Vozvrashchenie (2003)

Vozvrashchenie gaat over twee jongens wiens vader terugkeert na 12 jaar afwezigheid. Ze gaan samen met hem op een vistochtje en onderweg leert hij hen op hardhandige manier levenslessen. Voornamelijk de jongste zoon heeft het er erg moeilijk onder.

Hoewel de film een erg mysterieuze sfeer heeft en veel vragen oproept is het eigenlijk meer Drama dan Mysterie (en Thriller zoals IMDb beweert is al helemaal niet van toepassing). Nergens worden vragen beantwoord en de emoties van de personages en achterliggende symboliek zijn ook eigenlijk veel belangrijker dan waar de vader precies is geweest. Gezien zijn hardhandigheid en lange absentie is het een goede gok dat hij een crimineel is en vast heeft gezeten.

Het acteerwerk was erg sterk. Voornamelijk Ivan vond ik het erg goed doen voor zijn leeftijd. De film is erg toegankelijk en kijkt prima weg. Hoewel het nergens spannend wordt blijf je geboeid kijken.

Voor Vozvrashchenie waren de enige Russische films die ik gezien had van Andrei Tarkovsky. Deze film doet me een beetje aan zijn stijl denken. Niet qua long takes en manier van filmen, maar meer de symboliek en het gebruik van druppelend water. De film is erg degelijk opgenomen, goede cinematografie en mooi kleurgebruik. Het eerste shot van de vader, dat hij slapend in bed ligt is duidelijk gebaseerd op het schilderij De dode Christus van Andrea Mantegna.

Aan het einde blijf je met een aantal vragen zitten. Toch vond ik de film zeker de moeite waard. Het drama is interessant en het verhaal weet prima te boeien. Heel bijzonder vond ik het echter nergens en ik moet bekennen dat ik een totaal ander soort film had verwacht.

Mooie en sterke coming of age uit Rusland die vanaf moment een al weet te boeien en te raken. We maken kennis met twee broertjes: de potige Ivan en de eigenwijze Andrey die al snel hun broederruzie moeten vervangen voor verbazing; hun vader is, na 12 jaar afwezigheid, zomaar ineens terug en zit aan de keukentafel. Voor dat ze er over kunnen nadenken worden ze meegenomen voor een roadtrip... waar de emoties toe slaan en waarbij de complexiteit tussen vreemdeling en vader bij de jongens de orde van de dag is. Verrassend vind ik dat de oudste broer Andrey niet echt weet wat hij ervan moet denken, maar de jongste daarentegen wel dondersgoed weet wat er speelt... Waarbij je ook absoluut niet kan spreken over een hartverwarmende trip. En de vader zelf... en wat er bij hem speelt, wat zijn achtergrond is en wat er in die 12 jaar allemaal is gebeurd... Joost mag het weten... De rollenverdeling is erg overtreffend en ook de twee broertjes spelen erg goed.

Die scene's op het eiland deden me sterk aan de latere "Mud" denken... Zou die film zijn inspiraties soms van The Return hebben gehaald. De roadtrip zelf is fascinerend en de sfeer en de vele plaatjes zijn natuurlijk een visitekaartje en de regisseur weet dat goed op orde te houden en de kijker mee te slepen. Het is niet zomers zoals in de meeste roadmovies, maar desolaat, grauw, somber en kaal. Wel weer even iets anders... want daarbij, een happy end zit er gewoonweg niet in.

Wat mij betreft echt een pareltje die je weet te grijpen.

5,0*

Het debuut van Zvyagintsev en eveneens mijn eerste film van deze regisseur nadat ik door omstandigheden tot driemaal toe op het laatste nippertje niet naar Loveless ben geraakt. Beetje een eigenaardige film waarbij een vader na 12 jaar plots opduikt. Je zou denken dat dit tijdens de film verhelderd ging worden, maar niets is minder waar en het mysterie wordt alleen maar groter. Zvyagintsev legt de klemtoon volledig op de tienerbroers Andrej en Ivan en diens wedervaren met hun teruggekeerde vader. De volgende dag staat een roadtrip gepland om te gaan vissen.

Hoewel de broers een uitleg verwachten van hun vader doet die laatste alsof er niets gebeurd is. Zijn toon is erg autoritair en een beetje het stereotiepe idee van hoe wij Westerlingen de emotieloze norse en zwijgzame Russen aanzien. Vermoedelijk zit hij in het criminele milieu (met die vreemde telefoontjes en die afspraak met die lui). Vooral de jongere Ivan heeft het zeer moeilijk met de vader-zoonrelatie en schept weinig vertrouwen in zijn vader. De oudere Andrej daarentegen is volgzamer. Op de achterkant van de hoes las ik dat Vladimir Garin (personage van Andrej) later tijdens de vakantie in datzelfde meer verdronken is ...

Vozvrashchenie is een rauwe troosteloze rozdmovie geworden in een desolaat en kil stukje Russische flora. Het einde van de film is erg sterk en aangrijpend, zeker het afscheid snijdt door merg en been. Alleen hiervoor al een 4,0* waard. Verder zeker sterk camerawerk en goede vertolkingen.

Sterke film. De spanning tussen de vader en de zoons is heel goed voelbaar, ik vind het heel knap als een film dat voor elkaar krijgt, en het acteerwerk is subliem. De film heeft iets rustigs en de beelden zijn mooi, soms net foto's. Tragisch dat de jongen die de oudste zoon speelt na de opnames is omgekomen, verdronken in het meer. Dat gaf me een zwaar gevoel. Zo naar hoe de dingen kunnen lopen. Hij blijft in ieder geval voor altijd levend in deze film. 4*

Bloedstollende film. De opzet is vrij simpel, maar hoe goed is dat gebracht. Dit wordt terecht één van de beste Russische films ooit beschouwd en hoe blij was ik dat ze die op Canvas speelden (merci Gilles Coulier voor de keuze!) want deze krijg je toch zelden te zien op het kleine scherm. Tja, wat moet ik zeggen: geweldig kleurgebruik; de beelden getuigen van een fotografische geest achter de camera. Zoals mijn voorgangster zegt is de spanning diep voelbaar en de achterliggende tragiek heeft bijna iets bijbels.

Want ik geloof wel dat de vader de allerbeste bedoelingen had om van zijn jongens sterke mannen te maken, hij bleef innerlijk met een zwaar schuldgevoel zitten dat hij hen zo lang heeft achtergelaten om duistere onbekende motieven. Daarom vind hij ook de woorden niet om dit goed te maken. Hoewel de jongste zoon Ivan de meest rebelse is en voortdurend zijn vader uitdaagt, denk ik ook dat de vader het zachtst voor hem is omdat hij het in zich heeft om voor zichzelf op te staan. In zekere zin kijkt de vader het meest op naar die zoon. Merk op dat de enige keer dat de vader een klap geeft, het voor zijn oudste, de brave en volgzame zoon is.

Zvyagintsev refereert ook naar andere cineasten zoals Tarkovsky, of naar bijbelse schilderijen zoals tijdens de intro aangehaald, die zijn film een betekenis moeten meegeven als kunstwerk. Voor mij was dat zelfs niet nodig: hij vindt op alle mogelijke manieren de juiste snaar te raken door beeld en gevoel op elkaar af te stemmen. Subliem stukje cinema, de 100e uit de top 250 die ik mag afvinken.

Sterke cinema en meteen zo'n film waarbij het hoe en het waarom rond het verhaal voer is voor discussie.
Een verhaal van repressie, dacht ik, of van verkeerde aanpak waarbij er een gedweeë partij is en een opposante, maar het einde van de film ondersteunt dit niet volledig want overschillig is men niet voor elkaar. De scène met Ivan die" papa" roepend naar zijn in het meer wegzinkende vader toeloopt bewijst dit en ook zijn er voordien licht vertederende momenten bij de vader.
Maar goed, het verhaal is één, de filmische kwalitieten, gaande van de vele sterke shots, de beeldvorming, de trieste, vaak dreigende sfeer, de muziek, hoe weinig ook, de schitterende en beslist lonende casting van de twee jongens, zijn van hoog niveau.
Zag de film op Canvas waarbij de introductie van de film nog heel wat weetjes bracht. Hopelijk wordt de reeks nog lang doorgetrokken.

Sterk.

Eerste film voor mij van Russische cinema, en dat is gelijk een erg overtuigend project. Ik denk dat dit ook niet de enige Russische film voor mij zal blijven hiermee. Vooral het acteerwerk tilt de film toch echt naar een vrij hoog niveau.

Vooral de vader speelt een toprol. Boeiend personage en schitterend neergezet. Ook de jongens doen het niet slecht en komen erg overtuigend over. Kan je wel verwachten want deze 2 zijn over 600 andere kandidaten aangewezen.

Visueel niet boeiend, maar dat is in een film zoals deze niet belangrijk. Vele elementen herken je echt terug in je eigen leven. Soms komt het gevoel ook echt over en voel je je toch echt wel erg rot. De locaties zijn niet erg boeiend in beeld gebracht, en had ik toch echt wel meer over die vader willen weten. Desondanks een erg indrukwekkend filmpje.

Vozvrashchenie

Indrukwekkend. Vozvrashchenie kruipt langzaam onder je huid, en zeker in het begin moest ik er even inkomen. Maar de relatie tussen een vader en zijn twee zoons wordt intrigerend neergezet, en het mooie is dat je op verschillende manieren naar deze relatie kan kijken. In het begin lijkt het erop dat de vader een verschrikkelijk monster is die zijn kinderen terroriseert, maar ik zag ook al snel iets anders.

Ik zag een vader die zijn kinderen niet heeft zien opgroeien en moeilijk zijn emoties toont, en eigenlijk alleen met harde hand zijn kinderen probeert op te voeden. Hij weet niet beter. De jongste zoon is niet de makkelijkste, wat ook niet helpt. Het is wel interessant dat de vader harder voor zijn timide en meegaande oudste zoon is, dan voor zijn assertieve en tegenstribbelende jongste zoon. Het laatste gedeelte is hartverscheurend, en regisseur Zvyagintsev moet de complimenten krijgen voor de schitterende cinematografie en sets. Grauw, maar bloedmooi.

Vaders en zonen

The Return, ik ga zelfs geen poging doen om de originele titel uit te spreken, was zo'n film die al langer op het verlanglijstje stond. Ik ben al een tijdje geïnteresseerd in Russische cinema, maar verder dan films uit de Sovjet-Unie (met The End of St. Petersburg en Battleship Potemkin op kop) was ik nog niet geraakt. Dan maar eens op zoek gaan naar een meer hedendaagse regisseur en dan leek Andrey Zvyagintsev en The Return wel een goede zet te zijn, zijn debuut wordt namelijk bijna unaniem bejubeld.

Ik zeg dan ook bijna unaniem, want ik heb overduidelijk iets gemist. Toegegeven, Zvyagintsev maakt er een bezwerende film van maar er zit ook echt niets van vaart in. Veel symboliek rond de rol van de vader (let vooral op de knipoog naar The Lamentation of Christ van Andrea Mantegna en het moment dat we voor het eerst de vader zien maar dat is iets wat het eerlijk gezegd meestal niet zo goed doet bij mij. De regisseur weigert pertinent om iets van uitleg te verschaffen over het hoe en het waarom van de vader, al laat hij naar mijn gevoel vooral doorschemeren dat het een misdadiger was en x aantal jaren in de gevangenis heeft gezeten, maar daardoor blijf je uiteindelijk een beetje op je honger zitten. Visueel wel erg geslaagd trouwen met de openingsscène en de vele lange shots, maar ook het einde met die fotocollage geeft net dat beetje extra. Ik heb echter net iets meer nodig en op narratief vlak valt The Return een beetje mager uit.

De film krijgt wel een extra laag door een fenomenale vertolking van Ivan Dobronravov die de jongste zoon speelt. Samen met Vladimir Garin, die de andere zoon Andrej speelt, zijn ze elkaars tegenpolen en dat resulteert vooral in de manier waarop ze omgaan met de plotse terugkeer van hun vader. Waar Ivan rebelleert, gaat Andrej proberen de goedkeuring van zijn vader te krijgen en dat uit zich in kleine handelingen, oogopslagen die je mist als je niet toevallig juist naar daar had gekeken, ... Schrijnend ook dat Garin niet lang na de opnames overleed door aan zijn vriendjes te willen laten zien dat hij effectief, zoals in het begin van de film wordt getoond, van zo'n hoogte durfde te springen. Zvyagintsev heeft eigenhandig de twee kinderen gekozen uit een groep van +600 en dan moet zo'n gebeurtenis toch erg zwaar doorwegen volgens mij. Je vraagt je toch altijd af wat er zou zijn gebeurd wanneer hij iemand anders had gekozen..

Konstantin Lavronenko mag natuurlijk ook niet onderschat worden als de vader in het geheel, maar het is toch vooral een sterk huzarenkunstje van de twee jongste acteurs. Ik schrijf Zvyagintsev nog niet af in ieder geval, maar ik betwijfel of het een regisseur is die mijn ding gaat zijn. Interessant om eens gezien te hebben, maar daar stopt het dan ook bij.

3*

Visueel aantrekkelijke film die een prachtig en simpel verhaal verteld. Ingetogen enmet ijzersterk acteerwerk van de cast, met name de jonge Ivan is goed. Absolute aanrader dit.

Deze film stond al behoorlijk lang op mijn to-see-lijstje, zowel gezien de overweldigend positieve recensies als ook vanwege het type film waarmee dit vaak geassocieerd werd. Maar toch is dit pas mijn eerste Zvyagintsev; ik keek toch wat tegen deze film op, om de een of andere reden had ik ook meer een film van het type Tarr, Tarkovsky, Weerasethakul verwacht. Gelukkig gaf John Milton me het laatste zetje (iets in de richting van dat ik waarschijnlijk wel hield van dit soort deprimerende Russische films), en een avondje vrije tijd helpt natuurlijk ook.

Ja, het is simpelweg een bloedmooie film. Misschien is het verhaal en het plot wat simpel, maar er hoeft niet altijd een complex verhaal verteld te worden. Visueel is het prachtig, en ook zowel de vader als de twee kinderen spelen bijzonder overtuigend hun rol op deze kampeertrip uit de hel. Ondanks het eenvoudige verhaal is er continu een waas van mysterie, en zijn de ontwikkelingen meeslepend genoeg om je geen seconde te hoeven vervelen. Sfeervol, emotioneel, intrigerend, ik kan nog wel even verder gaan met superlatieven rondstrooien.

M'n eerste Zvyagintsev, maar zeker niet m'n laatste, dat moge duidelijk zijn.

Gisteren kwam deze op m'n pad en aangezien de lovende reacties hier waren de verwachtingen behoorlijk hoog. En die zijn 1 voor 1 ingelost, wat een film was dit zeg... Dit is weer de reden waarom ik zo van film hou. Een verhaal wat je achteraf niet meer loslaat, combineer dat met visueel prachtige plaatjes en 3 acteurs van de bovenste plank en je hebt een pareltje.

Deze blijft voorlopig nog wel even in mn hoofd zitten!

Goed.

De film is visueel een pareltje. Er zitten vaak shots in die perfect zijn. Het grauwe blauwe kleurenpalet maakt het af. De combinatie daarvan met de weinig bombastische maar geweldig ondersteunende soundtrack zorgt voor een geweldig sfeertje.

Inhoudelijk kan Vozvrashchenie zeker in het begin wel boeien, als het wat gissen is welke kant de film uitgaat - ik ben hem ook blanco ingegaan, ik wist enkel dat het een Top 250-film is. Aan het einde van de rit kan ik spijtig genoeg niet zeggen dat het me echt heel veel deed. Zowel de vader - toch een tikkeltje te autoritair zonder echte nuance - als de zoons zijn niet heel erg boeiende personages. Die jongste zoon wordt wel erg goed neergezet. Arm jongetje ook met die norse doch karakteristieke Sovjetkop.

Zeker een (audiovisueel) geslaagd uitstapje naar de Russische cinema, waar ik absoluut (nog) niet in thuis ben. Dit zet alvast de Deur der Nieuwsgierigheid wel wagenwijd open naar gelijkaardige cinema.

3,5

The Return, Russische cinema, sowieso niet echt mijn favoriet of het moet oorlog betreffen. The Return is op het eerste oog dan ook een behoorlijke vage film met een hoog wtf gehalte. Waar gaat dit in godsnaam over behalve een mysterieuze vader op pad met zijn twee zoons waarvan één behoorlijk recalcitrant is. Ondanks een aanzienlijk kortere film, dringt de gedachte aan het even ongrijpbare Stalker zich toch aan mij op.

De regisseur geeft in ieder geval weinig houvast in deze trip tussen een stugge en ronduit harde en onbegrijpelijke vader met twee kinderen waarvan de jongste de moeilijkeste is. Behalve het prima acteren van de jongens, een prachtige stemmige soundtrack en prachtige landschappen is het toch zoeken naar de aard van het beestje en zijn er veel vragen. Vooral waarom? Waarom deze trip? Waar was vader? Waar kwam hij weg? Waarom de telefoontjes en de geheimzinnigheid met dat kistje. Antwoorden komen er niet. Vooraf inlezen in wat de leidraad en boodschap kan zijn is bijna wel noodzakelijk.

Want het woord God valt en daardoor zie ik toch plotseling parallellen en een soort van logica in bepaalde zaken. God is voor het gevoel vaker weg in de menselijke beleving, zo ook in dit geval. Moeder symboliseert de volharding in het geloof voor de 'die hards'. Ze houdt er aan vast, er is geen twijfel en ze stelt geen vragen. Ze lijkt blij dat er iets is dat houvast biedt. De jongens daar en tegen symboliseren de strijd tussen hart en hoofd rond het geloof. Het gevoel dat gelooft in voorbestemming en bescherming ondanks alles dat gebeurt, het denken dat puur rationeel reageert, van nature tegen het meeste ingaat en alles beter weet. En het is natuurlijk die laatste stugge houding die het interessantste is en wellicht symbool staat voor het geloof in God dat minder en minder wordt. Want God is niet tastbaar volgend het hoofd, een vage bovennatuurlijke kracht die stuurt en bepaald. Het blijft een moeilijk onderwerp, en de film lijkt dan ook vooral gericht op geloof vanuit het menselijk perspectief met de twijfel of er nu wat is, de ja of de nee. De taken en proeven die de jongens krijgen lijken toch vooral voor het gewone leven te staan waar je ook onderworpen wordt aan proeven en moeilijkheden. God wordt verder door vader prima neergezet, in dit geval vol passend mysterie. Hij is vaak weg, God is ook vaak absent in ons beleving. De vage telefoontjes doen denken dat vader met van alles bezig is, God natuurlijk ook, die heeft meer vingers in de pap dan alleen zijn jongens. Zo mysterieus als vader is, zo ongrijpbaar en onpeilbaar is God ook. De uitspraak 'Gods wegen zijn ondoorgrondelijk' slaat bij uitstek op vader die stuurt, aanmoedigd, laat ervaren en straft, maar ze nooit in de steek laat. De val van de toren kan dan ook niet anders gezien worden als de definitieve verlies van geloof waarop bij het zinken van de boot de paniek uitbreekt. God is namelijk dood en waar we dachten zonder hem te kunnen blijkt het toch een hard gelach als hij er niet is.

Ondanks dit hele verhaal, uitleg, logica en de mijmering na afloop over geloof, God en de betekenis van dit alles, ervaar ik The Return toch als een uitermate stroeve film en daarmee een voorbeeld a la Russische cinema net als het ondoorgrondelijke Stalker. Het getoonde perspectief, omtrent de mens en zijn 'lijden' wat geloof betreft, maakt het interessantster en voor mij was het dan ook een pré me in te lezen. Desondanks ervaarde ik de film toch als te afstandelijk en ondoorgrondelijk.

Dit keer was het in het Russisch te doen. Tja, het is niet echt de meest vrolijke film, met de norse vader en het vaak slechte weer. De film weet om de een of andere reden toch wel te boeien en je blijft toch ook wel kijken in welke richting de film gaat gaan. Wat ook wel hielp was de cast, zeker ook die kinderen deden het prima.

Zeker geen doorsnee filmpje, maar hij wel wel de moeite om gezien te hebben.

Familiedrama. Ik was getriggerd door de hoge waarderingen hier en op IMDB, ook in het genre mystery. Dat laatste is het ook zeker wel, want veel is en blijft onbeantwoord. Maar dat is niet perse mijn idee van een mysterie. Naar mijn idee was het 'te makkelijk' om ten faveure van het verhaal de helft maar weg te laten.
De sfeer is naargeestig, het tempo traag, de kleuren grauw. Dan weet je hoe je het zoeken moet. Het plot van een vader uit het niks terugkeert en op een onduidelijke roadtrip met zijn zoons gaat, beklijft me niet echt. Leuk, die harde levenslessen leren, maar het komt voor mij te geforceerd gedramatiseerd over. Het acteerwerk is vaak stroperig en houterig, al komt de jongste zoon -met het hoofd van een dertigjarige- wel binnen. Beelden zijn mooi.
Tuurlijk is de wisselwerking en het moraal te zien. Maar het pakte me niet, het is blijkbaar niet mijn pakkie an.

Qua inhoud is dit op zich een eenvoudige film, maar het wordt erg sterk uitgewerkt. We volgen een vader, die na jaren afwezigheid, terug de band probeert aan te halen met zijn 2 zonen. De kracht van de film zit hem voor mij in de karakteruitdiepingen van de 3 hoofdpersonages en hun onderlinge relaties.

De vader is zo'n typische autoritaire figuur, waarvan weinig geweten is. Eigenlijk vind ik het wel heerlijk dat er zo weinig informatie over gelost wordt, waardoor hij de hele tijd dat mysterieuze over zich houdt. Zelfs op het einde weten we nog steeds weinig over hem. Het kistje dat hij opgraaft, zorgt alleen nog maar voor meer geheimzinnigheid over zijn personage (misschien zat er iets waardevols in dat hij moest achterlaten om te vluchten ?) We zijn enkel te weten gekomen dat hij blijkbaar toch om zijn kinderen geeft, aangezien hij een foto van hen heeft bewaard in zijn auto. Toch wel een ontroerend moment dat de kinderen erachter kwamen dat hij toch om hen gaf. De rol van de vader wordt bovendien ook erg sterk ingevuld door Lavronenko.

De 2 zonen zijn ook erg interessante personages om te volgen. De jongste heeft duidelijk meer problemen met de aanwezigheid van zijn vader en vooral zijn harde aanpak duwt hem verder weg. De scène waar hij in de regen achtergelaten wordt, was hartverscheurend. Bovendien wordt zijn rol enorm sterk neergezet en in de meeste scènes wist hij het meeste indruk te maken met zijn emoties. De oudste daarentegen heeft meer respect voor hem en is toch meer het gehoorzame type. Ook mooi om te zien hoe de 2 broers meer en meer naar elkaar toegroeien.

Erg boeiende film die ook visueel fraai is met de mooie landschappen. Een einde dat er stevig inhakt met de vader die sterft na een val van de toren en nadien wegdrijft in het bootje en erg sterk acteerwerk.

4*