Vozvrashchenie (2003)

3e film die ik heb gezien op IFFR.

En zeker geen slechte.

Een prachtige omgeving, en een briljante acteur'tje' echt briljant gecast. (dan heb ik het over de jongste van de broers)

Heel leuk hoe die ene jongen geen gezeur wil en maar alles doet wat hem beveelt word en die andere jongen veel opstandiger is.

Aangezien ik al een beetje moe was, kwam het niet zo goed uit dat deze film soms een wat langzaam tempo had, wat soms helemaal niet erg is aangezien het prachtig gefilmd was.

Wat er precies in het doosje zat was me niet echt duidelijk.

(misschien weet iemand van de andere stemmers het)

3.5 sterren voor nu, ik ga hem waarschijnlijk nog wel een keer kijken wanner ik wat minder moe ben.

Een aanrader voor mensen die van doosjes houden waar je zelf van moet raden wat er in zit

GRANDIOOS, wát een film! Diepgravend, emotioneel, visueel een genot om te zien, en zo ongelooflijk meeslepend dat zelfs het redelijk rumoerige CKV-klasje vooraan in de zaal me niet wist af te leiden. De relatie tussen de vader en zijn zoons, met de verwarring en ontkenning van Ivan, het ongewild lompe gedrag van een vader die graag teder en liefdevol had willen zijn, de volgzaamheid van Andrej - het is in alle opzichten overtuigend. Het 'gespiegelde' verhaal waarin elementen van eerder in de film hun weg vinden in het verdere verloop van het verhaal, en het mysterieuze einde, waren stomweg verbluffend. Een parel van een film, één van de mooiste die ik de laatste jaren heb gezien. 5*

Erg mooie film.
Fraaie openingscene die je al meteen de film insleurt (Je krijgt er inderdaad zelf hoogtevrees van) en dan ook nog de erg mooie scene met de rennende jongens. Prachtig gefilmd.
Mooi verhaal. Erg geloofwaardige verhoudingen. De film heeft een mooie onderhuidse spanning. Je ziet een vader die in contact wil komen met zijn kinderen en kinderen die in contact willen komen met hun vader. Maar het lukt niet. Er blijft een erg gespannen sfeer hangen.
Pluim ook voor de spaarzame, maar vaak briljante minimalistische muziek. Vreselijk mooi en van grote toegevoegde waarde.
Aanrader, debuut van een regisseur die ik voortaan zal volgen.

4.0*

Prachtig camerawerk, muziek om van te smullen (o.a. een of andere requiem van Mozart zag ik tijdens de aftiteling [ook het enige wat ik kon lezen]), en acteerwerk van de hoogste plank.

"Helaas" bespeurde ik bij mij weinig emotie. 4*

Zeer mooie film!
Vooral het einde van de film kwam bij mij aan als een mokerslag. Zó indrukwekkend.
De cameravoering is subliem en de hoofdrol van de vader precies zoals 'ie moet zijn.

Niet zo moeilijk denk ik:
De vader is 12 jaar 'weggeweest'. De moeder bedenkt een smoesje dat hij piloot is geworden.
In werkelijkheid heeft hij 12 jaar in de gevangenis gezeten.
Op het eiland graaft hij naar de buit van de misdaad die destijds gepleegd is.
Hij wil het antwoord op de vraag waarom hij zo lang is weggeweest ook niet geven, omdat het hem nog zo pijn doet en hij dit niet aan zijn zoons wil opbiechten.
Hij heeft al die jaren de opvoeding van zijn zoons gemist en wil nu in een paar dagen de jongens geforceerd wijze lessen bijbrengen.

Zeer aardige film, die denderend begint, maar niet alles kan waarmaken.

Pluspunten zijn ongetwijfeld de prachtige shots en de minimalistische (ambient) muziek die voor een sterk staaltje aan sfeer zorgen. Beetje jammer dat dit in golven komt. Zo'n film die jammer genoeg ook een verhaaltje probeert te vertellen, en dan vergeet die pracht aan te houden.

Van het verhaal zelf was ik niet zo onder de indruk. Vader is absoluut een boeiend personage, de kinderen vond ik maar irritant. Zal wel diep zijn voor diegenen die zich ergens in herkennen. Andere irritaties zijn eerder klein, maar zorgen er toch voor dat het onderdompelen in de film er niet inzat. Voorbeeldje is bijvoorbeeld dat mormel van een auto. Leuk, zo'n knappe shots, maar moet er dan echt zo'n ronkend mormel doorheen rijden ?

Ik kom uit bij deze op 3.5*, dicht bij de 4*, vooral dankzij die scene waar de vader doodvalt. De enige die me echt wist te pakken. Verder zeer mooie maar steriele en soms wat irritante film.

Nou, daar komt ie dan:

Het is inderdaad, zoals Coen hierboven al heel mooi beschrijft, een fantastische film.
De beelden zijn werkelijk adembenemend mooi. Niet alleen de blauw-grijze kleur, maar ook de hele manier van filmen. De camera draait op een hele mooie rustige manier om het hele verhaal heen.
En dan het verhaal, ja... zeer aangrijpend. Er gebeuren dingen waar je hart van overslaat. En het mysterie van de vader is niet beantwoord. Waarom kwam hij na al die jaren terug, en waarom nam hij zijn twee zoons mee naar dat eiland. Waarom was hij zo ongelofelijk gefustreerd? Is het een crimineel? We komen er niet achter. Dat vind ik heel erg goed van de film, want de twee jongens blijven ook met die vragen achter. De twee broers acteren gruwelijk goed.
De oudste van de twee (Vladimir Garin) is twee maanden voor de uitreiking van de Gouden Leeuw in Venetië verdronken in het meer waar de film is opgenomen. Op de extra's van de DVD zie je de cast heel emotioneel het slechte nieuws vertellen. De film is opgedragen aan hem.
Ik lees dat dit het debuut van Andrei Zvyagintsev is. Dit is het beste debuut dat ik ooit heb gezien. Ik hou hem zeker in de gaten.
Ik geef deze film ook 5* en wellicht een goede plaats in mijn top 10. Ik zal er nog over nadenken op welke plek hij komt.

edit: voorlopig op nr. 6

Ik sluit mij aan bij de vele positieve berichten hierboven over deze film. Dit is een nou typisch zo `n film die blijft boeien door de constante aanvoering van schitterende beelden. Er wordt niet gewerkt met flashbacks of met special effects, de film doet eigenlijk vrij minimalistisch aan. Maar het ogenschijnlijk simpele verhaal ( wel origineel ) wordt geholpen door de oogverblindende locaties waar deze film is opgenomen. Prachtig beginshot inderdaad. Vooral ook omdat de scène vanaf meerdere camerastandpunten in beeld wordt gebracht.

Maar ook de personages dragen bij aan een juiste sfeer in deze film. Ze gedragen zich vaak ingetogen en weten te genieten in stilte, ter illustratie: Een mooi moment toen beide broers elkaar tevreden aankeken toen ze op weg waren naar het eiland . Natuurlijk zijn er ook conflicten, het komt erg realistisch over en maakt dat de dood van de vader, verrassend genoeg toch nog aangrijpend is .

De muziek mocht er ook wezen. Het paste precies in het totale plaatje van deze film. Een heerlijke film om bij weg te dromen en om te genieten i.p.v. je zorgen te maken over de in deze film ontbrekende plotwendingen . Voorlopig een stabiele 4,5* ( maar ik kan eigenlijk niet wachten tot een 2de viewing ).

Ongelooflijk, vreemd waarom het zoveel pijn doet om zoiets te lezen, net nadat ik de film gekeken heb. Heel zonde, talent had deze jongen zeer zeker, - mooi dat hij net zo'n laatste [eerste?] film achterlaat.

Vozvrashcheniye eindigt met een interessante scene. Gaat over op een scene waarin we de twee broertjes door straat en steeg zien rennen en rennen, - mooie cameramontage, ondersteund door verrassende muziek waarin we het huilende geluid van de Armeense Duduk horen. Aparte keuze, voor een film als deze. Ik begreep niet echt waarom juist dit instrument gekozen werd...

We worden geconfronteerd met mensen die we niet kennen - en aan het einde eigenlijk alleen maar minder over weten. Een vader die terugkomt, en geen normale conversatie met zijn twee zoons kan voortzetten. Korte zinnen, vaak twee woorden. De zoons begrijpen er niets van. De oudste probeert wijs te zijn, en zijn vader te volgen. Tevergeefs.

Onmogelijke acteerprestaties, vooral van de jongste. Wat een gezicht, - daar heeft hij avonden voor de spiegel voor moeten oefenen, ha ha! Maar hij doet het grandioos. Een film van weinig woorden, mooie scenes; de schoonheid van de natuur overtreft ons hier opnieuw op alle vlakken.

Een van de laatste scenes - waar de vader doodvalt, is, net als voor vele anderen, erg pijnlijk. Wanneer we ook hier weer het geluid van de Duduk horen, komt de gehele muziek ineens tot zijn recht. - erg mooi uitgevoerd.

4,5

Het kleurengebruik is heel erg mooi. De sfeer wisselt continu tussen warm sfeervol en kil staalblauw.

De personages worden goed neergezet. Dubbele gevoelens die in een dergelijke situatie kunnen ontstaan, namelijk aantrekken en afstoten, worden prachtig uitgebeeld in het verschillende gedrag van de jongens. Beide reacties wekken sympathie op, en ook voor het gedrag van de vader kun je deels begrip hebben, hoewel zijn ware beweegredenen waarschijnlijk nooit bekend zullen worden.

Een film die behoorlijk blijft hangen en naderhand eigenlijk alleen maar beter wordt.

Subtiel en stijlvolle film, met een eind om een enorm brok van in je keel te krijgen. De onderhuidse spanning is grandioos, alsmede het zeer goede drama. Die twee jongens acteren heel naturel sterk. Koktobel is ook een aanrader voor mensen die Vozvrashcheniye mooi vinden. 4.5 sterren

Redelijke dramafilm die minder zwaar wordt aangezet dan ik van te voren verwachtte. En dat is nu juist het zwakke punt van deze film; het verhaal is kinderlijk eenvoudig en de scenes bepaald niet diepzinnig. Mooi gefilmd, dat wel, maar je blijft constant op meer hopen. Als dat vervolgens niet komt moet ik toch bekennen een beetje teleurgesteld te zijn. Teveel arthouse en te weinig realistisch drama naar mijn smaak. Met moeite een 3,5*.

Toch iets teleurgesteld.

Ik had hier behoorlijk veel van verwacht, en The Return is ook zeker een goeie film. Dankzij de vele fraaie shots in mooie kleurtinten bijvoorbeeld. Overigens vond ik het soms ook net iets té, net te gemaakt. De vergelijking met Tarkovsky, zie de berichten op de eerste pagina, gaan in dat opzicht inderdaad niet op. Bepaalde shots kan ik echter wel linken aan het werk van Tarkovsky. Bijvoorbeeld het beeld van de vuurtoren helemaal in het begin, dat lijkt op het openingsshot van Offret. En bij een van de boswandelingen had ik het gevoel 'the zone' uit Stalker te betreden.

Het grootste manco van de film is wat mij betreft de nadrukkelijkheid waarmee het drama wordt gebracht. Vier of vijf keer krijgen we een vergelijkbare situatie voorgeschoteld en zelfs de plenzende regenbuien worden te vaak herhaald. Dat is jammer, want op zich zijn de karakters goed uitgewerkt en geloofwaardig. Maar door onnodig te benadrukken waar het mis gaat neigen de personages er een beetje naar meer symbolisch te zijn dan menselijk.

Wat overblijft is een mooi geschoten film met een heerlijk Russische sfeer, die vaag het gevoel achter laat dat er meer, zo niet veel meer in had gezeten. 3,5*

De eerste helft van The Return gaat nog wel, maar in het tweede gedeelte verzandt de film in saaie traagheid zonder te overtuigen met de beelden. Weigerde indruk op me te maken en ik heb bij vlagen zelfs gezapt naar het tennissen.

1,5*.

Het geeft altijd een goed gevoel om weer eens een echt goede film voor de eerste keer te zien. En dat was het geval bij The Return. Het is mooi om te lezen dat de film bij iedereen andere gevoels en interpretaties oproept. Maar het moge duidelijk zijn dat deze film onder andere dankzij het wervelende cameragebruik en sterke acteerwerk tot de meesterwerken van deze eeuw hoort.

Mijn sympathie lag in de meeste gevallen bij de vader. Het is duidelijk dat hij na al die jaren niet precies weet hoe hij zich moet gedragen tegenover de kinderen, maar je kunt zien dat hij het probeert. Helaas wordt dit volledig gemist door zijn jongste zoon, die hem naar mijn gevoel vanaf het begin geen kans geeft en elke fout van zijn vader uitvergroot. Dit gedrag van vijandigheid en angst wordt uiteindelijk overgenomen door zijn oudere broer. In de sleutelscène waarbij de kinderen te laat komen, probeert de vader zijn kind op ouderwetse manier bij te brengen dat dit niet de bedoeling was, terwijl zijn kinderen net doen alsof ze worden vermoord. De gevolgen hiervan zijn hartverscheurend. Dus in mijn ogen heeft de vader geen eerlijke kans gehad, want we zijn tenslotte van nature niet allemaal warm en vriendelijk tegen iedereen die we tegenkomen. De jongste zoon heeft dit duidelijk en helaas niet gemerkt, en was uiteindelijk alleen met zichzelf bezig.

Zoals gezegd is dit mijn interpretatie van de film. Maar dit kan bij iedereen anders zijn, en dat maakt de film denk ik nog meer uniek.

Mooie film over volwassen worden binnen een wat vreemde hereniging. Goede keus om nooit te zeggen waar de vader nu opeens weer vandaan komt. Neig naar een verleden doorgebracht in detentie. Simpel van opzet en niet de pretentie om met poëtische metaforen te gooien zoals Tarkovsky dat zo mooi kan. Cinematografie draagt wel bij aan een diepere lading. Klinkt gek (misschien ook niet), maar de wat treurige sfeer geeft de karakters net iets meer dimensie. Niet zo veel op aan te merken. Misschien was het verschil in de broers ten opzichte van hun potentiële relatie met de vader net effe wat te duidelijk en keek Shorty soms net effe te veel alsof ie moest poepen; maar de film was overall heel stabiel en sterk. 4 sterren.

Sterke film maar viel langs de ene kant toch een beetje tegen.

Het is visueel allemaal heel sterk: Mooi locaties, Mooie beelden & camarawerk, leuk kleurengebruik en ook de acteerprestaties behoren tot de top.

Maar in mijn ogen een ietje te dun plot. De film begint met vragen, het eindigde met 2x zoveel vragen. Het versterkt de band met de 2 broers wel. Op dat vlak schitterend gedaan door de regisseur. De kijker weet evenveel (praktisch niks dus) als de broer en het laat ruimte over om weg te denken maar ikzelf had liever toch iets meer duidelijk gehad over de vader zelf.


Je moet het zelf dus allemaal maar in elkaar puzzelen. In het geheimzinnige kistje denk ik niet dat daar één of andere buit inzit van een bankoverval. Ik plaats men geld eerder op de foto's die op het einde allemaal vertoond worden.





Soit, zeker blij hem gezien te hebben, laat ik het voorlopig maar bij een mooie 4 sterren houden.

****

Een film die al een behoorlijke tijd op mij to see lijstje stond en vanavond dan eindelijk bewonderd.

Toen ik eraan begon had ik vooral in het begin echt zoiets, wat is hier nou zo goed aan, echter toen het verhaal echt begon werd ik op een bepaald moment door de film gegrepen en hij liet me niet meer los.

Een mooi verhaal op een rustige manier verteld.De personages maken een aantal niet gemakkelijke situaties mee en hun vader kan ze daar ook maar moeilijk mee helpen.Volgens mij is het vooral veel onbegrip wat tussen vader en beide zoons speelt.De vader denkt dat hij het op zijn manier goed doet door met harde hand de levenslessen te leren en de jongens zijn het daar niet mee eens.Vooral Ivan heeft het daar erg zwaar mee, wat erg goed overkwam op mij door de geweldige acteerprestatie.De andere jongen en de vader deden het ook geweldig.Toch is het ook een verhaal die aan het eind nog veel vragen openlaat en dan vooral rondom de vader.Wat deed hij voor werk, waarom keert hij na 12 jaar weer terug, en deed hij dit niet eerder.En misschien wel de meest brandende vraag van denk ik iedereen die de film heeft gezien wat zat er in dat doosje die hij had opgegraven .

Filmtechnisch is het allemaal erg goed.Het camerawerk is geweldig, mooie locaties en vooral de kleuren trekken veel aandacht naar zich toe, heel somber waarbij, zoals Adrenal ook al zegt, veel blauw word gebruikt.De weinige muziek die te horen is ligt ook lekker in het gehoor.Vozvrashcheniye is echt een film die mij heel erg verrast heeft en nog meer dan dat, het heeft mij de gehele speelduur geboeid, vermaakt en ontroerd.

4.5*

Simpel, maar sterk...

Uitstekend debuut van regisseur Andrei Zvyagintsev, die met weinig middelen een film weet te maken die op veel vlakken boven het gemiddelde uitsteekt. Visueel regelmatig imponerend en de krachtige, maar minimalistische score ondersteund alles op een mooie manier.

De openingsscénes zijn sterk. De eerste scéne wanneer de twee broers met nog een aantal jongens op die hoge toren staan en ze het water in springen, maar ook zeker de scéne daarna. We zien ze beide keihard over straat rennen, terwijl we op dat moment zelf mogen genieten van sublieme montage, en mooie muziek als inleiding van de film. Bij thuiskomst krijgen ze te weten dat hun vader - na twaalf jaar - weer thuis is. Moeder zelf verteld niks en ook vader houdt zich stiekem stil tegen zijn twee zoons. Wat mij betreft is het aardig duidelijk dat de vader twaalf vreselijke jaren achter zich heeft, want anders had-ie wel meer verteld. Kreeg daarom ook direct het gevangenis gevoel, wat zowel vader en moeder verzwijgen, omdat de twee jongens het niet mogen weten. Ze besluiten te gaan vissen met z'n drieën, waar alles anders loopt dan dat de twee jongens hadden verwacht.

Echt hoogdravend vond ik het, op de prachtige beelden, kleuren en het cameragebruik na niet echt. Alle drie hoofdpersonages waren regelmatig irritant en ik kon me niet echt inleven in hun. Het hele verhaal kabbelt ook maar wat simpel aan, waar steeds weer duidelijk wordt dat vader niet weet hoe hij om moet gaan met zijn zoons. Wil hij ze duidelijke lessen bijbrengen, zodat ze niet zo worden als hem? Een strenge opvoeding? Tsjah, lijkt me allemaal wat te veel van het goede als je net twaalf jaar weg bent geweest, nergens over wil praten en de kinderen - en ons als kijker - met vele vragen laat zitten. Duidelijk is wel dat de vader het moeilijk heeft. Omdat-ie iets heeft meegemaakt in de afgelopen tijd denk ik dan maar? Maarjah, wat dan? Kom ik toch snel weer bij de gevangenis uit. Het verhaal zelf stelde niet veel voor, maar wel worden we constant getrakteerd op prachtige beelden, door en door.

Op het eiland, krijgen we met een ander mysterie te maken. Vader gaat alleen weg, het bos in en graaft een doosje op. Wat zit daar nou weer in? Eén of andere schat, die hij heeft gestolen en daarvoor in de gevangenis heeft gezeten hoorde ik al eens? Sluit mooi bij elkaar aan, maar zeker is het niet. Zeker is wel dat de jongste zoon zijn vader niet mag, maar ook geen kans geeft. Misschien wel begrijpelijk, want wie wil er nou zo behandeld worden op die leeftijd, terwijl er duidelijk geen reden voor was waarom de vader nou zo tegen zijn zoons deed. Zeg dan wat je wil vent! Dit brengt toch wel een paar mindere situaties met zich mee, waar ik me soms een beetje aan irriteerde. Maar, hier staat ook één van de sterkste scénes tegenover. Wanneer de jongste die toren opklimt, zijn vader hem volgt en vervolgens naar beneden valt. Prachtig in beeld gebracht en erg indrukwekkend om te zien. Daar werd ik wel even stil van, erg mooi gedaan die scéne. Misschien kwam de dreun van de scéne erna - waneer de vader met het bootje zinkt - nog wel harder aan. Deze scénes zijn dan ook dragende krachten voor de film, want het verhaal zelf weet me nog steeds niet te overtuigen, beetje simpel allemaal.

Simpel, maar toch mooi. Dat weer wel. Blauw-grijze kleuren, de camera die op een fantastische manier rustig de ronde doet en voor tig mooie shots zorgt, terwijl de subtiele score het allemaal nog wat versterkt. Daar ligt de kracht, want veel vragen zijn er bij mij - kwa verhaal - niet echt meer over. Ik neem een doosje, een vader die na twaalf jaar terugkeert en laat de kijker maar lekker raden. Tsjah... Toch erg blij dat ik deze film heb gezien en ook zeker aan mijn collectie toe wil voegen, al zal dat niet al te makkelijk zijn. Dikke voldoende voor nu, maar wie weet kan ik de vragen voor mezelf nog eens beter beantwoorden bij een evt. herziening.

Tja, dat doosje he? Meest logische gok is natuurlijk geld.

Zo staan er inderdaad nog wel meer vragen "open" en hier ligt nu juist, deels, de kracht, van dit lekkere fimpje.

Het is verder ook niet niet nodig om alles verklaard te krijgen.

Nee, deze film gaat over de psychologie van twee kinderen en een vader die in een bijna onmogelijke situatie terechtkomen.

De 3 personages worden hier zeer sterk neergezet vind ik.

Het "meelopertje" kreeg de klappen, waarschijnlijk omdat de vader inziet dat de oudste zoon het in de toekomst met zo'n instelling wel eens heel lastig zou kunnen krijgen en laat hiermee zien dat je voor jezelf op moet komen in het leven. Is ook duidelijk te zien in de openingsscene.

De vraag ligt dus niet in het doosje, maar de film wil graag weten wat de juiste aanpak is, als je als kind, in zo'n situatie terechtkomt.

Voor mij is duidelijk dat de diegene die tegen de wind in gaat het meeste bereikt. Waarschijnlijk zag die vader wel in, dat hij het meeste op de jongste zoon leek en daarom kwam die jongen er in vergelijking met zijn broer, er nog het beste vanaf...

En natuurlijk vergeet ik heus niet dat vader's aanpak ook niet allemaal tot de juiste keuze's behoorden, en dat maakt deze film juist zo interessant.

Verder bezit deze film perfecte montage, editing, en mooie shots in een heerlijk, niet al te traag tempo. Alleen jammer dat de ambient sounds niet vaker werden toegepast om de film nog wat extra "kracht" te geven, maar desondanks heb ik weinig minpunten kunnen vinden in dit pareltje.

4 Starwinners.

Sterke scenes, goed geacteerd, visueel heel mooi en een sterk einde. Een drama met een heel mysterieus tintje. Je blijft met vragen achter die je op je eigen manier mag invullen. Dit zijn allemaal pluspunten die voor mij de film maken, die voor een 3,5 zorgen. Het verhaal zelf en alle gebeurtenissen is niet voor mij bestemd. Ik kon mijn aandacht er goed bijhouden maar er gebeurde vrij weinig en het verhaal was vrij simpel. Ik snap al die hoge waarderingen maar ik kom echt niet hoger.

Die doos, heel vreemd. Daar vind ik het wel beetje jammer dat we er niet meer over te weten krijgen.

Uitzonderlijke film, die je vanaf de eerste seconden vastgrijpt en vervolgens weigert je los te laten tot het einde. De prachtige shots en heerlijke muziek zorgen voor een bijzondere sfeer en het acteerwerk maakt het plaatje af. Zowel de vader als de twee kinderen spelen erg sterk en natuurlijk hun rol, met name Ivan's mimiek en spel weet je als kijker erg aan te grijpen. Verder een in eerste instantie simpel verhaal, maar perfect uitgewerkt en geeft je echt stof tot nadenken.

Prachtige film, steeg zelfs ver boven mijn hoge verwachtingen uit. 5 sterren.

Erg, erg mooi. Prachtig kleurenpalet. Of eigenlijk twee: een somber blauw-grijs, en ééntje met wat meer zonlicht. De shots waar de twee elkaar dan tegenkomen (vaak met een messcherpe horizon ertussen) zou ik zo in willen lijsten en aan de muur willen hangen.

Samen met de bezwerende muziek ontstaat een sfeer die niet zo gauw met één treffend bijvoeglijk naamwoord te duiden is. Dreigend, maar ook berustend. Woest, maar ook sereen. In ieder geval altijd wonderschoon.

Alleen de locaties aan het begin van de film (thuis, stad, haven) vond ik een beetje breken met de rest. Wat teveel beton.

Koters en pa doen het verder uitstekend.

4*

Subliem gefotografeerd, subtiel drama dat gelukkig heel wat vragen onbeantwoord laat. Mooi gespeeld door de drie hoofdpersonen en voorzien van een prachtige, niet opdringerige score. Mysterieus en bij vlagen haast surrealistisch, alsmede aangrijpend op een niet-sentimentele manier.

Pakketservice

Ongelofelijk goede film. Verschrikkelijk meeslepend, keihard en een enorm sterk verhaal. Om ook maar even een cliché erbij te pakken, de film pakt je beet en laat je niet meer los. Mag inderdaad clichematig zijn, maar het is gewoon volkomen waar. De film houdt vooral zijn kracht door de mysterie die eraan kleeft. Hoewel dat totaal niet de kern van de film is, maakt de onduidelijkheid van de vader de film wel zo sterk als ie is. Vooral het laatste halfuur was ijzingwekkend goed.

Verder ook op visueel vlak meer dan uitstekend. Veel gevoel voor kleur waar je de variatie ook ziet. Niet alleen de grouwe look ziet er goed uit, maar vooral ook de kleurrijke omgeving werkt perfect. Sterke cameravoering ook, subtiel en effectief.

Absolute wereldfilm. 4.5*

ps. de foto's op het eind waren ook nog eens zonder uitzondering geweldig.

Fenomenale film!

Vozvrashcheniye heb ik een halfjaar geleden gekocht, omdat het me een mooie film leek. Om verschillende redenen kwam ik er maar niet aan toe om de film te zien, maar vanavond was het dan eindelijk zover. Nou ik heb geen spijt van de blinde aankoop want het is echt een geweldige film.

Visueel is de film werkelijk subliem met ongelooflijk mooie beelden van de mooie landschappen en erg afwisselend kleurgebruik, wat vaak perfect qua beeld in elkaar overvloeit. Het verhaal van de film zelf is spannend, mysterieus en wist me van de eerste minuut tot het einde te boeien. In het begin weet je niet veel van de personages, aan het einde van de film is dit eigenlijk niet veel duidelijker geworden. Dit houdt de film mysterieus en voor eigen interpretatie vatbaar.

Het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers is zeer sterk, waarbij ik de jongste zoon echt subliem vind spelen. Erg mooi om te zien hoe hij wat eigenwijzer is dan zijn broer en de vader die de grootste moeite heeft om zijn zoons de wijze lessen van het leven bij te brengen.

De scéne waarbij de jongste zoon boos de toren opklimt, waarna zijn vader hem achtervolgt en plots naar beneden valt, is een van de meest indrukwekkende scénes, die ik ooit heb gezien, visueel en verhaaltechnisch verbluffend, net als de scéne die daarna nog komt, waarbij de dode vader met de boot onder water zinkt en die mij wederom een brok in mijn keel bezorgde.

Zeer, zeer mooie film dus met als enige kritiekpunt dat de muziek op sommige momenten nog iets meer aanwezig had kunnen zijn. Verder krijgt de film zonder twijfel de maximum score en ga ik de film eens rustig laten bezinken, om even na te denken hoever de film in mijn persoonlijke top 10 geraakt!

5,0*

De film met de meest onmogelijke titel uit de top 250, dat staat vast. Maar levert het ook een goede film op?

Ja. Maar geen fantastische film als je het mij vraagt. De film vond ik vooral audiovisueel een meesterwerk. Het is echt een van de mooist geschoten films die ik in tijden gezien heb. Geweldige landschappen, die soms haast iets abstracts krijgen. Met name opvallend is de openingsscène waarin Ivan op de toren staat en in het water kijkt. Het water lijkt zo zwart dat het iets krijgt van een eindeloze, duistere afgrond. Zeldzaam goed. De muziek doet er nauwelijks aan onder.

Het verhaal vond ik echter niet geweldig. Het is wel een aardig relaas over een vader die weer in contact probeert te komen met zijn kinderen (en andersom natuurlijk). Ik was vooral erg blij dat de vader niet als een karikaturale schurk neergezet werd en de kinderen niet simpelweg braaf waren. De film is goed in balans in dat opzicht. De acteurs zijn ook perfect gecast. Het enige wat ik jammer vond is dat de film sterk opbouwt, maar voor mij niet met een bevredigend slot komt. Hiermee bedoel ik niet dat ik iets wil weten over het doosje of over de afkomst van de vader, ik snap de symbolische en dramatische redenen waarom dit achterwege gelaten werd. Ik vond echter het coming-of-age-einde niet krachtig genoeg in combinatie met het voorgaande. De film wist eigenlijk niet echt meer iets te doen met de twee jongens na de dood van de vader, buiten het voor de hand liggende om. Ik hoopte op iets krachtigers. De foto's op het einde maken wel wat goed.

Uiteindelijk is het dus een mooie film, maar toch niet zo indrukwekkend als gehoopt.
3,5*

Dat deze film visueel een meesterwerk is staat buiten kijf, ware het niet dat het verhaal nét iets te flinterdun, vaag (vooral wat de vader betrefd, mytisch vond ik hem verder ook niet op een enkel shot na) en saaiig is op momenten. Ook de geprezen acteerprestaties heb ik altijd niet bij de hoofdpersonen opgemerkt. Vooral de jongere van de twee broers irriteerde mateloos en de vader kwam niet altijd zwaar autoritair en wijs over. Eerder als een stugge vent. Het einde wordt uiteindelijk mij ook net iets te lang uitgebreid. Het shot de ze wegvaren met hun dode vader had perfect als eindshot gefundeerd.

Redelijk aantal films die vooral op cinematografisch vlak met een minimaler verhaal erg weten te boeien, maar Vozvrashcheniye doet dat op het laatste punt helaas niet altijd, anders had een hoger cijfer niet uit kunnen blijven. Herziening in ieder geval zeker gewenst. Zulke prachtige beelden en locaties als hier wil ik wel vaker zien, en wie weet valt de reis van vader en zoons dan ook op zijn plek.

Lastige film om te beoordelen.

Vooral een erg sfeervolle film. Vaak prachtige shots met een erg mooi kleurenpalet en fijne soundtrack. Locaties waren vaak ook oogverblindend mooi. Toch had ik na het kijken van deze film niet echt het wow-gevoel.

Komt waarschijnlijk door het dunne verhaaltje wat mij niet zo erg aansprak. De plottwist vind ik best wel sterk maar verder was het allemaal niet zo bijzonder. Vooral die kinderen waren verschrikkelijk irritant, wat van die vader al snel een sympathiek personage maakt.

Twijfel een beetje tussen de 3.5 en de 4*

Het is een sterke film met knap acteerwerk, mooie beelden en mooi gefilmd, toch heeft de film wat onopgeloste vragen die iedereen inderdaad voor zichzelf kan uitmaken (ook ik heb dit trouwens gedaan). Maar ik had eigenlijk gehoopt dat ik er na afloop een paar uur niet goed van ging zijn maar de film kwam vrij luchtig bij mij over.