Vozvrashchenie (2003)

De regenbuien plaats ik net als de vader die uit het niets opduikt, in de belevingswereld van een jochie dat gebukt gaat onder het gemis van een echte vader. Die belevingswereld wordt gekleurd door het boek, waarin hij een foto van z'n vader bewaart. De kennismaking met zijn 'vader' duurt niet toevalligerwijs exact zeven dagen. En evenmin is het een greep uit de lucht dat 'hij' na twaalf jaar 'verschijnt' en weer in datzelfde 'niets' verdwijnt.

Het sublieme aan deze film is dat de symboliek niet overdreven en/of geforceerd wordt onthuld, zoals bijvoorbeeld in Tree Of Life, maar dat de diepere laag in details verborgen ligt.

Je hebt de tijd genomen en dat waardeer ik. Ik ga toch maar even proberen erop in te gaan

Wel ... deze film staat bol van de spanning en dat maakt toch de hele sfeer. En je kan toch wel zeggen dat er een echte anti-climax in zit wat toch een climax op zich is. Het feit dat de kinderen voelen dat er iets goed fout zit, maar zelf niet precies weten wat en dat wij volledig in hun schoenen gezet worden, is één van de grote pluspunten van deze film.

Dit is natuurlijk heel subjectief: wat is 'geforceerd'? De jongens waren zeker geen 'mooie, geinige kinderen zoals je die meestal voor de lens krijgt, eerder echte pubers die je eerder zouden irriteren, als je ze echt zou ontmoeten. Da's heel knap gedaan. Ook het verschil in de twee karakters komt heel mooi naar voren, waar de jongste toch wel het dominantste is. Ik vind de kinderen schitterend.

In de extra's zit een stukje over het eerste shot op de toren vanwaar ze in het water duiken. Met aandoenlijk primitieve middelen gedaan, maar met een grote liefde voor cinema en een fantastisch resultaat. ook het reeds beschreven shot met de slapende vader is toch echt wel ijzersterk.

Tja, het gaat hier om iets wat verborgen is en dan vind ik het allemaal wel passen. Als je met 'krachtiger' 'explicieter' bedoelt, dan verkies ik toch het ingetogene, net omdat zo de spanning alleen maar aanzwelt zonder dat er echt een ontlading komt.


Ik denk dat je gissingen wel voor de hand liggen (ik gis net hetzelfde) maar dat is ook minder belangrijk. Het gaat erom hoe die vader met zijn kinderen omgaat en hoe die kinderen daar op reageren. Heftig! Dat resulteert in sfeerrijke taferelen, in beeld gebracht met zeldzaam mooie fotografie en sterke vertolkingen van heel apart gecaste sterke (en jonge) acteurs.

@ stefan dias.

Ik merk dat je echt hebt genoten/geniet van deze film. Dat vind ik mooi om te zien . Je laat goed merken hoe de film op jou over is gekomen en hoe jij het ervaren hebt. Jou beviel dit blijkbaar heel goed gezien je score voor de film en gezien hoe je er over praat. Nja mij beviel het dus wat minder. Zo merk je maar weer dat iedereen anders is en iedereen een andere beleving kan hebben van iets.

Ik moet wel zeggen.. Ik had al gestemt voordat ik mijn bericht over de film ging schrijven. En eigenlijk ging ik toen pas goed over de vragen nadenken waar je als kijker mee zit. Wat ik toen ondervond deed mij wel meer begrip/respect hebben voor de film. En als je inderdaad nadenkt over de symboliek is dat ook bijzonder in deze film.

Toch mijn stem met een halve ster verhoogt waardoor het een 6(je) word. En wie weet nog eens een keer herzien en kijken wat mijn beleving van de film dan is

@ joostus:

ik appreciëer vele malen meer een wat lage score, die mooi beargumenteerd wordt, dan zomaar een score met wat loze kreten erbij

De film is bij mij ook 'gegroeid', en de score dus ook. Wegens de goede 'nasmaak'.

Nogal sterk.

Hele sterke film die het moet hebben van echt werkelijk elk aspect. Audiovisueel is het mooi naar voren gebracht. Mooie contrasten en rustige beelden, audio op het eind is heel meeslepend die echt werkt naar ''het moment'', erg bijzonder. Qua verhaal is het lief en warm, het zijn misschien geen geweldig warmhartige daden, ik zag toch een soort van goedheid in dit verhaal. Al is het natuurlijk vrij triest en opmerkelijk, het is ook wel menselijk en hoewel het wel typisch Russisch aan voelt, het ook zo internationaal is.

Cast doet het echt geweldig, vooral de twee jongens spelen zo natuurlijk. Hoogstaande gezichtsuitdrukkingen en een hele goede chemie en interactie. Petje af.

Film doet het overal echt goed, het is gewoon echt allemaal heel sterk neergezet, misschien zelfs wel perfect. Toch was het allemaal niet meer zo bijzonder, het voelde niet heel origineel of nieuw aan. Hoeft niet altijd, maar daardoor verdient het voor mij niet de volle punten.

Gewoon een bijzonder sterke film, verdiend elk positief woord. Credits aan elk aspect. 4 sterren

Aardige film, vooral door het sterke camerawerk en de goede acteerprestaties van (vooral) de twee jeugdige acteurs. Triest dat een van hen nog voor de premiere is overleden. Mooie beelden en de relatie tussen vader en zonen wordt sterk uitgebeeld. Qua verhaal vind ik het uiteindelijk toch wat onbevredigend. Prima dat aan het einde wat ruimte wordt opengelaten voor eigen interpretatie, maar nu wordt er wel erg weinig achtergrond over de vader meegegeven. Te veel informatie zou de film misschien onderuit halen, maar een beetje meer inkleuring van de achtergronden van de vader had geen kwaad gekund.

Geweldige film, goed gespeeld. Prachtig verhaal waar de kijker alle kanten mee op kan. Zo'n verhaal is voor de één prachtig, voor de ander een drama. Ik bedoel, niet iedereen is gecharmeerd van een open einde, zeker als je na het zien van de film met heel veel vragen blijft zitten. Was vader een crimineel? Wat was de reden van zijn afwezigheid, waar was hij twaalf jaar geweest? Wat zat er in het kistje? Waarom wilde hij zijn zoons op deze wijze levenslessen leren? Ga zo maar door.

Goed geacteerd en mooi gefilmd. Vind het verhaal alleen wel erg zwak. Na 12 jaar eindelijk je kinderen weer zien en dan geen emoties tonen en eisen dat je kinderen papa tegen je zeggen gaat er bij mij niet in. Spartaans opvoeden ok, maar niet op deze manier en met zulke dialogen, erg ongeloofwaardig, daarom 2,5 ster.

Niet helemaal mijn ding. Het voortdurende machogedrag van de vader en het eigenwijze gedoe van de jongste zoon begonnen mij op d’n duur nogal tegen te staan. Het verhaal is naar mijn mening bovendien niet erg bijzonder, want naast geregelde aanvaringen tussen de vader en zijn zonen gebeurt er eigenlijk niet zo veel tot de film in het laatste half uur een heftige wending neemt. Dat vind ik dan ook het beste deel van de film, samen met het camerawerk en het acteerwerk, die beide prima verzorgd zijn, zoals zo vaak in Russische films.

Maar ja, het verhaal hè. Valt daarom al met al toch een beetje tegen.

Ingetogen film, met vooral mooie plaatjes en een, door minimale middelen gecreëerd, mysterieus sfeertje. Al haalt het mysterie geen unieke hoogtes. Daar zijn de vraagstukken niet aangrijpend genoeg voor.

Er wordt naturel geacteerd door alle hoofdrolspelers, waar enkel Ivan Dobronravov die lijn een tikkeltje overschrijdt door veel van dezelfde zure gezichten te trekken. Desalniettemin heeft hij al z'n gespeelde emoties feilloos onder controle, net als Vladimir Garin en Konstantin Lavronenko.

De settings zijn beeldschoon en kil tegelijk. Regenbuien komen net zo onverwachts als de autoritaire vader, en zijn daarnaast even onvoorspelbaar.

De kracht haalt Andrei Zvyagintsev uit het perspectief van de broertjes (op de scène met het opgraven van het kistje na). Ze hebben talloze vragen. Ze zien hem als een soort Messias (7 dagen, mythisch boek, etc.), al komen ze er al gauw genoeg achter dat hij gewoon een mens is, dus niet onsterfelijk, en hem later onder water zien zinken (Jezus kon immers over water lopen), waarna de jongste (de dwarsligger) hem voor het eerst overtuigend papa(!) noemt.

Godzijdank worden de antwoorden niet eenvoudig voorgschoteld. Dat zou het hele effect om zeep helpen.

3,5*

Mensen die The Return mooi vinden zouden zeker Philippe Grandrieux' Un Lac eens moeten zien. Waarom precies is nog niet eens zo gemakkelijk uit te leggen - het is iets dat mijn hart mij ingeeft (en dat is soms genoeg...)

Vozvraschenie

Vroeger had ik de film al eens gezien en kreeg hij 4*, nu had ik hem eens opnieuw gekeken en krijgt hij 5*. En die 5* heeft hij vooral te danken aan het verhaal en hoe dat scenario word opgebouwd. De regisseur (Andrei Zvyagintsev, mijn eerste van hem en ik ben dus benieuwd naar Izgnanie) laat de kijker meegenieten en eigenlijk, net zoals de 2 zonen, op zoek gaan naar waarom de vader plots terug is gekomen. Ook het camerawerk is erg goed en indrukwekkend zodat je de film eigenlijk nooit een laag cijfer kan geven als het ijzersterke verhaal je niet zo interesseert. En dan heb je NATUURLIJK nog het einde, HET einde van de einde's in de filmwereld. Ik vind dat een open einde voor een film nog altijd de beste einde's zijn.

5*

Sprakeloos , Onschuldig en in de war als een kind......geen woorden ,maar

een naar speciaal gevoel bij deze film

Zondag 8 april opnieuw te zien in 't Hoogt (Utrecht)!

The Banishment draait ook. In het kader van de premiere van zijn nieuwe film Elena. Als je kaartjes voor beide films koopt is het tweede kaartje trouwens gratis!

De Filmkrant was absoluut niet te spreken over The banishment ("banaal melodrama") - is dat ook zo of hebben ze het daar ter redactie een keer helemaal mis??

Onbetrouwbaar en wat mij betreft mochten ze vorig jaar op de fles gaan. Zeker gaan zien en als je de kans krijgt zou ik het witte doek boven alles prefereren!

Dan hoef je er toch maar 1 te kopen?

Redelijke goede film, er hangt constant een akelige, ongemakkelijke sfeer tussen vader en zoons die blijft boeien. Helaas krijgen we niet veel meer te weten van de personages, zoals het boxje? en waar was pa nou al die tijd?

twee woorden: prikkelen - verbeelding

En met een beetje verbeelding is het eigenlijk heel erg duidelijk en simpel.

Ik ken de vergelijkingen met Tarkovski en ik weet ook dat menig fan van Béla Tarr erg kan genieten van de films van Zvyagintsev. Eindelijk heb ik de film nu kunnen bekijken, nadat de dvd ruim een half jaar lang in mijn dvd-kast stof lag te vergaren.
Alhoewel de film qua visuele pracht wat mij betreft nog niet kan tippen aan het beste van Tarr (Karhozat, Satantango,...) of Tarkovski (Stalker, Nostalgia,...), heb ik bijzonder genoten van deze prachtige film. Niet de overrompelde filmervaring waar ik misschien stiekem op gehoopt had, maar zowat alles zat juist bij deze film.

De 'less is more'-tactiek werkt bij "The Return" wonderwel: er blijft ruimte voor eigen interpretatie, terwijl de film toch behoorlijk geladen aanvoelt. Het rekken van bepaalde shots verhoogt bovendien de spanning en de ongemakkelijke sfeer die er heerst tussen de jongens en hun vader. Sowieso zit de timing bijzonder goed in deze film; iemand hier haalde al de scène aan waarin de vader van de toren valt: die is inderdaad briljant opgebouwd, met een snoeiharde 'rilling' als resultaat.
Zvyagintsev weet genoeg prachtige beelden te produceren, alhoewel het mooiste voorbeeld helaas reeds aan het begin van de film zit (de jongetjes op de toren). Het mooie einde van de film wordt bovendien zeker en vast versterkt door de heerlijke montage van sublieme foto's: op esthetisch vlak scheert deze film hoge toppen.

De acteurs zijn zeer goed, ik vond het opmerkelijk hoe sterk de twee jongens speelden (vooral dan de kleine Ivan): hun prestaties vormden een essentieel onderdeel voor de kracht van de vertelling.

The Banishment ligt klaar, deze film (die me beter beviel dan het recente Elena) heeft mij meteen warm gemaakt. Ook al was The Return niet de moderne filmklassieker waar ik op hoopte, een ijzersterke en wondermooie film is het alleszins.


4*

Ik ging met uiterst laag gespannen verwachtingen na deze film kijken. Ik vreesde Tarkovsky-achtige langdradige onzin rommel. Viel echter ontzettend mee. Heb me geen seconde verveeld. Het valt wel op dat iedereen over de hardvochtige vader valt, terwijl de jongste zoon toch wel een erg vervelend etterbakje is.

Ook met een beetje verbeelding is echter het verhaal van de vader allesbehalve duidelijk of simpel. Waar was hij 12 jaar lang, en wat was die doos die hij op dat onbewoonde eiland moest ophalen. Met al mijn verbeelding en fantasie kom ik daar toch echt niet uit.

Nou, met een beetje verbeelding zat de vader 12 jaar lang in de gevangenis na een mislukte overval, en wilde hij na zijn straf de buit, die hij nog heeft weten te verstoppen in een kistje, ophalen. Hij heeft geen band met zijn kinderen kunnen opbouwen en hoewel hij daar ook geen enkele zin in heeft dat alsnog te doen, voelt hij toch die verplichting.

Het kan natuurlijk ook allemaal anders zijn, want je komt er nooit met zekerheid achter wat de vader beweegt om te doen wat hij doet. Dat maakt de film, hoe onbegrijpelijk hij ook is alsnog simpel, maar wel heel erg goed.

Dat is een boel verbeelding. Niets in de film geeft aanknopingspunten bij deze visie.

Verbeelding? Het ligt toch erg voor de hand? Dat het ook echt zo is, komen we nooit te weten, maar dat is ook niet nodig en het vormt een beetje de charme van de film omdat het ons in het standpunt van de kinderen plaatst.

Mijn verklaring juist is zo voor de hand liggend dat ik mijn best doe iets meer verbeelding te gebruiken om er een ander scenario van te maken.



Juist! De kinderen weten net zo min als wij wat er met de vader aan de hand is, zij komen het niet te weten, en wij ook niet. De enige die wellicht meer weet is de moeder, maar ook dat is niet zeker.

Zondag 21 oktober opnieuw te zien in Rialto (Amsterdam)

Vozvrashchenie is een bezwerende, bijna Bijbelse vertelling. De schitterende fotografie en magische soundtrack maken het een absoluut metafysisch werk en de vele vergelijkingen met Tarkovski zijn dan ook volledig gegrond: net als die andere Andrej zet Zvyagintsev het leven neer als een droom.

De opening is alvast briljant: een groep jongens duikt van een uitkijktoren in een meer. Alleen kleine Ivan durft niet. De anderen maken hem uit voor lafaard, behalve zijn oudere broer Andrej, die Ivan niet opgeeft maar hem onder groepsdruk uiteindelijk wel alleen achterlaat om met zijn vrienden terug te keren. De verhouding tussen de twee jongens wordt meteen duidelijk.

Dan keert, na twaalf jaar afwezigheid, hun vader terug. Waarvandaan? “Hij is gewoon teruggekomen,” zegt hun moeder. Helemaal blij met de terugkeer lijkt ze niet, of laat ze in ieder geval niet blijken. De man is dan ook afstandelijk en zwijgzaam, en hij verwacht door de jongens met vader aangesproken te worden, alsof hij er altijd geweest is. Een dagritje om de familiebanden weer op te pakken leidt naar een uitgestorven eiland, waar de jongens angstvallig de toorn van de natuur en hun vader ervaren in een constante beproeving van hun mannelijkheid.

“We laten hem koud,” merkt de weerbarstige Ivan kwaad op. Maar dit lijkt niet helemaal het geval te zijn: Vader wenst als vader gezien te worden, ziet Ivan en Andrej oprecht als zijn zoons en laat af en toe zelfs een vertederde glimlach zien. Maar zijn jarenlange afwezigheid in een onbekend oord heeft hem gehard en de ooit breed glimlachende man op een twaalf jaar oude foto heeft de grootste moeite de relatie met zijn kinderen weer op te bouwen. Enkel Andrej kijkt in eerste instantie op tegen de norse beer van een vent die zijn vader is.

Die situatie wordt al lang en breed gesuggereerd in het shot waar Ivan de bovengenoemde foto vindt: in een boek vol Bijbelse prenten. De foto laat een kleine Andrej en pasgeboren Ivan zien, terwijl Vader de laatste lachend omhoog houdt. Moeder staat ernaast en ook zij lacht in de camera. De pagina waar de foto op te vinden is laat een prent zien die Abraham’s offer van Isaak toont.

Vader lijkt de hele film lang heen en weer te schommelen tussen enerzijds zijn liefde voor de jongens en anderzijds zijn onvermogen dit te kunnen tonen. De tedere glimlach laat zien wat er over is van de lach op de foto. In de climax duwt hij Andrej als Isaak tegen de grond en dreigt hij als Abraham zijn hoofd in te slaan met een bijl. Als de engel uit het verhaal komt Ivan tussenbeide.

De tragische gevolgen hiervan trekken de hele film met het grootste gemak naar een bijna mythisch niveau. Thema’s als leven en dood, opgroeien, mannelijkheid en natuur versus mens krijgen een ongekende spirituele lading die je niet alleen moet zien en horen, maar moet ervaren. Zoals de grootste films.

Da's nou echt mooi gezegd. Ik hoop voor je dat je die andere Russische grootheid, Alexandr Sokurov, ook kent. Jouw uitspraak is zeker ook van toepassing op diens Mother and son, The second circle en Kamen....