Vozvrashchenie (2003)

Deze film verhaalt hier over dag 1 tot 7, na de 12-jaar lange afwezigheid van de vader. De laatste keer dat de vader de kinderen zag, waren ze 1 en 3.

Je mag me naïef noemen, maar met deze gegevens in het achterhoofd, gelóóf ik dit verhaal, de dialogen, de gebeurtenissen in deze film niet.

Dude wat had je dan gezien? Dat die vader huilend zn kinderen weer in armen zou nemen? Dat de kinderen vertelden hoe erg ze hun vader wel niet gemist hadden (terwijl hij gevoelsmatig gewoon een vreemde is)? Jij verwacht dat de hoofdpersonage zich gedraagt, naar wat jij vind dat ten minste moet. Tis jou goed recht, maar het is geen sterk argument om de film een *2 te geven.

Inderdaad, slappere argumenten heb ik zelden gehoord.

Je probeert nu de andere extreme situatie te schetsen, en ik vind jouw schets verdorie nog zo slecht niet. Als ik mijn zonen van 1 en 3 jaar, gedurende 12 jaar niet zou zien, dan zou ik jouw beschrijving (huilend in elkaars armen vallen) nog zacht uitgedrukt vinden.

Je hebt teveel naar amerikaanse dramaseries gekeken, maat. Misschien geldt dit voor jou, maar in die plaatsen loopt niet iedereen met zijn emoties te koop, tenminste, dat haal ik uit wat ik weet van Rusland. Goed, als jij vindt dat de vader zich ongeloofwaardig gedraagt, dan is dat je goed recht, maar je moet ook toegeven dat nog niet heel de wereld is zoals de wereld wordt geschetst in The Bold and The Beautiful.

Emoties zijn niet minder of anders, als er min of meer luxe aan te pas komt.

Het kleurengebruik is heel erg mooi. De sfeer wisselt continu tussen warm sfeervol en kil staalblauw.

De personages worden goed neergezet. Dubbele gevoelens die in een dergelijke situatie kunnen ontstaan, namelijk aantrekken en afstoten, worden prachtig uitgebeeld in het verschillende gedrag van de jongens. Beide reacties wekken sympathie op, en ook voor het gedrag van de vader kun je deels begrip hebben, hoewel zijn ware beweegredenen waarschijnlijk nooit bekend zullen worden.

Een film die behoorlijk blijft hangen en naderhand eigenlijk alleen maar beter wordt.

Ja, maar dit zegt meer iets over jouw karakter, dan de realiteit. En die realiteit is voor iedereen anders. Serieus als die vader zn kinderen zou knuffelen etc, zou de film voor mij stukken minder worden. Ik zit niet te wachten op melodrama.

Goh, een film op MM waarvan de score voor een keer recht evenredig is met hetgeen er getoond wordt.

Al wie niet schuw is voor mooie, zorgvuldig gekozen beelden kan z'n honger naar een portie (audio-)visueel vernuft voor even stillen. Beeld en geluid rollen op de juiste kadans over scherm en door speakers.

Een flinke pluim voor de tint van dit filmpje. Schitterend gewoon. Alsof je permanent met een gepolariseerde bril op je neus zit toe te kijken. Je herkent ze vast wel. Van die zonovergoten of licht bewolkte dagen met een flets zonnetje, waarop alles er nog zoveel mooier uit ziet met een polaroidje op je neus. Andrei is het alvast niet vreemd en laat je er ruim anderhalf uur van genieten.

Muzikaal zoals al eerder gezegd, maar nog niet genoeg, schitterend. Zoals Onderhond al zei een beetje jammer dat het niet wat consequenter werd aangewend. Echter, op de meest cruciale momenten was het wel aanwezig en intensifieerde het de beelden enorm, en dat in al z'n eenvoud. Vooral het minimalistische Arvo Pärt-esque pianostukje, ik meen net na vaders val, zorgde uiteindelijk voor de spreekwoordelijke brok n de keel.

Solide 4*

Ik was aangenaam verrast toen ik deze film bij toeval tegenkwam, heb daardoor echter wel het eerste kwartier gemist. Hij stond al heel lang op mijn to see lijst maar kon hem nergens tegen een redelijke prijs vinden.

Het is een prachtige film en ik wil hem nu toch graag nog een keer helemaal zien. Waarom is het toch zo lastig om aan zulke films te komen.

Ligt gewoon bij de betere videotheek.

Of de grotere bieb (daar had ik hem vandaan).

Mijn 2e Russische film pas, na Zerkalo, maar fascinerende cinema wederom. Het aantal inventieve shots is werkelijk op één hand niét te tellen. Tel daar het fraaie gekwetter van vogeltjes bij op (doet iets met me) en je hebt bijna een meesterwerk. Bíjna zeg ik, want wat voor mij toch een beetje afbreuk deed aan de sfeer was...de plottwist die ik al geruime tijd van te voren verwachte....Echt verbaasd en emotioneel aangeslagen was ik hierdoor niet en het laatste kwartier werd het zelfs even uitzitten voor me. Maar wat een debuut! Dit lijkt me verder ook wel een groeiertje die bij elke kijkbeurt rijper wordt.

Subtiel en stijlvolle film, met een eind om een enorm brok van in je keel te krijgen. De onderhuidse spanning is grandioos, alsmede het zeer goede drama. Die twee jongens acteren heel naturel sterk. Koktobel is ook een aanrader voor mensen die Vozvrashcheniye mooi vinden. 4.5 sterren

ik vond m saai maar ik zal het wel niet kunnen waarderen ofzo

Na herziening toch de verdiende 5,0 sterren, wat een prachtfilm is dit toch. Bijna elk shot is mooi en heeft nut, het verhaal laat ruimte voor interpretatie, wat ik altijd mooi en gedurft vind en ook de muziek past perfect bij de thema's; sober en licht hypnotiserend.

Ook leuk is de extra feature op de dvd waarop je het applaus in Venetie kunt zien.

5,0

[EDIT: geflame verwijderd, V]

En dan ten slotte nog beweren dat-i er 'zo doorheen kon zien' ook, alsof de regisseur het eigenlijk zelf ook maar een mager verhaal vond!

Ik heb zelden zo'n mooie,overtuigende en ongekunstelde film gezien. Ik was zo onder de indruk dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken en m'n filmkaartje na de film heb laten signeren door de regisseur (tijdens IFFR). Overigens zeer goed geacteerd, ook door die kinderen. De oudere broer (Andrei) is in hetzelfde jaar verdronken.

Erg mooi gefotografeerd. 4,5*

Gekeken, inderdaad erg leuk. Wat verschrikkelijk lang gaat dat door zeg, poe poe. De gestorven hoofdrolspeler heeft dus helemaal niks mee gekregen van alle successen van de film? Sneu hoor.

Ook de extra "The Making Of" is erg de moeite waard- tenminste, als je de film goed vindt (wat me wel waarschijnlijk lijkt;))

Direct bij de openingsscene waarbij de camera vanaf boven op zee richt moest ik denken aan Stalker met het water in de put. De hele Tarkovsky invloed is merkbaar, maar het heeft geen functie voor de film zelf, het leidt zelfs af van het vader-zoon relatie verhaal waar het toch om draait. Misschien is de kille grauwe sfeer zo bedoeld, om de afstand tussen de vader en 2 zoons te benadrukken, maar het raakte me daardoor ook op geen enkel moment. Zelfs het slot niet.

Coming of age in een week tijd. Vader keert na 12 jaar terug naar zijn gezin (waarschijnlijk gevangenis..) en neemt zijn zonen mee op een trip, terwijl hij zelf wat onduidelijke, duistere zaakjes moet regelen. Vader neemt de opvoeding weer te hand, hetgeen door het jongste zoontje niet gepikt wordt. Het wordt geen vrolijk uitje en het thema - de rol van vaderschap in het opgroeien - wordt ook niet eenduidig of prekerig uitgewerkt. Dat heeft zo zijn voordeel, maar ook zo zijn nadeel, want uiteindelijk is het niet zo duidelijk hoe lang deze rechtlijnige, en bepaald niet slechte film, dient na te gonzen. Volgens de jury in Venetië wat langer dan volgens Olaf K.

Behoorlijk lang, kan ik je persoonlijk melden.

Prachtige allegorische film over verdwijnend vaderschap met de manlijke behoefte om bijna zwijgend aan eigen gewatteerde zoontjes over te dragen hoe ze in harde natuurlijke omstandigheden kunnen overleven.

Het verhaal in de film doet me vooral denken aan Robinson Crusoe op zijn eiland. Een niet-tastbare ‘schat’ uit het klassieke boek van Daniel Dafoe wordt voelbaar getoond. Als een onbekende gladde, misschien ook wel grote, vis glipt deze natuurlijke rijkdom tussen de kindervingers door om voorgoed in moedertje 'zee' te verdwijnen.

Is deze film eigenlijk verkrijgbaar op DVD? En wie is de distrubiteur?

Bij http://www.amazon.co.uk is deze film op dvd te koop.

Bedankt. Maar ik bedoel bij ons, met NL subs.

http://www.filmfreaks.nl/nieuwsbrief.asp?id=380&label=Contactfilm

Prachtige hypnotiserende film met mooie shots en ontroerende ambient muziek.

Het verhaal vond ik erg mooi en sterk uitgevoerd, zeker de vader was een interessant personage. Dat zijn hoe en waarom onbekend blijven is voor mij een pluspunt, hij blijft mystiek. Ook de soundtrack was erg sterk en hypnotiserend evenals de cinematografie.

Enkele dingen die me desondanks irriteerde waren: Het gevecht tussen de twee jongens op het begin, zwak geschoten en als de jongste jongen op de toren zit en tegen z'n moeder zegt dat ie moet springen enz. Maar gelukkig zijn dit soort scenes er maar weinig. Conclusie: Erg mooie film die (bijna) alles goed doet.

4.5*

Mee eens, weet je hier misschien wat meer over? Waar kan ik hier iets van herluisteren, wie heeft het gemaakt?

De muziek voor de film is gecomponeerd door Andrey Dergachev, uitgezonderd een Russisch volksliedje en een stukje Mozart.

Dergachev was zomaar een beetje voor zichzelf met muziek aan het klooien. Een wederzijdse vriendin attendeerde Andrei Zvyagintsev de regisseur van de film op deze zondagscomponist en dat resulteerde in hun samenwerking voor The Return.