Meningen

Wat een onthutsende uitglijder van Nolan, bijna alles gaat mis in deze film. Zoals wel vaker neemt Nolan's obsessie met tijd een prominente rol in deze film via het concept van "inversie". Wetenschappelijk beschouwd natuurlijk al een grote grap, maar als het dan ook nog zo gekunsteld en oninteressant wordt uitgewerkt, dan vraag je je toch af of Nolan misschien denkt dat alles wat-ie aanraakt vanzelf wel in goud verandert? Om Hitckcock te quoten: "To make a great film you need three things: The script, the script, and the script”.
Nolan lijkt niet geïnteresseerd om een goede verhaal met kop en staart neer te zetten, hij heeft vooral heel veel haast om zijn nieuwste mindfuck-conceptje met ons te delen. Ondertussen vliegen de tenenkrommend uitleggerige dialogen en vergezochte of gewoonweg niet nader verklaarde plotwendingen je om de oren. Als de ontknoping vervolgens veel weg heeft van een handvol James Bond films (evil madman thwarted, the end), dan weten we dat dit er eentje is om snel te vergeten.

Wow... Die zag ik niet aankomen...

p.s. wat een geweldige poster

p.p.s. wat een geweldige film

Een waar feest voor het oog, deze film. Lange majestueuze shots met schitterende cinematografie geven een verbluffend mooi beeld van het Griekenland van de jaren '39-'52.

Wij zien dit door de ogen van een reizend toneelgezelschap dat niet zozeer als protagonist als wel als toeschouwer de oorlog en zijn nasleep meemaakt.

Angelopoulos brengt zijn verhaal in de vorm van een Griekse tragedie, met als hoofdthema verraad. De film is dan ook gebaseerd op Aeschylus' 'Oresteia'.

Als je eenmaal in Angelopoulos' (trage) ritme zit, laat de film je niet meer los en zijn de vier uur voorbij voor je er erg in hebt.

Angelopoulos wordt met recht beschouwd als een van de grootste regisseurs van de voorbije eeuw.

Ik heb zojuist in een impulsieve actie de première van "Toni Erdmann" bezocht. 162 voorbijgevlogen minuten later liep ik voldaan terug naar mijn auto met een schouderbrede glimlach en natte oogjes en besefte dat het dit soort films zijn waarvoor je zo nu en dan naar de bioscoop tuigt. Hilarisch, hartverwarmend en zéér actueel. Gaat dat zien!

Waar heb ik in hemelsnaam naar zitten kijken? Ik balanceerde bijna continu op het randje tussen dubbel liggen en plaatsvervangende schaamte dat iemand iets zó consequent grotesks/debiels/futiels kon maken. "Go to sleep, boy!"

Malick is in zekere zin de Dostojevski van de cinema. Zijn films zijn allerminst verfilmingen van Dostojevski's boeken, komen er zelfs niet in de buurt (Malicks cinema is uiteraard eerder poëzie dan proza), maar de bindende factor tussen hun kunst is de grenzeloze liefde voor het leven en de medemens die uit iedere pagina/scène spreekt. "The only way to be happy is to love."

Een waarheid als een koe, en de twee personen die ik heb genoemd waren/zijn al op de hoogte.

Visueel is The tree of life zo goed als onfeilbaar. Met open mond heb ik zitten kijken. Ook de prachtige muziek werkt wonderen, op een enkele overijverige sopraan na. Thematisch is het heerlijk discussievoer ook natuurlijk. The way of grace vs. the way of nature.

Hoewel dit misschien wel de meest schaamteloos pretentieuze film ooit is, wenste ik zelfs dat de film wat meer van die pretentieuze beelden zou tonen toen het gezinsverhaaltje over opgroeiende jeugd met alle clichéverwikkelingen wat te veel de overhand kreeg.

De slotscène was echter de bekroning van de film. Voorheen zat ik dan wel met open mond, maar nu zat ik ook echt continu op het puntje van mijn stoel. De boel "snappen" werd inferieur. Fenomenaal.

Mijn bedenkingen zijn hetzelfde als bij The thin red line (een overkill aan lukrake filosofische bespiegelingen), maar lieve help wat een ontzagwekkend kunstwerk heb ik vanavond mogen aanschouwen!

Toch een behoorlijke tegenvaller na dat lange wachten. Lang niet zo sterk als het eerste deel van de trilogie, en Angelopoulos komt voor het eerst in zijn lange carrière gevaarlijk dicht in de buurt van het maken van een 'arthousedrol'. Matig acteerwerk en vrijwel continu brak Engels van de Europese sterrencast (Ganz, Piccoli, Jacob, etc.) Dat matige acteerwerk is overigens voor een groot deel te wijten aan het script dat zelfs voor Angelopoulos-begrippen behoorlijk onnatuurlijk en houterig overkomt. Qua inhoud is het dan wel weer behoorlijk interessant, al zijn zijn filmtaal en zijn obsessie met historie en tijd natuurlijk al lang niet nieuw meer, en zijn de thema's zogezegd wat magertjes en zonder zijn gebruikelijke, majesteuze 'flow' uitgewerkt. Technisch gezien lijkt Angelopoulos een beetje weg te zakken richting 'gewoontjes', daar waar hij voorheen altijd nagenoeg perfecte producten wist af te leveren. Je merkt dat zijn zwaarwichtige thematiek een stuk minder tot zijn recht komt wanneer deze niet wordt ondersteund door de gebruikelijke trage visuele pracht. Een krappe 3/5 voor één van de minste films van één van de beste regisseurs, maar misschien moet dat als ik heel eerlijk ben wel ietsjes lager.

"Szabó's most ambitious film", staat er op de poster. Ik heb niet veel van hem gezien, maar ik geloof het direct. De film is zo goed als plotloos en bestaat eigenlijk volledig uit opgerakelde herinneringen van de anonieme bewoners van een de volgende dag te slopen appartementencomplex, die elkaar in schijnbaar willekeurige volgorde in hoog tempo opvolgen. Focus en plot zijn afwezig, het is een achtbaan langs veelal nietszeggende scènes uit het leven van de bewoners. Zelden zag ik zo'n dynamische film (qua scèneafwisseling) die toch zo saai was als deze. Ik ben best wat gewend qua arty-fartiness, maar deze rommelige beschouwing over collectief geheugen (zoiets stel ik me voor dat Szabó wilde bereiken) ging me toch echt al snel tegenstaan. Misschien gaat deze film mij gewoon boven de pet, misschien is het gewoon een arthouse-drol, dat laat ik dan maar even in het midden. Geef mij Mephisto maar, daar kon ik echt véél meer mee. Ik zal dus als volgende stap Oberst Redl en Hanussen maar proberen (deel 2 en 3 uit de trilogie die begon met Mephisto), d.w.z. als ik ze kan vinden.