Meningen

Een prachtige film over echte mensen met echte levens en echte gevoelens. Regisseur Lonergan is wars van valse sentimenten en daardoor kruipen de personages echt onder je huid. Ruffalo speelt fantastisch (ik wist nog niet echt dat hij dat kon) en ook Linney weet te overtuigen. Minpuntje dat valt aan te voeren is wellicht het gebrek aan 'closure' in bijvoorbeeld Sammy's liefdesleven, of Terry's toekomst. We weten aan het einde nog steeds niet hoe de hoofdpersonen er nu voor staan. Waar we wel deelachtig van zijn geworden, is het besef dat deze mensen er altijd voor elkaar zullen zijn, 'however I fucked up again', zoals Terry zou zeggen. Een verhaal, uiteindelijk, over echte liefde, niet tussen man en vrouw, maar tussen broer en zus. Familie.

Lonergan schuwt de happy ending, en aan het einde van de film wordt duidelijk dat er eigenlijk geen betere is dan dit open einde, waarin geen garanties voor de toekomst worden gegeven. Want, ach, zo gaat dat in het eche leven toch ook niet? 4,5/5

De op één na laatste film van Allen die ik nog niet had gezien. Zoals gebruikelijk kijkt hij weer lekker weg, maar heeft Allen, zoals wel vaker de afgelopen jaren, totaal geen idee wat hij nou eigenlijk wil zeggen met deze film. Het is dan ook niet verwonderlijk dat aan het einde van de film diverse onvoltooide plotlijnen met de botte bijl worden afgekapt. Met een Shakespeare-quote wordt dan nog wel een poging gedaan een moraal aan het verhaal mee te geven, maar die is eigenlijk slechts van toepassing op één van die plotlijnen. Allen manifesteert zich wederom als een onvermoeibare documentator van relatieperikelen. Dat hij zijn publiek daarmee inmiddels wat begint te vervelen, zeker nu de kwinkslagen en gevatte opmerkingen in de hoge hoed achterblijven (Het geslaagde Whatever works was vorig jaar de uitzondering op deze regel), lijkt hem niet te deren. Het gebrek aan focus evenmin.