Vozvrashchenie (2003)

Ik ken zijn naam en weet welke films hij gemaakt heeft, maar helaas heb ik nog nooit iets van hem gezien. Je spoort me in ieder geval aan dit snel te veranderen.

Genoten. Mooi om te zien hoe de jongens omgaan met een vader die terugkeert na 12 jaar, zijn behandeling van hen en zijn uiteindelijke dood.

Wat achteraf dan de waardering nog groter maakt is de recensie van NYSe hierboven, die nog wat scenes verduidelijkt.

Saai. Deze film kan mij niet bekoren.

Hmm..

Meestal ben ik wel content over de films die hoog in de mystery-lijst staan..

Deze film raakt me echter niet zo.. beetje een anti-climax..

Misschien dat het doel me ontgaat, maar wellicht wil ik het ook niet eens weten/boeit het me niet echt... nee, deze was het niet echt voor mij, maar goed ook geen totale deceptie.

Het is cinematografiesch prachtig gemaakt. Maar als het verhaal zo mat en karig is als bij deze film, dan is de film een lange saaie zit, hoe mooi hij ook gemaakt is

Ik zie het precies zo...

Mijn god wat kun je van sommige films toch intens genieten en dit was er zo één.

Af en toe het kippenvel op mijn ietwat te ruime, vaalgele huid.

Absolute aanrader!!!!

Mooie film over twee jongens wiens vader opeens weer op het toneel verschijnt na 12 jaar. Hij neemt zijn zonen mee op een tocht vol ontdekkingen voor de jongens maar ook vol onderhuidse spanning . Knap staaltje cinema met prachtige wijdse landschappen en meeslepend verhaal.... tot het einde

Omdat je als kijker niet meer weet dan de zonen over het verleden van de vader vergroot dat het inlevingsvermogen in het gevoelsleven van de zonen.

Alleen het einde hoefde voor mij niet; niet dat het slecht is maar voelt overbodig aan: het verhaal was al sterk en dramatisch genoeg zonder te vervallen in te opgefokte dramatische scènes waar Amerikanen zich zoveel aan zondigen.

Ik begin toch voorzichtig met 3,5 ster. Hoewel er veel klopte (cinematografie, acteerwerk) miste ik bij mijn eerste kijkbeurt toch een beetje richting en ergerde ik me soms aan de karakters, ik wilde afwisselend de jongste zoon en zijn vader slaan, op bepaalde momenten althans.

Wat misschien erg scheelt is dat ik hem niet in de bios heb gezien, maar ik denk niet dat dat alles is. Ik geloof direct dat dit een 'indaler' is, maar voorlopig laat ik hem op 3,5 ster.

Edit: making of gekeken en wat verder verdiept in een aantal mooie reviews en interviews met regisseur cast en crew en wat meer de tijd gehad om het te laten bezinken, verwerken en interpreteren. Ik maak er toch een 8 van, dat verdient hij absoluut.

It did

Ik ga hem nogmaals kijken denk ik. Ik baalde overigens wel dat mijn dvd een blauwe streep links in beeld had tijdens de film. niet heel nadrukkelijk aanwezig, but just annoying enough to be a bit distracting once in a while.

en mijn vriendin die Russisch spreekt zuchtte af en toe dat ze de vertaling niet goed vond :-p

Deze film viel op door haar notering in de top 250, dus wou ik de film eens een kans geven. De film begint nogal saai met een vrij irritante Ivan. Gaandeweg kom ik wel in de film. De maker zorgt voor een beeld vanuit de kinderen. Dat zorgt voor enkele onbeantwoorde vragen op het einde van de film. Onbeantwoord voor de kijker, omdat we sommige dingen zien zonder te weten waarom. Terwijl de kinderen maar met één ding bezig zijn: wie is die man die hun vader blijkt te zijn en na lange tijd terug voor de deur staat. Is het de vader die ze hadden gedroomd? Is hij de ideale man die ze in gedachten hadden? Vader is een vrij streng figuur die desondanks z'n kinderen graag ziet, maar zelf nog een hoop geheime heeft.

Als de film wat verder kabbelt, is het genieten van een visuele pracht en is het als kijker des te boeiender. Helemaal overtuigen doet het echter niet met vooral een Ivan als boosdoener. Maar de mooie setting, de prachtige kleuren, de bijpassende muziek en het deels open einde is dit toch nog een goeie film geworden.

Op de keeper beschouwd gebeurde er verdomd weinig in deze film. Een raadselachtige weergave van een zoektocht van twee jongens en hun vader, in een zonderling vaartuig, te midden van zomerse landschappen en tarwevelden. De grondtoon was neerslachtig en de (symmetrische) beelden werden langer getoond dan strikt noodzakelijk was, waarschijnlijk enkel om de tragiek van het gebeuren te benadrukken. En vanzelfsprekend barstte de productie uit haar voegen door alle symboliek; bijv. een halfnaakte man liggend op een bed deed denken aan afbeeldingen van de gestorven Christus. Bij dit alles kreeg de regisseur het voorelkaar om opgeworpen vragen onbeantwoord te laten. Het mysteriedrama werd tien jaar geleden overladen met filmprijzen. De beelden waren bijzonder mooi, maar voor mij was dat te weinig.

Een heel goeie film. Ik heb tot het einde met interesse naar de film gekeken en dat komt vooral door de mysteriegehalte. Prachtige shots en goed acteerwerk. Soms was de film een klein beetje langdradig en gebeurde er niet zo veel, maar dat is een heel klein minpuntje. Er waren enkele momenten die echt surrealistisch waren. Audiovisueel vond ik de film ook zeer sterk. 4* na mijn eerste kijkbeurt.

Het eerste dat opvalt zijn de blauwgrijze kleuren die veel sfeer toevoegen. Dan natuurlijk Russische audio, op zich geen lelijke taal maar toch even wennen.
Het is in ieder geval ook zonder de audio wel duidelijk dat het een Russische film is wanneer we de vader wijn zien zuipen bij het ontbijt of wanneer hij zijn aftandse rammelauto en motor (voor boot) te voorschijn haalt.

Het begin was meteen al interessant door de mysterieuze vader natuurlijk, maar ook omdat de 2 kinderen heel natuurlijk overkomen.
Het verhaal bouwt spanning op naar het einde toe zonder dat er eigenlijk veel gebeurd. In het begin kreeg ik al geen hoogte van de moeder en oma (?) en de vader stelt zich om een onduidelijke reden overdreven autoritair op, op een zeker moment zelfs haast als een slavendrijver. Ik ging me hierdoor echt afvragen wat de achtergrond van de vader zou zijn. Misschien maffia of een oorlogsveteraan of is hij toch niet echt de vader? Ook de subtiele achtergrond muziek draagt veel bij aan die spanning. Toch vond ik het zeer opvallend dat de vader de kinderen meeneemt naar een eiland waardoor het ook nog kan dat deze film meer symbolisch is en over bescherming of acceptatie of iets dergelijks zou kunnen gaan

De climax begint ongeveer wanneer er een mysterieus voorwerp opduikt, maar helaas vond ik het einde een dikke tegenvaller wanneer de film vooral abstract blijkt te zijn. In plaats van een einde waarin alles duidelijk wordt blijven we met lege handen zitten. De vader gaat plotseling dood en het voorwerp wordt verder niet meer genoemd.

Toen de film afgelopen was voelde ik me een beetje voor de gek gehouden en afgescheept met saaie symboliek.

Toch 3 sterren voor sfeer en acteerwerk.

Hier nog een uitleg over symboliek in de film (kan spoilers bevatten).

Hmmm... er wordt teveel uitgelegd om echt mysteries te zijn,

en te weinig echte persoonlijke verdieping voor een intens drama.

Waardoor ik voor mijn gevoel naar een zeer trage vertelling zit te kijken

van een aller daags psychologisch proces.

Sfeer is natuurlijk mooi, maar het raakte me niet. *3.0

De film toont een cruciale episode in het leven van twee broers die plotseling volwassen moeten worden. Zoals vaker met deze regisseur en ogenschijnlijk ook met andere Russische regisseurs lijkt het verhaal een moderne vertelling van een Bijbels verhaal, hier dat van Abraham en zijn zoon Isaak, te zijn (al ligt dat er zeker niet dik boven op). Het mooie vond ik de sterke psychologische inzichten - de wijze waarop de twee jongens met ieder hun eigen karakter geheel anders reageren op een nieuwe situatie alsmede hun karakterontwikkeling - dat gecombineerd met de grauwe kleuren en sferen een fel realisme oplevert dat het leven in zijn puurheid en wreedheid toont (ook in de zin dat het voor een groot deel in de natuur afspeelt). Wat voor velen echter de film onbevredigend maakt, is dat je de hele tijd wacht op een antwoord - namelijk op de vraag: waar is die vader mee bezig? omdat de jongens worden meegenomen op een missie die de vader heeft zonder bekend te maken wat die missie is - die niet komt. Hier moeten we raden naar de (filosofische?) bedoeling van de regisseur: misschien dat we naar zingeving en doelen zoeken die er niet zijn of die we in ieder geval niet kunnen achterhalen (omdat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn)?

Ik vind het lastig.. ik vind de film wat aan de trage kant. Elke situatie krijgt ook bijna een voorspelbare resultaat. De film geeft in mijn optiek wel een goed beeld over het leven in Rusland en de vader/zoon verhoudingen.

2,5 ster

Vozvrashchenie (2003) | Blu ray | Lumière

Geweldig BR-nieuws.

Film is zeker de moeite waard. Wel iets aan de trage kant. Ben toch benieuwd wat er in dat kistje zit en er blijven nog heel veel vragen onbeantwoord. De verhoudingen tussen vader en zoons worden goed weergegeven. Al had er wel iets meer van de achtergronden bekend mogen worden.

3.5

heb de restored versie besteld via Lumière op Blu-Ray.

per 26/09/2015.

Kan iemand me vertellen of die blu-ray extra's-loos is?

De Lumière website maakt daar geen melding van. De dvd had wel extra's destijds, en zoals in mijn 2013 berichtje hierboven te lezen valt, deden die zeker wat met mijn waardering van de film.

Helaas niet. *KLIK*

Ah, dat is echt zonde. Vooral voor wie alleen deze blu-ray koopt en geen toegang heeft tot die extra's. Misschien dat ik ze nog heb en iets kan verzinnen dat liefhebbers ze ook kunnen bekijken.

Goede film, dat zeker. Waarom dit echter zo verafgood lijkt te worden door menigeen, en waarom dit zo'n hoge plek in de top 250 inneemt kan ik niet helemaal duiden. Vond ik het een beetje te simpel voor allemaal. Zou het zelfs bíjna een beetje doorsnee arthouserig willen noemen - ja, ook na diverse contemplaties alhier gelezen te hebben.

Maar - de hoge positie buiten beschouwing gelaten - is het zeker geen verkeerd drama. Het acteerwerk an sich doet naturel aan, en de minimalistische, doch treffende soundtrack gecombineerd met het majestueus kabbelende camerawerk zorgt voor meer dan voldoende sfeer. Eveneens is de film redelijk rechttoe rechtaan, blijft het de ganse speelduur bij de kern, waardoor het vlotjes wegkijkt.

De twee koters gingen me gaandeweg echter op de zenuwen werken. Vanaf scene één is duidelijk hoe de verhoudingen tussen de twee onderling liggen, en dat wordt op structurele basis dan ook nog eens ff dik benadrukt binnen de film. Op het gegeven ogenblik groeide het uit tot een lichtelijke irritatiefactor, waardoor ik zowaar ging hopen dat vaderlief ze nog eens een écht fikse optater verkocht.

In de eerste instantie wou ik 3,0* geven, maar door de aangrijpende sterf-scene van de vader kom ik toch nog op een kleine 3,5* uit. Sfeervol verfilmd relaas, dat een paar echte uitschieters kent, maar omwille van een paar minpuntjes en zijn ietwat simpele aard mij niet bij zal blijven als een échte topper. Krappe 3,5* dus.

Een sluimerende spanning die heel de film aangehouden wordt.

Verhaal dat dat niet opgelepeld wordt, maar langzaam doorsijpelt.

Uitgepuurde, schitterende beelden.

Geweldige muziek.

Geen doorsnee karakters.

Zelden geziene vertolkingen, zeker voor kinderrollen.

…

En een eindresultaat dat groter is dan de som van zijn delen.

Gezien mijn grote belangstelling voor de Russische film kon een herziening van dit veelgeprezen debuut van Andrey Zvyagintsev niet uitblijven, En ja, ik vond hem nu na herziening toch een stuk beter als toe ik hem voor de eerste keer zag. Dat ligt hem vooral aan het feit dat ik destijds voor mij zelf niet de vraag heb gesteld waarom de vader die twaalf jaar weggebleven was. Dit keer heb ik die vraag wel gesteld en is mij dat inmiddels ook duidelijk geworden hoewel dat antwoord in deze film niet expliciet gegeven wordt. De regisseur laat dat duidelijk aan de kijkers over. De scène waarin de vader een kistje aan het opgraven is op dat eiland zegt mij dat de vader een crimineel verleden heeft en daarvoor 12 jaar in de gevangenis gezeten heeft. Dat blijkt volgens mij ook uit de liefdeloze wijze hoe hij met zijn twee zoons om gaat en dan na 12 jaar afwezigheid. Dan moet er bij je toch iets niet goed zitten, hoewel - dat las ik laatst - Russen nu eenmaal niet zo makkelijk met hun gevoelens te koop lopen. Een positief punt is wel dat de vader zijn jongste zoon - weliswaar onbedoeld - van zijn hoogtevrees heeft afgeholpen maar de prijs die hij daarvoor betaald heeft is daarentegen zeer hoog.
Al met al dus toch een zeer mooie film van Andrey Zvyagintsev die qua verhaal weliswaar beter is dan zijn tweede film "The Banishment" maar op visueel vlak toch absoluut niet bij die film in de buurt komt, alleen vanwege die briljante opening al.

4,0*

Liefdeloos? Hij is inderdaad geen knuffelpappa, maar regelmatig blijkt toch een enorme onmacht van de vader in zijn poging zijn liefde voor zijn zoons te tonen. Waarom zou hij in de eerste plaats met die kinderen op stap zijn gegaan denk je? De vader is hard, maar absoluut niet liefdeloos.

Graaf Machine

Er zal natuurlijk best wel een hoop onmacht in zitten van de vader. Dat blijkt o.a. uit die scène als hij de jongste zoon achterna rent wat uiteindelijk zal leiden tot zijn fatale val uit de uitkijktoren die hij wel volledig aan zichzelf te wijten heeft. Had hij zijn oudste zoon maar niet zo moeten slaan, want dat was de reden waarom de jongste zoon wegliep en terecht. Ik zou hetzelfde gedaan hebben. Verder is wat liefdeloos is natuurlijk een subjectief begrip. Wat voor de een liefdeloos is, is dat voor de ander niet. Ik blijf dus bij mijn mening die uiteraard subjectief is.