Meningen

Ondergewaardeerde film van Kazan over macht en corruptie die tevens een kritische kijk biedt op de domheid en het kuddegedrag van de massa. Uitstekend plot en mooie rollen van Andy Griffith, Patricia Neal en Walther Matthau (in volgens mij zijn eerste grote rol). Vooral de conversaties tussen de laatste twee zijn memorabel. 4/5

Potverdikkie wat is Herzog toch een fijne cineast. Ik moet het weliswaar helaas eens zijn met de mensen hierboven die deze film van onevenwichtigheid betichten. De film lijkt af en toe echt zo'n beetje in elkaar te zijn geflanst. Vooral in het derde deel zien we fragmenten die van mij echt achterwege hadden mogen blijven (neem nou die lange scène met die varaan, of dat lekker subtiele shot met die schaterlachende dikkerd op ukulele ). Maar vooral het eerste gedeelte herbergt echt een schat aan prachtige beelden, zeer toepasselijk ondersteund door een lezing uit de Popol Vuh, het scheppingsverhaal van de Maya. De voordracht hiervan wordt verzorgd door Lotte Eisner, een filmcriticus die Herzog met deze film trouwens een mooie loer draaide. Het verhaal gaat dat Herzog eigenlijk niet eens van plan was deze 'delicate' film uit te brengen, en daarom heeft Eisner toen ze ter inzage een kopie had gekregen van hem, deze stiekem afgeleverd in Cannes ter vertoning.

Afijn, waar was ik? O ja, prachtige beelden dus, dat zal eenieder wel met me eens zijn. Verder wil ik toch echt ook nog even mijn petje afdoen voor alweer een fantastische soundtrack onder deze Herzog-film. Heeft-ie Florian Fricke en de jongens van Popol Vuh niet ingeschakeld om een stemmige score te leveren, dan stelt meneer Herzog zelf wel eens even een briljante playlist samen: Händel, Leonard Cohen, Mozart, Blind faith, Johnny Cash, Couperin en zowaar de alom vergeten Third ear band met hun lange Ghetto raga. De combinatie met de beelden is verbluffend.

Tenslotte zat er, na de dansende kippen en trommelende konijnen in Stroszek (die ik eerder vandaag zag), ook in deze film weer een werkelijk hilarisch stuk, namelijk die met dat geniale muziekduo. Ik heb echt even krom gelegen, vooral toen Herzog ze na twee toch niet al te korte scènes doodleuk nog een derde gunde.

Een hele bevalling hoor, deze pil van bijna drie uur. De Oliveira haalt graag het bloed onder je nagels vandaan met zijn cerebrale ultra-arthouse. Nooit deed hij dat wat mij betreft doeltreffender dan in deze film, het laatste deel van zijn 'tetralogie van gefrustreerde liefde'. En die frustratie wordt perfect voelbaar gemaakt in statische tableaus vol gortdroge intellectuele gesprekken waarin emotie continu het onderspit moet delven tegen eerzucht en ratio. Dit is trouwens zonder enige twijfel de donkerste film die ik ken. 50 tot 95% van het beeld is voortdurend pikzwart. Somber is dan ook uiteindelijk het woord dat deze tragische film het best weet te duiden, zowel visueel als thematisch. Een intens stugge en taaie film, alleen geschikt voor doorbijters; maar alleszins zeer bijzonder en de moeite waard.

Waarom hier een gemiddelde van onder de 3/5 stond ontgaat me. En waarom alle stemmers bij His girl Friday een hogere tot veel hogere stem hebben staan ook. De enige reden die ik kan bedenken is de bedenkelijk kwaliteit van zowel beeld als geluid. Want an sich is ook deze film gewoon ijzersterk en geeft op een mooie luchtige wijze een kritische kijk op de Amerikaanse pers. Wat mij aan His girl Friday destijds vooral opviel waren het moordende tempo dat erin zit en de karrevracht aan kwinkslagen en woordgrappen die aan je voorbijgaan als je niet continu oplet, en dat vinden we hier ook terug. Op historisch vlak is de remake met de eer gaan strijken die deze film eerder toekomt, deze film die jammer genoeg volledig uit beeld is geraakt. Niets ten nadele van His girl Friday hoor, echt een fantastische film, maar als je deze gezien hebt kun je hem wat beter in perspectief plaatsen. Helaas is er alleen een rampzalige DVD-uitgave van The front page volgens mij. Hopen dat er nog eens een fraaie restauratie komt, want deze film verdient het dubbel en dwars.

Belachelijk lage score hier, waarschijnlijk omdat teveel liefhebbers van standaard up-tempo gangsterfilms denken dat dit er ook zo één is. Saai, langdradig, etc... Nou, allerminst als je het mij vraagt, dit was echt een film die me vrijwel continu heeft weten te boeien. M'n derde Ferrara en m'n derde dikke 4/5 met kans op verhoging. Op naar The addiction.