Vozvrashchenie (2003)

Heel mooi en heel schrijnend . Hier moet je niet te veel woorden aan vuil maken. Gewoon deze film zien en je mee laten slepen door het simpele, maar prachtig uitgevoerde verhaal en de waanzinnige cinematografie.

Een ontzettend mooie film met een voor mij teleurstellend einde.

Schitterend hoe de sfeer gecreëerd wordt, met het kleurfilter, het camerawerk en de subtiele muziek. De beelden en composities zijn prachtig. Ook het acteerwerk was heel overtuigend waardoor het een echt aangrijpend drama werd. Al met al voelde ik helemaal mee met elk van de drie hoofdpersonages, hoewel vader iets afstandelijker en mysterieuzer bleef.

De scène waarin vader ineens naar beneden donderde vond ik zeer knap gebracht. Het greep me aan, en kwam voor mij als een mokerslag doordat het zo onverwachts gebeurde en zo snel ging. Precies zoals je het zou beleven als je het zélf echt zou mee maken: je schrikt, en voordat je beseft wat er gebeurd is ligt hij daar al dood op de grond...

Heel erg mooi om te zien hoe de broertjes gedurende de film geleidelijk aan dichter bij elkaar komen. Door de hierboven genoemde sleutelscène natuurlijk, maar überhaupt doordat ze ondanks hun grote karakterverschillen zich ineens in dezelfde situatie bevinden: na 12 jaar is pa er ineens weer.
In principe is het verhaal simpel, maar onderhuids gaat het allemaal erg diep.

Maar het einde vond ik echt jammer. Een verhaal hoeft van mij niet afgerond te zijn en na een film in het mysterie blijven hangen kan heerlijk zijn, maar in deze film vond ik dat er teveel dingen aangereikt werden die volstrekt onduidelijk blijven.
Die foto's op het einde misten bij mij dan ook volledig hun doel, ik vond het geforceerd artistiek, in gedachten zat ik de regisseur bijna uit te schelden dat hij zo'n mooie film nou zo nodig zó moest eindigen...
Terwijl het concept an sich enorm aangrijpend kan zijn, ik moet ineens weer denken aan Pieces of April waar het mijn adem echt deed stokken en me tot tranen roerde.

Maar ondanks die korte deceptie merk ik nu, door het allemaal uit te schrijven, dat de film overall toch echt indruk heeft gemaakt. Ik heb nu al zin om hem over een tijdje nogmaals te zien Vooruit, toch 4*

Mooie film over de moeizame relatie tussen de jochies en hun vader en de lessen die hij ze leert. Gelukkig zijn dat geen wijze levenslessen die ik verwachtte naar aanleiding van de synopsis, maar eerder praktische dingen (die wellicht ergens voor staan maar dat heb ik dan niet meegekregen).

Fijn ook dat je werkelijk niets te weten komt over de vader. Eigenlijk is van niemand in de film de achtergrond bekend en toch (of daardoor) is het boeiend. Het meest aansprekende vind ik niet eens zozeer de dood van de vader, maar dat z'n lichaam verzwolgen wordt door het water. Eigenlijk was de vader bij leven al een 'lijk' voor de zoontjes (jaren onbekend en na het weerzien nog steeds onpeilbaar), maar zelfs zijn lichaam raken ze dus ook nog kwijt.

Mooie camerastandpunten (vooral bij de torens die meermalen terugkomen) en schitterende beelden van water, natuur, de sillhouetten van de jochies of gewoon een paar donkere bomen op de voorgrond. Typisch zo'n film waarvan de stills het waard zijn om ergens op te hangen of als bureaublad-achtergrond.

Muzikaal is het ook genieten: lekker rustig en gelukkig niet te vaak of overheersend aanwezig, want vaak spreken de beelden en gebeurtenissen voor zich. Het acteerwerk komt ook eerlijk over. Vooral het kleinste jongetje spreekt me aan, lijkt een beetje op de jongen uit Idi I Smotri.

Wel jammer dat er over het geheel genomen net wat te weinig gebeurt, maar alsnog 4*.

Pracht van een film!

Na alle goede commentaren te hebben gelezen dacht ik maar eens een poging te wagen. En ja dit was gewoon meesterlijk. Het boeide van begin tot einde met een fantastische sfeer. De sfeer wordt zeker weten gemaakt door het bijzondere camerawerk. Het verhaal is hard! Aangrijpend! En laat je toch wel nadenken.

Deze film is gewoon one of his kind.

En natuurlijk 5*

Sterke film.

Mooi camerawerk (en een mooie omgeving), goed geacteerd en een goede sfeer. Aardig verhaal dat blijft boeien, je blijft wel met vragen over, en dat vind ik meestal niet leuk, dan geef mij maar een goeddoordacht plot. Maar daar leed deze film helemaal niet onder. Wel gebeurde er vrijwel alleen hetzelfde, had misschien iets meer variatie in gemogen.

Erg genoten van deze film! Ik kan weinig toevoegen aan al de positieve commentaren die ik hier al gelezen heb: emotioneel sterk geladen film, prachtig in beeld gebracht, ongelooflijk goed geacteerd (vooral die Ivan),... De onduidelijkheden en de vragen die er na afloop nog zijn, storen mij absoluut niet en vind ik zelfs bijdragen aan de sterkte van de film.

Vozvrashcheniye

Harde emotionele klappen krijg je te verduren van een open non-melodramatisch meesterwerk. Fijne aanpak die je geleidelijk aan meevoert in de sores van de jonge broers, die, net als de kijker, graag het een en ander over de onbekende vader te weten willen komen. Uitstekende casting van de jongens, het oudere 'schaap' en de jongere 'rebel' worden met verve vertolkt, Lavronenko was geheel op zijn plaats als mysterieuze en 'harde' vader.

Waar voor mij de kracht ligt is dat je alle situaties wel kan begrijpen, Andrey is ontzettend nieuwsgierig, hij kiest de weg zonder tegenstribbelen, Ivan daarentegen is enorm argwanend, hij wil eerst tekst en uitleg. Van pa zelf krijg je weinig hoogte, ondanks dat, ben ik ervan overtuigd dat hij zich geen raad weet wat te doen en daarom voor deze dominante omgang kiest. De opeenvolging van botsingen bereikt uiteindelijk een summum met alle gevolgen van dien.

Naast het ijzersterke verhaal is de film audiovisueel gezien uitzonderlijk goed in orde. Voorbeeldige natuuropnames en dromerige muziek die veel toevoegen aan de raadselachtige sfeer die de film teweeg brengt. Vooral omdat er zo'n belangrijk thema aangesneden wordt en er tegelijkertijd zoveel ruimte is voor eigen invulling is de film aan de ene kant uiteraard onverklaarbaar, maar geeft het aan de andere kant een gevoel van voldoening.

Tja vrij aparte film. Wel heel mooi, maar miste toch flink wat kansen als je het mij vraagt. Sowieso het einde had nog wel wat andere kanten opgekund, dit was mij een beetje te makkelijk. Wel mooi en ontroerend, maar het verhaal nodigde uit voor nog een lekkere twist ergens in de laatste 20 minuten. Maar dit was ook goed genoeg.

Af en toe wat rare keuzes van de jongens (ene keer hadden ze er wel weer zin in, andere keer niet. Dat die jongste die trap ging opklimmen op het eind. Bepaalde acties spoorden niet met de emoties etc.) en iedere keer als het spannend begon te worden werd het weer heel snel afgeraffelt.

De plaatjes en muziek waren prachtig, hoewel ik liever wat 'rauwere' filmbeelden had gezien en wat minder muziek. Hoe dan ook, geen minpunten daarvoor. Wel een film om niet snel te vergeten, weer eens een ander hapje. Maar de volle bak krijgt ie niet, vanwege de weinige verassingen met name.

Was erg onder de indruk. Het is al zovaak gezegd, maar juist het minimalisme dat de film kenmerkt maakt het zo ongetwijfeld sterk.

In de basis is het verhaal erg simpel, de vader van twee jochies komt na 12 jaar opeens weer voor de deur en ze moeten mee op een reisje met hem.
Echter zorgt dit voor een heleboel onderhuidse spanning, de vader wordt echt fenomenaal vertolkt door Lavronenko. Al die mysterieusheid past perfect en de manier waarop het eindigt voor hem is tegelijkertijd ook een beetje tragisch. Ik denk namelijk echt dat hij om zijn kinderen gaf, alleen hij wist het moeilijk te uiten. Die foto achter het zonneklepje was een mooie uiting hiervan. Tegelijkertijd heerst er natuurlijk de vraag over het doosje, ik kan het zelf ook niet precies plaatsen, maar het past prima binnen het vreemde personage van de vader.

Verder worden de 2 jochies ook prima vertolkt(let vooral op de gezichtsuitdrukkingen van Ivan) en is het behoorlijk schrijnend als je erachter komt hoe Garin in het echt aan zijn einde is gekomen. Alsof hij het lot heeft getart met deze rol.

Visueel is het natuurlijk prachtig, de stukken natuur die zijn gekozen worden fenomenaal, maar ook extreem rustig in beeld gebracht. Dit geeft een kalme sfeer aan de film, heel soms ondersteund door een ijzersterke score op de achtergrond. Die nooit te nadrukkelijk aanwezig is, maar wel een rilling veroorzaakt.

Dikke 4*, met genoeg kansen op een verhoging bij herzieningen.

Prachtige, rauwe en vrij deprimerende film over een vader die na 12 jaar terugkomt naar zijn gezin en weer contact probeert te zoeken met zijn twee zoons. Veel antwoorden over de vader worden bewust door de regisseur niet gegeven. Hierdoor tast je, net als de twee zoons, in het duister over zijn identiteit en is de spanning aldoor voelbaar.

Prachtig camerawerk waarbij het kleurgebruik de deprimerende toon van de film alleen maar versterkt. Ook het acteerwerk is uitmuntend, waarvan vooral de jongste van de twee broers een openbaring is.

De hoge noteringen vliegen de laatste tijd echt de deur uit bij mij, het lijkt wel alsof ik alleen nog maar goede films zie. Na Keane en 35 Rhums is dit de derde film deze week die een 4,5 scoort. Van die drie films moet wel gezegd worden dat ik deze weer de beste vond. De 5 sterren worden dan ook benaderd, maar net niet gehaald.

Vozvrashchenie is namelijk een film die me helemaal ligt. Prachtige, maar dan ook echt prachtige cinematografie. Heerlijke shots, traag, subtiel en toch treffend (en daarom boeiend). Fenomenaal aan deze film vond ik het kleurgebruik. Nog nooit zo mooi contrasten tussen bewolkt en zonnig gezien, echt schitterend. Ook de stranden, de bossen, de zee en de verlaten Russische gebouwen worden heerlijk (treffend) in beeld gebracht. Daarbij kwam ook nog eens de fijne - ook al zo subtiele - ambient soundtrack die de film tot een audiovisuele parel maakt.

Die elementen brachten erg veel sfeer in de film en veroorzaakte een mysterieus effect, dat natuurlijk versterkend werkte op het verhaal dat verteld wordt. Het verhaal an sich boeide me echt heel erg en was ook erg ontroerend. Het mysterieuze kan ik vaak ook wel heel erg waarderen.

Toch waren er een nog een paar kleine minpuntjes. Het acteerwerk van de kleinste boeide me net wat minder en ik vond het soms net op het randje (van irritant). De vader vond ik daarentegen een geslaagder personage.

Dan nog een laatste (visuele) kritiekpunt: De scènes in de regen, zoals op de brug (met de kleinste) werden net niet zo mooi weergegeven als de rest. Er miste een bepaalde sfeer om die scènes, terwijl die nou net zo mooi weergegeven hadden kunnen worden.

Maar ik vergeef het de film. Verder was het audiovisueel namelijk fenomenaal. Vozvrashchenie blijft dan ook in m'n hoofd rondspoken.

Voor nu 4,5* (maar veel kans op verhoging naar de 5*)

Wat een meesterwerk! Prachtige beelden. Lange shots. Weinig tot geen muziek. Nauwelijks kleur.

Echt, wat een schitterende film! Eentje die blijft hangen!

Stemmen: 4,0*

Zeer indrukwekkende film. Allereerst audiovisueel erg prachtig. Veel oog voor details, interessante camerabewegingen en op de momenten dat de aandacht wat meer verschuift naar het narratieve, zorgt het blauwfiltertje ervoor dat het er nog steeds betoverend eruit ziet. Overigens één van de weinige films waarin het kijken door een verrekijker realistisch uitgebeeld wordt. Dat wil zeggen: door middel van een handcamera, terwijl alle andere shots vanaf statief geschoten zijn. Dit in vergelijking met de meeste films waarin we ineens twee rondjes naast elkaar te zien krijgen. Muziek blijft niet achter bij de beelden, want de ambient soundtrack was zeer sfeervol.

Maar ook het plot blijkt tot m'n verrassing veel te bieden hebben. Het portret dat van vader en zoons geschetst wordt vond ik erg interessant, er worden echte personages van vlees en bloed neergezet, waarbij de drijfveren van elk persoon worden niet onbelicht gelaten, de film maakt het wantrouwen tussen zoons en vader begrijpelijk zonder partij te kiezen voor die zoons. Ik moet overigens zeggen dat ik vooral de jongste zoon erg knap gespeeld vond wat gelaatsuitdrukkingen betreft, maar die vader mocht er ook zeker zijn. Oudste zoon zit er een beetje tussenin, maar het personage is dan ook niet het meest uitgesproken. De omwenteling zag ik overigens niet aankomen, en de ik schrok van de abruptheid waarmee het gebeurde. Zo krachtig als hij overkomt, zo breekbaar is het leven en zo plotseling kan het voorbij zijn. Erg sterk uitgewerkt, net als het wegzinken van vader, wat een ander dramatisch hoogtepunt wist te bieden.

Audiovisueel lijkt de film misschien net wat tekort te schieten voor een echte 5*, want het niveau wordt niet constant volgehouden en kent pieken en dalen. De interessante personages tillen het toch nog naar het maximum. Altijd leuk om weer eens 5* uit te mogen delen!

De verwachtingen waren eigenlijk niet zeer hoog. De film sprak me niet aan, en ik heb deze enkel gekeken omdat er niets anders van minder dan 2u op mijn harde schijf stond.


En dan wordt je aangenaam verrast.

Deze film moet het vooral hebben van de sfeer, die gemaakt wordt door de manier waarop het grauwe Rusland in beeld is gebracht (Russen zijn zo goed in zelfbeklag). Zeer mooi gefilmd. Dikke pluim

Een ander belangrijk punt is de overtuigingskracht van de kinderen. In dit soort films kunnen irritant acterende kinderen enkel de film behoorlijk verneuken. Maar ze spelen weergaloos. Zelf de gelaatsuitdrukkingen zijn imponerend.


Enige minpunt zijn de onopgelost zaken. Van waar kwam de vader? Waarom is hij zo streng? Waarom voert hij de kinderen naar dat eiland? Wat zat er in godsnaam in dat kistje? Waarom telefoneerde hij de hele tijd?
Belangrijke vragen waar ik doorheen de hele film met spanning naar uit keek, en die dan bleken niet opgelost te worden op het einde

Verder nog een paar kleine knulligheden (het regent een hele nacht, en het zand op het strand is droog? ). Maar die doen geen afbraak aan het geheel.


4,0*

Tweede hoog genoteerde Russische film in korte tijd, en deze is me beter bevallen. Het valt me op dat Stalker en deze film beide vrij grauwig zijn en beide een bepaalde rust uitstralen, is dit gewoon iets wat bij Russische cinema hoort?

Uitstekend geacteerd door de drie hoofdpersonen, in een totaal begrijpelijke situatie. Twee puberende jongens zijn als vader die niet jaren afwezig is geweest al lastig, tel daar nog eens bij op dat de man waarschijnlijk door zijn militaire achtergrond en opvoeding toch al niet zo'n knuffelbare man is, dan heb je alle ingredienten voor een drama.

Hoogtepunt van de film plijft toch de manier waarop de valpartij geschoten is. Ik hoopte de vader nog te zien bungelen om dan ternauwernood gered te worden, maar dat is waarschijnlijk omdat ik te veel Indiana Jones-achtige hollywoodfilms gezien heb. Eigenlijk is dit wel beter zo.

Ook bekroop me een theorie waarbij het allemaal een fantasie van de jongens is, en de vader jaren geleden al gestorven is. Dat verklaard misschien waarom de vader eerst wel op de foto staat en aan't eind van de film niet meer.

Kleine 4 punten.

Je kunt er niet omheen dat het visueel erg fijn in elkaar zit: de mooie locaties worden prima in beeld gebracht met vrij soepele camerabewegingen. De jongens spelen heel erg realistisch en de frustraties tegenover hun merkwaardige vader zijn goed zichtbaar, vooral vanuit Ivan. Tergelijkertijd kun je het een en het ander gaan afvragen: waar komt de vader vandaan, wat is hij van plan en waarom gedraagt hij zich zo streng? De antwoorden worden niet getoond en dat is best maf maar ondanks die afwezigheid bleef het echte indrukwekkende uitgesloten. Ik zat ergens op te wachten maar het kwam maar niet en dat vind ik best jammer want ik weet zeker dat er met een lichte aanpassing in het scenario veel meer uitgehaald had kunnen worden. Al zijn er natuurlijk de liefhebbers die het op deze manier juist perfect vinden uitgebeeld, met alle respect.

Boeiend en eigenzinnig drama.

Nogal sterk.

Hele sterke film die het moet hebben van echt werkelijk elk aspect. Audiovisueel is het mooi naar voren gebracht. Mooie contrasten en rustige beelden, audio op het eind is heel meeslepend die echt werkt naar ''het moment'', erg bijzonder. Qua verhaal is het lief en warm, het zijn misschien geen geweldig warmhartige daden, ik zag toch een soort van goedheid in dit verhaal. Al is het natuurlijk vrij triest en opmerkelijk, het is ook wel menselijk en hoewel het wel typisch Russisch aan voelt, het ook zo internationaal is.

Cast doet het echt geweldig, vooral de twee jongens spelen zo natuurlijk. Hoogstaande gezichtsuitdrukkingen en een hele goede chemie en interactie. Petje af.

Film doet het overal echt goed, het is gewoon echt allemaal heel sterk neergezet, misschien zelfs wel perfect. Toch was het allemaal niet meer zo bijzonder, het voelde niet heel origineel of nieuw aan. Hoeft niet altijd, maar daardoor verdient het voor mij niet de volle punten.

Gewoon een bijzonder sterke film, verdiend elk positief woord. Credits aan elk aspect. 4 sterren

Aardige film, vooral door het sterke camerawerk en de goede acteerprestaties van (vooral) de twee jeugdige acteurs. Triest dat een van hen nog voor de premiere is overleden. Mooie beelden en de relatie tussen vader en zonen wordt sterk uitgebeeld. Qua verhaal vind ik het uiteindelijk toch wat onbevredigend. Prima dat aan het einde wat ruimte wordt opengelaten voor eigen interpretatie, maar nu wordt er wel erg weinig achtergrond over de vader meegegeven. Te veel informatie zou de film misschien onderuit halen, maar een beetje meer inkleuring van de achtergronden van de vader had geen kwaad gekund.

Niet helemaal mijn ding. Het voortdurende machogedrag van de vader en het eigenwijze gedoe van de jongste zoon begonnen mij op d’n duur nogal tegen te staan. Het verhaal is naar mijn mening bovendien niet erg bijzonder, want naast geregelde aanvaringen tussen de vader en zijn zonen gebeurt er eigenlijk niet zo veel tot de film in het laatste half uur een heftige wending neemt. Dat vind ik dan ook het beste deel van de film, samen met het camerawerk en het acteerwerk, die beide prima verzorgd zijn, zoals zo vaak in Russische films.

Maar ja, het verhaal hè. Valt daarom al met al toch een beetje tegen.

Ingetogen film, met vooral mooie plaatjes en een, door minimale middelen gecreëerd, mysterieus sfeertje. Al haalt het mysterie geen unieke hoogtes. Daar zijn de vraagstukken niet aangrijpend genoeg voor.

Er wordt naturel geacteerd door alle hoofdrolspelers, waar enkel Ivan Dobronravov die lijn een tikkeltje overschrijdt door veel van dezelfde zure gezichten te trekken. Desalniettemin heeft hij al z'n gespeelde emoties feilloos onder controle, net als Vladimir Garin en Konstantin Lavronenko.

De settings zijn beeldschoon en kil tegelijk. Regenbuien komen net zo onverwachts als de autoritaire vader, en zijn daarnaast even onvoorspelbaar.

De kracht haalt Andrei Zvyagintsev uit het perspectief van de broertjes (op de scène met het opgraven van het kistje na). Ze hebben talloze vragen. Ze zien hem als een soort Messias (7 dagen, mythisch boek, etc.), al komen ze er al gauw genoeg achter dat hij gewoon een mens is, dus niet onsterfelijk, en hem later onder water zien zinken (Jezus kon immers over water lopen), waarna de jongste (de dwarsligger) hem voor het eerst overtuigend papa(!) noemt.

Godzijdank worden de antwoorden niet eenvoudig voorgschoteld. Dat zou het hele effect om zeep helpen.

3,5*

Vozvrashchenie is een bezwerende, bijna Bijbelse vertelling. De schitterende fotografie en magische soundtrack maken het een absoluut metafysisch werk en de vele vergelijkingen met Tarkovski zijn dan ook volledig gegrond: net als die andere Andrej zet Zvyagintsev het leven neer als een droom.

De opening is alvast briljant: een groep jongens duikt van een uitkijktoren in een meer. Alleen kleine Ivan durft niet. De anderen maken hem uit voor lafaard, behalve zijn oudere broer Andrej, die Ivan niet opgeeft maar hem onder groepsdruk uiteindelijk wel alleen achterlaat om met zijn vrienden terug te keren. De verhouding tussen de twee jongens wordt meteen duidelijk.

Dan keert, na twaalf jaar afwezigheid, hun vader terug. Waarvandaan? “Hij is gewoon teruggekomen,” zegt hun moeder. Helemaal blij met de terugkeer lijkt ze niet, of laat ze in ieder geval niet blijken. De man is dan ook afstandelijk en zwijgzaam, en hij verwacht door de jongens met vader aangesproken te worden, alsof hij er altijd geweest is. Een dagritje om de familiebanden weer op te pakken leidt naar een uitgestorven eiland, waar de jongens angstvallig de toorn van de natuur en hun vader ervaren in een constante beproeving van hun mannelijkheid.

“We laten hem koud,” merkt de weerbarstige Ivan kwaad op. Maar dit lijkt niet helemaal het geval te zijn: Vader wenst als vader gezien te worden, ziet Ivan en Andrej oprecht als zijn zoons en laat af en toe zelfs een vertederde glimlach zien. Maar zijn jarenlange afwezigheid in een onbekend oord heeft hem gehard en de ooit breed glimlachende man op een twaalf jaar oude foto heeft de grootste moeite de relatie met zijn kinderen weer op te bouwen. Enkel Andrej kijkt in eerste instantie op tegen de norse beer van een vent die zijn vader is.

Die situatie wordt al lang en breed gesuggereerd in het shot waar Ivan de bovengenoemde foto vindt: in een boek vol Bijbelse prenten. De foto laat een kleine Andrej en pasgeboren Ivan zien, terwijl Vader de laatste lachend omhoog houdt. Moeder staat ernaast en ook zij lacht in de camera. De pagina waar de foto op te vinden is laat een prent zien die Abraham’s offer van Isaak toont.

Vader lijkt de hele film lang heen en weer te schommelen tussen enerzijds zijn liefde voor de jongens en anderzijds zijn onvermogen dit te kunnen tonen. De tedere glimlach laat zien wat er over is van de lach op de foto. In de climax duwt hij Andrej als Isaak tegen de grond en dreigt hij als Abraham zijn hoofd in te slaan met een bijl. Als de engel uit het verhaal komt Ivan tussenbeide.

De tragische gevolgen hiervan trekken de hele film met het grootste gemak naar een bijna mythisch niveau. Thema’s als leven en dood, opgroeien, mannelijkheid en natuur versus mens krijgen een ongekende spirituele lading die je niet alleen moet zien en horen, maar moet ervaren. Zoals de grootste films.

Deze film viel op door haar notering in de top 250, dus wou ik de film eens een kans geven. De film begint nogal saai met een vrij irritante Ivan. Gaandeweg kom ik wel in de film. De maker zorgt voor een beeld vanuit de kinderen. Dat zorgt voor enkele onbeantwoorde vragen op het einde van de film. Onbeantwoord voor de kijker, omdat we sommige dingen zien zonder te weten waarom. Terwijl de kinderen maar met één ding bezig zijn: wie is die man die hun vader blijkt te zijn en na lange tijd terug voor de deur staat. Is het de vader die ze hadden gedroomd? Is hij de ideale man die ze in gedachten hadden? Vader is een vrij streng figuur die desondanks z'n kinderen graag ziet, maar zelf nog een hoop geheime heeft.

Als de film wat verder kabbelt, is het genieten van een visuele pracht en is het als kijker des te boeiender. Helemaal overtuigen doet het echter niet met vooral een Ivan als boosdoener. Maar de mooie setting, de prachtige kleuren, de bijpassende muziek en het deels open einde is dit toch nog een goeie film geworden.

Een heel goeie film. Ik heb tot het einde met interesse naar de film gekeken en dat komt vooral door de mysteriegehalte. Prachtige shots en goed acteerwerk. Soms was de film een klein beetje langdradig en gebeurde er niet zo veel, maar dat is een heel klein minpuntje. Er waren enkele momenten die echt surrealistisch waren. Audiovisueel vond ik de film ook zeer sterk. 4* na mijn eerste kijkbeurt.

Het eerste dat opvalt zijn de blauwgrijze kleuren die veel sfeer toevoegen. Dan natuurlijk Russische audio, op zich geen lelijke taal maar toch even wennen.
Het is in ieder geval ook zonder de audio wel duidelijk dat het een Russische film is wanneer we de vader wijn zien zuipen bij het ontbijt of wanneer hij zijn aftandse rammelauto en motor (voor boot) te voorschijn haalt.

Het begin was meteen al interessant door de mysterieuze vader natuurlijk, maar ook omdat de 2 kinderen heel natuurlijk overkomen.
Het verhaal bouwt spanning op naar het einde toe zonder dat er eigenlijk veel gebeurd. In het begin kreeg ik al geen hoogte van de moeder en oma (?) en de vader stelt zich om een onduidelijke reden overdreven autoritair op, op een zeker moment zelfs haast als een slavendrijver. Ik ging me hierdoor echt afvragen wat de achtergrond van de vader zou zijn. Misschien maffia of een oorlogsveteraan of is hij toch niet echt de vader? Ook de subtiele achtergrond muziek draagt veel bij aan die spanning. Toch vond ik het zeer opvallend dat de vader de kinderen meeneemt naar een eiland waardoor het ook nog kan dat deze film meer symbolisch is en over bescherming of acceptatie of iets dergelijks zou kunnen gaan

De climax begint ongeveer wanneer er een mysterieus voorwerp opduikt, maar helaas vond ik het einde een dikke tegenvaller wanneer de film vooral abstract blijkt te zijn. In plaats van een einde waarin alles duidelijk wordt blijven we met lege handen zitten. De vader gaat plotseling dood en het voorwerp wordt verder niet meer genoemd.

Toen de film afgelopen was voelde ik me een beetje voor de gek gehouden en afgescheept met saaie symboliek.

Toch 3 sterren voor sfeer en acteerwerk.

Hier nog een uitleg over symboliek in de film (kan spoilers bevatten).

Hmmm... er wordt teveel uitgelegd om echt mysteries te zijn,

en te weinig echte persoonlijke verdieping voor een intens drama.

Waardoor ik voor mijn gevoel naar een zeer trage vertelling zit te kijken

van een aller daags psychologisch proces.

Sfeer is natuurlijk mooi, maar het raakte me niet. *3.0

De film toont een cruciale episode in het leven van twee broers die plotseling volwassen moeten worden. Zoals vaker met deze regisseur en ogenschijnlijk ook met andere Russische regisseurs lijkt het verhaal een moderne vertelling van een Bijbels verhaal, hier dat van Abraham en zijn zoon Isaak, te zijn (al ligt dat er zeker niet dik boven op). Het mooie vond ik de sterke psychologische inzichten - de wijze waarop de twee jongens met ieder hun eigen karakter geheel anders reageren op een nieuwe situatie alsmede hun karakterontwikkeling - dat gecombineerd met de grauwe kleuren en sferen een fel realisme oplevert dat het leven in zijn puurheid en wreedheid toont (ook in de zin dat het voor een groot deel in de natuur afspeelt). Wat voor velen echter de film onbevredigend maakt, is dat je de hele tijd wacht op een antwoord - namelijk op de vraag: waar is die vader mee bezig? omdat de jongens worden meegenomen op een missie die de vader heeft zonder bekend te maken wat die missie is - die niet komt. Hier moeten we raden naar de (filosofische?) bedoeling van de regisseur: misschien dat we naar zingeving en doelen zoeken die er niet zijn of die we in ieder geval niet kunnen achterhalen (omdat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn)?

Goede film, dat zeker. Waarom dit echter zo verafgood lijkt te worden door menigeen, en waarom dit zo'n hoge plek in de top 250 inneemt kan ik niet helemaal duiden. Vond ik het een beetje te simpel voor allemaal. Zou het zelfs bíjna een beetje doorsnee arthouserig willen noemen - ja, ook na diverse contemplaties alhier gelezen te hebben.

Maar - de hoge positie buiten beschouwing gelaten - is het zeker geen verkeerd drama. Het acteerwerk an sich doet naturel aan, en de minimalistische, doch treffende soundtrack gecombineerd met het majestueus kabbelende camerawerk zorgt voor meer dan voldoende sfeer. Eveneens is de film redelijk rechttoe rechtaan, blijft het de ganse speelduur bij de kern, waardoor het vlotjes wegkijkt.

De twee koters gingen me gaandeweg echter op de zenuwen werken. Vanaf scene één is duidelijk hoe de verhoudingen tussen de twee onderling liggen, en dat wordt op structurele basis dan ook nog eens ff dik benadrukt binnen de film. Op het gegeven ogenblik groeide het uit tot een lichtelijke irritatiefactor, waardoor ik zowaar ging hopen dat vaderlief ze nog eens een écht fikse optater verkocht.

In de eerste instantie wou ik 3,0* geven, maar door de aangrijpende sterf-scene van de vader kom ik toch nog op een kleine 3,5* uit. Sfeervol verfilmd relaas, dat een paar echte uitschieters kent, maar omwille van een paar minpuntjes en zijn ietwat simpele aard mij niet bij zal blijven als een échte topper. Krappe 3,5* dus.

Gezien mijn grote belangstelling voor de Russische film kon een herziening van dit veelgeprezen debuut van Andrey Zvyagintsev niet uitblijven, En ja, ik vond hem nu na herziening toch een stuk beter als toe ik hem voor de eerste keer zag. Dat ligt hem vooral aan het feit dat ik destijds voor mij zelf niet de vraag heb gesteld waarom de vader die twaalf jaar weggebleven was. Dit keer heb ik die vraag wel gesteld en is mij dat inmiddels ook duidelijk geworden hoewel dat antwoord in deze film niet expliciet gegeven wordt. De regisseur laat dat duidelijk aan de kijkers over. De scène waarin de vader een kistje aan het opgraven is op dat eiland zegt mij dat de vader een crimineel verleden heeft en daarvoor 12 jaar in de gevangenis gezeten heeft. Dat blijkt volgens mij ook uit de liefdeloze wijze hoe hij met zijn twee zoons om gaat en dan na 12 jaar afwezigheid. Dan moet er bij je toch iets niet goed zitten, hoewel - dat las ik laatst - Russen nu eenmaal niet zo makkelijk met hun gevoelens te koop lopen. Een positief punt is wel dat de vader zijn jongste zoon - weliswaar onbedoeld - van zijn hoogtevrees heeft afgeholpen maar de prijs die hij daarvoor betaald heeft is daarentegen zeer hoog.
Al met al dus toch een zeer mooie film van Andrey Zvyagintsev die qua verhaal weliswaar beter is dan zijn tweede film "The Banishment" maar op visueel vlak toch absoluut niet bij die film in de buurt komt, alleen vanwege die briljante opening al.

4,0*

Lekker beklemmend mysterieus sfeertje en een aardig verhaal. Behalve dat wel een beetje saai. Ik hoopte nog op een twistje maar die bleef helaas uit..

Veelgeprezen film die al een hele tijd op mijn radar stond. Qua Russische arthouse heb ik niet veel gezien, maar wat ik gezien heb beviel wel, en dat zat vaak vol met symboliek wat dus ook bij deze film verwacht kon worden. Het vertelt in feite twee verhalen, aan de oppervlak zien we twee tieners die na 12 jaar plots hun vader ontmoeten en met hem op reis gaan naar een afgelegen eiland. Dat verhaal staat waarschijnlijk symbool voor de reis van de jongste broer (die met zichzelf en zijn omgeving in de knoop ligt) naar ik vermoed zijn eigen innerlijk (het afgelegen eiland).

Maar ook zonder de symboliek maakt het verhaal wat op de voorgrond ligt het een aangename wegkijker, al ontstaan er dan genoeg vragen die geen antwoord vinden dus daar moet je wel tegen kunnen. In het onderliggende verhaal merk je dan wel dat die vragen niet relevant zijn, zo maakt het niet uit wie de geheimzinnige vader is of waar hij vandaan komt, hij dient in het onderliggende verhaal alleen als gereedschap om de jongen naar het eiland (zijn innerlijk) te brengen. Ook de meegaande oudere broer is niets meer dan een hulpmiddel om bepaalde situaties en emoties te ontketenen. Qua acteerwerk valt er niets te klagen, vooral de vader en de jongste zoon worden als authentieke en ongepolijste personages neergezet. Interessante film voor de liefhebbers van arthouse, en bovendien een film die helemaal niet zwaar aanvoelt. Richting de 3,5*.