoveel pijn doet om zoiets te lezen, net nadat ik de film gekeken heb. Heel zonde, talent had deze jongen zeer zeker, - mooi dat hij net zo'n laatste [eerste?] film achterlaat.

Vozvrashcheniye eindigt met een interessante scene. Gaat over op een scene waarin we de twee broertjes door straat en steeg zien rennen en rennen, - mooie cameramontage, ondersteund door verrassende muziek waarin we het huilende geluid van de Armeense Duduk horen. Aparte keuze, voor een film als deze. Ik begreep niet echt waarom juist dit instrument gekozen werd...

We worden geconfronteerd met mensen die we niet kennen - en aan het einde eigenlijk alleen maar minder over weten. Een vader die terugkomt, en geen normale conversatie met zijn twee zoons kan voortzetten. Korte zinnen, vaak twee woorden. De zoons begrijpen er niets van. De oudste probeert wijs te zijn, en zijn vader te volgen. Tevergeefs.

Onmogelijke acteerprestaties, vooral van de jongste. Wat een gezicht, - daar heeft hij avonden voor de spiegel voor moeten oefenen, ha ha! Maar hij doet het grandioos. Een film van weinig woorden, mooie scenes; de schoonheid van de natuur overtreft ons hier opnieuw op alle vlakken.

Een van de laatste scenes - waar de vader doodvalt, is, net als voor vele anderen, erg pijnlijk. Wanneer we ook hier weer het geluid van de Duduk horen, komt de gehele muziek ineens tot zijn recht. - erg mooi uitgevoerd.

4,5