Vozvrashchenie (2003)

Mooie film met prachtig camerawerk. Verhaal is wel wat magertjes. 3,5*

Idd, deze is een echt kunstwerk, maar door het magere verhaal geef ik hem toch maar 3*

FAN-TAS-TISCH

De film begint met een groep jongelui die op een soort van uitkijktoren aan een meer staan en een voor een in het water springen. De schitterende cinematografie wordt meteen duidelijk. Locaties en sets van een bijzondere schoonheid en fantastisch geschoten. Levend geworden foto's en schilderijen als het ware.

Twee van bovengenoemde jongens zijn de broers Andrei en Ivan die de schrik van hun leven krijgen als ze thuis komen. Hun vader die ze al 12 jaar niet hebben gezien is teruggekeerd. Het hierop volgende diner wordt gekenmerkt door pijnlijke stiltes, omdat niemand kan bevatten dat de vader weer terug is en niemand weet hoe om te gaan met de nieuwe situatie.

Om zijn zoons beter te leren kennen wordt besloten om de volgende dag op reis te gaan om te gaan vissen met zijn drieën. De jongens komen er snel achter dat hun vader niet de man is die ze denken dat hij is. Ruw, agressief en vooral belerend. In een zeer korte tijd wil hij mannen maken van de jongens en ze kennis laten maken met allerdaagse problemen en situaties. Dit maakt de film een soort van versnelde coming of age film aangezien de film maar een periode van 1 week behelst. Duidelijk is dat beide jongens in de relatief korte tijd veel opgestoken hebben van hun vader en het noodlot noopt beide de stap naar volwassenheid te nemen.
Toch kan je de film ook veel dieper beoordelen, iedereen zal er zelf zijn eigen ding in zien. Ik heb gelezen dat de film ook gezien kan worden als een confrontatie van het Rusland voor het communisme (vader) en het Rusland na het communisme (de twee zonen). Wat hier aan meewerkt, is het mysterie van de vader. Waarom komt hij nu terug, wat heeft hij in de tussentijd gedaan, wie belt hij steeds? Vele vragen waar geen antwoord op komt.

Het is eigenlijk niet voor te stellen dat dit de debuutfilm is van regisseur Andrei Zvyagintsev. De film zit cinematografisch gezien zogezegd fantastisch in elkaar. Ik verwacht nog veel van deze man te gaan horen.

Tot slot nog twee pluspunt, de casting. Beide zonen zijn erg getalenteerd, en ook de vader is perfect gecast.

Oordeel; een film die erg lang zal blijven hangen en eentje die zich ervoor leent om vaker opgezet te worden
5*

Mooie recensie Coen! Ik ben 't er helemaal mee eens.

Ik wacht met smart op de recensies van ukky, Quido en Hannibal....

Bijna....

Staat voor vanavond op het programma.

Nou, daar komt ie dan:

Het is inderdaad, zoals Coen hierboven al heel mooi beschrijft, een fantastische film.
De beelden zijn werkelijk adembenemend mooi. Niet alleen de blauw-grijze kleur, maar ook de hele manier van filmen. De camera draait op een hele mooie rustige manier om het hele verhaal heen.
En dan het verhaal, ja... zeer aangrijpend. Er gebeuren dingen waar je hart van overslaat. En het mysterie van de vader is niet beantwoord. Waarom kwam hij na al die jaren terug, en waarom nam hij zijn twee zoons mee naar dat eiland. Waarom was hij zo ongelofelijk gefustreerd? Is het een crimineel? We komen er niet achter. Dat vind ik heel erg goed van de film, want de twee jongens blijven ook met die vragen achter. De twee broers acteren gruwelijk goed.
De oudste van de twee (Vladimir Garin) is twee maanden voor de uitreiking van de Gouden Leeuw in Venetië verdronken in het meer waar de film is opgenomen. Op de extra's van de DVD zie je de cast heel emotioneel het slechte nieuws vertellen. De film is opgedragen aan hem.
Ik lees dat dit het debuut van Andrei Zvyagintsev is. Dit is het beste debuut dat ik ooit heb gezien. Ik hou hem zeker in de gaten.
Ik geef deze film ook 5* en wellicht een goede plaats in mijn top 10. Ik zal er nog over nadenken op welke plek hij komt.

edit: voorlopig op nr. 6

Toe maar!

En wat een hoog gemiddelde ook, ik begin zo onderhand érg nieuwgierig te raken..

De communicatie lijkt hier vol-le-dig dichtgeslibd te zijn, verder dan een goedbedoelde "ja, papa" komt Andreï niet, Ivan wil al helemaal niets zeggen tegen z'n vader . Misschien net daardoor kwam die finale hartverscheurende Papaaaaaaaaa! van Ivan zo hard aan.

Nu vind ik de manier waarop alles in beeld gebracht nogal baden in een ether-sfeertje. Maar maar om nu te beweren dat dat een groot struikelblok vormde - neen

Prachtige beelden. Ook het verhaal doet je nog nadenken. Wel een beetje traag, maar dat past bij deze film.

4 sterren.

Deze film viel me helaas, na alle loftuitingen, nogal tegen en wel hierom:

De cinematografie was in orde, maar greep me niet aan. Lege, 'mooie plaatjes', zonder karakter. Storend blauwfilter, ook.

En het verhaal deed me ook weinig. Natuurlijk

heeft de regisseur elementen uit het verhaal weggelaten, die je dan zelf door speculatie kan invullen, maar dat vond ik in dit geval een goedkoop truc om diepzinnigheid te suggereren. Vergelijkingen met Tarkovski zijn in mijn ogen dan ook potsierlijk.

Blijft staan: het acteerwerk van de jongens.

Maar helaas denk ik niet dat ik me deze film over een jaar nog herinner.

Visueel dik in orde, goed camerawerk maar het verhaal vond ik erg magertjes. Ook waren mijn verwachtingen erg hoog dus misschien bevalt hij bij herziening beter. Ook erg treurig dat de acteur die de oudste broer speelt in het meer verdronken is. 3* voorlopig.

Net gezien en moet hem even verwerken.
Al met al veel punten die mij niet konden bekoren.
Relatie zonen -vader wordt niet uitgediept,standaard de ene doet wat pa zegt en de andere accepteert pa niet.
Waarom de hele reis die zei maakte? wat zat in de doos?

Maar..de perfecte acteerprestaties van vooral de zonen,het hunkeren naar een antwoord en de blik van de vader die opeens alle liefde vertoont op het moment dat hij ter aarde stort maken deze film erg goed.

4*

Ongelovelijk realistische film, met heel mooie beelden. Uitstekende acteerprestaties. Het verhaal is echter wat te mager voor een echte topnotering.

3,5 ster

Mooi in beeld gebracht verhaal. Laat veel vragen onbeantwoord. Ik vond dat wel onbevredigend. Maar misschien juist daarom boeit de film van begin tot eind.

In een woord, een meesterwerk. Geweldig camerawerk, briljante acteerprestaties en in al haar eenvoud een ongelofelijk krachtig verhaal. Voorlopig 4.5* en een plekje in mijn top10

The return is net zo'n film als Uzak. Oogstrelend, rustig in opbouw en zelfde thematiek. Ook zijn bij beide films, de hoofdacteur kort daarna overleden, en hebben beide films vele prijzen gewonnen. The return is een adembenemende film en als dit alleen al de eerste film van de regisseur is, verheug ik me, op zijn films die aanzullen komen. Prachtige film 5/5

Prachtig. Hier moet je niet teveel woorden aan vuil maken. Dit is een schitterende film die boeit van het begin tot het einde. Een diepe karakterstudie van de 3 hoofdpersonages in de film, die zo ontzettend goed acteren dat het zeer geloofwaardig overkomt.

Ik hoor hier enkele mensen klagen over een mager verhaal en de traagheid. Dit vind ik juist de grote charme van deze film. Hoe je langzaam verder de film ingezogen wordt, van de ene mooie scene in de andere. Uiteindelijk bij de dood van de vader lijkt het alsof je er zelf bij bent. Een enorm indrukwekkend einde.

Naast de cinematografische weelde is er ook nog de subtiele muziek, die de film naar een hoger niveau weet te tillen. Vrij minimalistisch maar uiterst functioneel. En dan te bedenken dat dit nog maar het debuut is van deze regisseur. Wat kijk ik uit naar nieuwe werken van hem.

4.5*

Ik sluit mij aan bij de vele positieve berichten hierboven over deze film. Dit is een nou typisch zo `n film die blijft boeien door de constante aanvoering van schitterende beelden. Er wordt niet gewerkt met flashbacks of met special effects, de film doet eigenlijk vrij minimalistisch aan. Maar het ogenschijnlijk simpele verhaal ( wel origineel ) wordt geholpen door de oogverblindende locaties waar deze film is opgenomen. Prachtig beginshot inderdaad. Vooral ook omdat de scène vanaf meerdere camerastandpunten in beeld wordt gebracht.

Maar ook de personages dragen bij aan een juiste sfeer in deze film. Ze gedragen zich vaak ingetogen en weten te genieten in stilte, ter illustratie: Een mooi moment toen beide broers elkaar tevreden aankeken toen ze op weg waren naar het eiland . Natuurlijk zijn er ook conflicten, het komt erg realistisch over en maakt dat de dood van de vader, verrassend genoeg toch nog aangrijpend is .

De muziek mocht er ook wezen. Het paste precies in het totale plaatje van deze film. Een heerlijke film om bij weg te dromen en om te genieten i.p.v. je zorgen te maken over de in deze film ontbrekende plotwendingen . Voorlopig een stabiele 4,5* ( maar ik kan eigenlijk niet wachten tot een 2de viewing ).

Is daar al iets over bekend?

http://www.imdb.com/title/tt0488905/

Ongelooflijk, vreemd waarom het zoveel pijn doet om zoiets te lezen, net nadat ik de film gekeken heb. Heel zonde, talent had deze jongen zeer zeker, - mooi dat hij net zo'n laatste [eerste?] film achterlaat.

Vozvrashcheniye eindigt met een interessante scene. Gaat over op een scene waarin we de twee broertjes door straat en steeg zien rennen en rennen, - mooie cameramontage, ondersteund door verrassende muziek waarin we het huilende geluid van de Armeense Duduk horen. Aparte keuze, voor een film als deze. Ik begreep niet echt waarom juist dit instrument gekozen werd...

We worden geconfronteerd met mensen die we niet kennen - en aan het einde eigenlijk alleen maar minder over weten. Een vader die terugkomt, en geen normale conversatie met zijn twee zoons kan voortzetten. Korte zinnen, vaak twee woorden. De zoons begrijpen er niets van. De oudste probeert wijs te zijn, en zijn vader te volgen. Tevergeefs.

Onmogelijke acteerprestaties, vooral van de jongste. Wat een gezicht, - daar heeft hij avonden voor de spiegel voor moeten oefenen, ha ha! Maar hij doet het grandioos. Een film van weinig woorden, mooie scenes; de schoonheid van de natuur overtreft ons hier opnieuw op alle vlakken.

Een van de laatste scenes - waar de vader doodvalt, is, net als voor vele anderen, erg pijnlijk. Wanneer we ook hier weer het geluid van de Duduk horen, komt de gehele muziek ineens tot zijn recht. - erg mooi uitgevoerd.

4,5

Hoe krijgen ze het voor elkaar. Deze topper én Spirited Away in één nacht op de publieke omroep, komende zaterdag. Dat wordt 1 zien, 1 opnemen.

Ik sla er stijl van achterover. Dat waren echt twee films die ik nooit op tv had gedacht.

Dit soort arthouse krakers komen best wel regelmatig op de publieke omroep hoor.

Zojuist weer grotendeels herzien, kwam erop neer dat ik tijdens de aftiteling wederom met open mond en vollop kippenvel op mijn armen naar het beeld zat te staren. Wat een prachtig, loodzware film is dit toch..

Ik kom uit op 2 sterren, een matige film dus.

Had vooral moeite met het verhaal : omdat vele passages ongeloofwaardig waren. Vooral het feit dat een vader, na 12 jaar zijn kinderen niet gezien te hebben, emotieloos blijft, ja zelfs meteen een rauwe, harde opvoedingslijn verkiest : daar bleef ik het moeilijk mee hebben. Akkoord, het zijn pubers, en we zijn in Rusland. Maar dan nog : je verwacht een warm onthaal en pas na enkele weken/maanden de eerste conflicten. Ik gelóófde dit verhaal niet.

Wel mooi hoe de fotografie en de muziek de leegte in de film (vooral op het einde) ondersteunen.

Exact. Zelfde gevoelens hier.

Er zijn zelf vaders die emotieloos, eigen kinderen, hun hele leven lang niet zien. En volgens mij was hij juist hard bezig, om naar zijn inzichten, zijn kinderen weerbaarder te maken. En dat is ook een manier om liefde te uiten. 4*

Als die vader een vorm van liefde had voor zijn zonen, dan zou hij hen na 12 jaar afwezigheid, bij een eerste confrontatie, minstens even mogen in de ogen kijken.

Verder heb ik geen problemen met vaders die geloven in een Spartaanse opvoeding van hun kinderen, maar het wordt hier zo ontzettend gekunsteld neergezet, om er drama uit te halen. Ik kon er zo doorhéén zien.

Dat vind ik vrij naief. Als je een beetje om je heen kijkt en documentaires/reportages volgt weet je dat dit niet aangedikt of gekunsteld is.