Meningen

Ik vond de film wel spannend en erotisch maar niet meer dan dat. Kim Basinger is in mijn ogen 1 van de mooiste vrouwen die er bestaat. Micky Rourky vond ik vroeger wel een lekker ding. Nu snap ik echt niet meer waarom ! Nu dat ik de film een tijdje geleden nog een keer gekeken heb, zie ik niet wat er nou zo lekker aan hem was. Misschien komt dat wel door het feit dat ik weet hoe hij er nu uitziet. De spanning tussen deze 2 mensen kwam heel goed op mij over. Maar verder, tja, ........

Ik vind deze film soms leuke scene's hebben maar over het algemeen is de humor wel te overdreven en flauw. Bijvoorbeeld Robin Williams als arts gaat helemaal nergens over. Zo overdreven dat het niet leuk meer is. Ook Tom Arnold en zijn vrouw gaan vaak een grens over dat het niet leuk meer is. Maar als je de bijrollen een beetje wegdenkt dan is het best een aardig filmpje om te kijken.

De film verloopt lekker stroperig zoals ik altijd zeg. Het verhaal wordt heel langzaam en sfeervol verteld. Het bleef me ook constant boeien. Heel rustig, heel realistisch. De reden dat het wel blijft boeien is omdat er af en toe bloedspannende scene's inzitten. Bijvoorbeeld de scene waarin Llewynn erachter komt dat er een zender bij het geld zit en hij zit te wachten bij de deur totdat de moordenaar komt ... ik heb op het puntje van mijn stoel gezeten tijdens deze scene.

Toch vind ik er wel een paar vage punten inzitten hoor. Ten eerste ben ik er nog steeds niet achter wie die vent is die het personage van Woody Harrelson had ingehuurd om achter Chigurh aan te gaan. Ik snap verder ook niet dat er niet een gehele politiemacht inclusief FBI achter een moordenaar aan zit die een gehele spoor van lijken achter zich laat. Het enige wat ik heb gezien is een sherrif met zijn team. Niet echt indrukwekkend dus.

De scene waarin Chigurh bijna op het eind toch de vrouw van Llewyn weet te vinden vond ik een van de meest indrukwekkende scene's. De rust waarme ze haar lot onderging en er bestond bijna een soort van begrip naar elkaar toe tussen moordenaar en slachtoffer.

Wat een integer, mooi en lieve film was dit. Ook een film die zeker voor jongeren heel geschikt is. Vanaf het begin had het verhaal me te pakken. De vriendschap die opbloeit tussen No en Lou is zo puur en diep. Wat prachtig om dat te zien ondanks de twee verschillende werelden waar ze uitkomen waarvan het leven van No zo hard en zwaar is.

Er wordt hier ook heel eenvoudig maar duidelijk getoond waar het probleem met jongeren en drug's kunnen liggen. Het komt in het begin over alsof je alleen maar van het leven aan het genieten bent en je ziet de gevaren hiervan gewoon niet op je afkomen tot het te laat is. Gelukkig had No dit ook op tijd door en liet ze Lou achter op het station. Wat een ontroerend moment was dat.

Ik vind het voor volwassenen een goede film maar ook een aanrader om met je wat oudere kind te bekijken.

Ik vond hem een beetje tegenvallen. De personage's wekten bij mij geen interesse op. Alleen Jon Bon Jovi wist nog wat emotie over te brengen maar Lauren Holly vond ik maar een emotieloos wezen.

Op zich was het verhaal wel interessant. Het feit dat ze een goede man toch laat lopen omdat ze een compleet foute man uit haar verleden maar niet kan loslaten en dan uiteindelijk toch voor haarzelf kiest. Maar door het magere acteerwerk vond ik het allemaal toch niet zo boeiend.

En saai, dat ook nog eens. Het liep allemaal zo sloom waardoor het een behoorlijk slaapverwekkend geheel werd.

Het verhaal leek me erg leuk maar ik vind het allemaal een beetje oppervlakkig neergezet. Op zich kregen Kate en Zoe wel een band met elkaar maar het ging niet echt de diepte in. Het hele verhaal verliep ook netjes binnen de lijntjes waardoor het een saai en voorspelbaar geheel was. Hij kijkt nog steeds best goed weg maar ik had er toch wat meer van verwacht.

Af en toe vind ik het heerlijk om even neer te ploffen voor een romcom en lekker mee te zwijmelen met het verhaal. Op zich keek deze film wel redelijk weg maar ik vond dat er maar weinig chemie was tussen Kutcher en Portman.

Een voorspelbaar verhaal maakt me op zich niet zo veel uit bij een romcom als het maar lekker romantisch is. Helaas kwam dat niet zo goed uit de verf dit keer. Het lag niet aan het acteerwerk want ik vond ze allebei hun rol goed neerzetten. Vooral Nathalie Portman was erg goed. Maar helaas voelde ik geen klik tussen de twee.

Qua humor bleef het ook redelijk op de vlakte. Op de menstruatiecd na heb ik weinig kunnen lachen. Het blijft voor mij dus een behoorlijk gemiddelde film.

De film is op zich wel redelijk. Laat ik het zo zeggen, je valt er niet bij in slaap maar ik kan hier niet echt enthousiast van worden. Op zich hou ik wel van een gezapig dorpssfeertje in een film maar in dit geval was het allemaal wat tè gezapig.

Daarnaast was ik ook niet zo weg van de cast. Nate Burns is maar een saaie man. En LeAnn Rimes ...tja .... wat kan die meid zingen hè. Ik vond haar helemaal niet goed. De reactie van haar personage als ze haar dode vader in een grot ontdekt ging helemaal nergens over. "Oh no, that's my father". Zonder ook maar een greintje emotie. Nou, weet ik dat iedereen anders reageert op een dergelijke situatie maar ook al reageert een persoon apatisch dan kan dat nog steeds beter in beeld gebracht worden.

Rosanna Arquette is voor mij wel de uitzondering wat slecht acteerwerk betreft. Zij was echt ontzettend goed. Vooral de scène waarin ze te horen krijgt dat haar man haar niet heeft verlaten maar al die tijd overleden bleek te zijn, was best indrukwekkend.

Helaas kan ook zij deze saaie film niet redden. Het is ook weer niet zo dat het een verschrikkelijke film is waar je je heel de tijd aan loopt te ergeren maar een hoogvlieger kan ik het ook weer niet bepaald noemen. Half puntje bij mijn oorspronkelijke beoordeling voor het acteerwerk van Arquette maar meer kan ik er helaas niet voor geven.

Door het begin moet je even heen worstelen. Het acteerwerk verloopt behoorlijk langzaam en statisch wat je wel vaker ziet bij japanse films waardoor het begin een beetje saai aandoet. Gaandeweg begon ik toch meer binding te krijgen met de personage's. Vooral vanaf het moment dat Naoko en Toru, na elkaar weer voor het eerst na lange tijd weer te ontmoeten, de liefde met elkaar bedrijven en je uiteindelijk de pijn ziet die Naoko altijd met zich mee blijkt te dragen. Ik vond dat wel heel sterk neergezet.

Daarna begint het verhaal meer vorm te krijgen en wordt het visuele aspect ook steeds sterker. De beelden die je voorgeschoteld krijgt zijn prachtig. Vooral die van de schitterende natuur rondom Tokio. Deze zie je als Toru op bezoek gaat bij Naoko nadat ze is opgenomen in één of ander psychiatrisch oord.

Ondanks de trage start is deze film toch echt wel een aanrader.

Ik vond het wel een heftig verhaal. Ik heb hem lang geleden al eens gekeken en een tijdje geleden nog een keer. Ik moet toegeven dat de film vroeger wat meer indruk op me maakte maar toch moest ik nu toch ook wel een paar keer slikken. In principe ben ik niet zo'n fan van Sally Field want ik vind haar snel irritant worden maar hier heeft ze haar rol toch heel sterk neergezet.

Wat een heerlijke film om naar te kijken. De chemie spat ook van het scherm tussen de twee hoofdrolspelers. Deze film laat je zelf ook met weemoed terug kijken naar je eerste grote liefde. Zo'n sfeertje heeft het gewoon.

Wat een geweldige film was dit. De onderhuidse spanning is zo aanwezig vanaf het begin en is zo ontzettend goed uitgewerkt. Een wereldrol van Judi Dench. Misschien wel één van haar beste rollen als huiveringwekkende psychopaat.

Het draait in deze film niet echt om het verhaal op één of andere manier maar puur om de verknipte spanning die er tussen de twee vrouwen heerst en het fenomenale acteerwerk. Over Dench heb ik het al gehad maar ook Blanchett kwam zeer overtuigend over als een vrouw die zich gevangen voelde in haar op zich wel gelukkige huwelijk. Maar ze was op zoek naar meer en is hiermee op een compleet verkeerde manier mee omgegaan. Waar Barbara op een filijne manier gebruik van wist te maken.

Hierboven zie ik vermeld staan dat het een must-see is en daar ben ik het volkomen mee eens !

Ik vond dit echt een hele indrukwekkende film. Heel tragisch om te zien hoe twee ouders hun dochter behandelen zodat ze enigszins sexueel verknipt raakt. Vader door haar een hoer te laten voelen, allerlei verwijten naar het kind schreeuwt zonder iets uit te leggen en het kind daarna ook aan haar lot overlaten door zelf bijna iedere dag bij zijn vriendinnetje te zitten.

En moeder, die jaloers is op de schoonheid van haar dochter en bang is dat haar vriendjes verliefd zullen worden op het meisje. En haar in feite ook voor hoer uitmaakt. En dan verbaast zijn dat het kind verwart raakt en in de klauwen valt van die smerige buurman.

Het acteerwerk vond ik niet van iedereen even goed. Buurvrouw Melina bijvoorbeeld vond ik niet zo overtuigend overkomen.Vader vond ik op het einde van de film wel heel goed, ik kreeg zelfs af en toe kippenvel van zijn spel. Alhoewel dat in het begin niet zo was. De humor die in de film zou zitten is bij mij niet echt overgekomen. Fimisch gezien is het niet bepaald een meesterwerk maar het verhaal en de vertelling ervan heeft me zeker wel geraakt.

Deze film ziet er schitterend uit. Vooral in het begin wordt je getrakteerd op schitterende beelden en mooie lange stiltes. Alleen hierop kan de film al geen onvoldoende scoren. Maar later .... als de mooie beelden wat meer plaats moeten maken voor het verhaal blijf ik toch een beetje achter. Ik voel namelijk weinig van de emotionele band die er blijkt te heersen tussen Anne en Martin. Het raakte me totaal niet waardoor er ook geen gevoelige snaar bij me geraakt werd.

Pas op het moment dat Martin komt te overlijden begin ik wel een beetje te voelen wat Anne voor hem voelde. Vooral de scène waarin ze hem in een laken wikkelt en naakt naast hem gaat liggen was heel indrukwekkend. Maar helaas kwam het moment van ontroering nu pas en dat is toch te laat.

Leuke, droge humor. De tegenstellingen tussen de hoofdpersonen en het goede acteerwerk maken dit een hele leuke film om naar te kijken !

Ik was niet zo onder de indruk van deze film. Het werd allemaal zo braaf en oppervlakkig gehouden. Ik had wel wat meer willen leren van heel die west coast / east coast ruzie want ik heb het nooit zo helemaal begrepen. Je krijgt de hoofdlijnen wel mee natuurlijk via het nieuws maar dat zijn ook precies de dingen die in de film aangehaald worden. Ik heb er eigenlijk niets van geleerd.

Maar goed, het is een film over B.I.G. dus ik snap dat alleen zijn kant van het verhaal verteld word. Ik vond de acteur die hem neerzette wel heel sterk moet ik zeggen. Maar degene die ik echt het beste vond in deze film was de actrice die Lil Kim neerzette. Ik vond de gelijkenis wel treffend en de maniertjes van Lil Kim kwamen goed over.

Het kleurgebruik in de film vond ik ook wat minder. Soms waren de kleuren heel fel in beeld en dan weer heel vaag waardoor het allemaal een beetje nep overkwam. Als je ècht helemaal niets over Notorious weet dan kan je van deze film nog wat leren maar als iemand die al het e.e.a weet en zeker een fan zal vrij weinig van deze film opsteken. Ik hoop wel dat er ook een keer een Tupac versie van deze film komt. Het slot vond ik wel heel sterk. Heel indrukwekkend die beelden van die menigte in Brooklyn.

Gewoon een vermakelijk filmpje. Spikey maakt het net iets leuker dan gemiddeld.

Dit is een film die erg prettig wegkijkt. Het tempo wordt er flink ingehouden zonder dat er te grote sprongen door de tijd worden gemaakt. Je blijft van begin tot eind ook geboeid door het verhaal. Leuk om de allereerste periode van de Beatles te zien. Hoe ze elkaar ontmoet hebben e.d. Het verhaal van John Lennon kende ik eigenlijk niet.

Ik kan het wel waarderen dat het verhaal heel "helder" gehouden is. Niet al te dramatisch of donker. Of al te zweverig zoals John Lennon zelf wel kon zijn. De muziek die gebruikt werd was echt goed gekozen.

Het is misschien geen hoogvlieger maar omdat de sfeer van die tijd zo goed wordt weergegeven kan ik hem zeker wel waarderen.

Deze film bleef lange tijd heel erg op de vlakte. Nergens werd het verhaal en de personage's echt uitgediept. Pas na 40 minuten komt er eindelijk wat meer diepgang in de scene's. Eigenlijk vanaf het moment dat Jan zich tijdens een etentje met de kwestie tussen moeder en zoons ging bemoeien.

Helaas zakt het na een tijdje ook weer in. Totdat de scene, waarop ik eigenlijk al een tijdje zat te wachten omdat ik hem zag aankomen, met de twee vechtende broers en Francois die een verkeerde val maakt.

Ik hou af en toe wel van een open einde maar ik had eigenlijk toch wel graag willen weten of Francois het er nou levend of niet vanaf had gebracht.

Er zaten echter wel een aantal hele indrukwekkende scene's in maar toch vond ik dat het verhaal te traag was en op sommige punten te veel op de vlakte bleef. Zoals de moeilijke relatie tussen vader en moeder en de verhouding tussen Jan en moeder. En waarom waren de jongens zo fel tegen de verkoop van het huis ? Wat was hun gevoel erbij ? Natuurlijk werd er wel aandacht aan besteed in de film maar het echte gevoel erbij kwam op mij niet echt over.

Toch zitten er wel hele sterke dramatische scene's in.

Goeie film, spannend verhaal, pakkende sfeer en mooie beelden. Door dit alles krijgt deze film van mij een hoge waardering. Jim Carrey was ook ontzettend goed in deze film. Ik begin hem steeds meer een goede acteur te vinden. Wat voor mij een acteur goed maakt is dat diegene verschillende rollen aandurft en deze ook goed weet neer te zetten. Een minpuntje is dat het verhaal best vergezocht is maar toch is deze film wat mij betreft een aanrader.

Wat een prachtige film voorzien van mooie beelden. Op zich gebeurd er niet zo gek veel maar ik was van het begin af aan wel geboeid door het verhaal. Eigenlijk is de film verdeeld in 3 delen.

In het eerste gedeelte is de armoede van het gezin heel goed weergegeven in de stenen woesternij op het eiland. Je kan goed zien hoe zwaar ze het hadden maar ook hoe ze compleet afgesloten waren van het "normale" leven waardoor ze zich inderdaad allerlei verhalen konden voorstellen van rivieren vol met melk in het beloofde land.

Tijdens het tweede gedeelte was ik vooral gefascineerd door de band die er al heel snel ontstaat tussen Lucy en Salvatore. Het is vooral mooi om te zien hoe ze naar elkaar lonken op het dek van het schip. Ik vond het wel heel romantisch weergegeven. De theatrale manier waarop de zwaarte van de reis werd omschreven vond ik een beetje te overdreven met de scene waarin iedereen onderdeks over elkaar rolt. Maar als je dat even buiten beschouwing laat is het tweede gedeelte toch wel mijn favoriet.

En dan het derde deel waarin iedereen van boord gaat en door een waanzinnige malle molen moet gaan om aan land te komen. Belachelijke tests en onderzoeken alsof het vee is dat gekeurd moet worden. Heel tragisch om te zien.

Alles bij elkaar opgeteld vond ik dit absoluut een fascinerende en mooie film om te zien die ook nog even in mijn gedachten blijft rondhangen.