Meningen

Ga je mond spoelen! Deze film is echt een pareltje, met Bogart in een prachtige rol. Ik had 'm blind gekocht nadat ik zeer recent al twee geweldige Mankiewicz-films zag (Sleuth en A letter from three wives), en ik heb er geen moment spijt van! Een prachtig en tragisch verhaal over een intrigerende vrouw, door Mankiewicz op intelligente wijze verteld vanuit het oogpunt van drie verschillende mannen die haar van dichtbij meemaakten. De dialogen zijn prachtig, en dan natuurlijk vooral die tussen Bogart en Gardner. Feilloos geregisseerd, een tijdloos meesterwerk wat mij betreft.

Daverende miskleun van Schroeder, bedoeld als poëtische romantisering van het dronkemansbestaan. Chinaski moet een tragische held voorstellen, een verschoppeling van de maatschappij in een existentiële crisis (of beter: zijn existentiële crisis voorbij) die is vervallen tot onverschilligheid en alcoholisme. Dit alles komt echter totaal niet uit de verf omdat er geen enkele psychologische diepgang (of zouden we die moeten zoeken in de verwarde, quasi-poetische literaire intermezzo's die Chinaski ons sporadisch voorschotelt?) te bespeuren valt en het plot zo loos is als maar kan (Bukowski lijkt me nou niet bepaald een literair genie gebaseerd op dit script). Hierdoor hangt er over de gehele film een onbedoelde lichtvoetige, soms zelfs komische sfeer. Om het nog vervelender te maken heeft Rourke zich een vreemd typetje aangemeten voor zijn rol: de idiote zingerige/zeurderige dictie van Chinaski, die door de film waggelt alsof hij iets groots en oncomfortabels in zijn rectum heeft zitten, gaat behoorlijk irriteren na verloop van tijd.

Aronofsky is echt een koorddanser. Hij bewandelt maar wat graag de fijne lijn tussen kunst en kitsch (het wat minder gewaagde The wrestler niet meegerekend dan (cf. Lynch' The straight story)). Soms werkt het uitstekend (Pi, Requiem for a dream), soms neemt hij teveel hooi op de vork en bezwijkt het project onder z'n eigen pretenties (The fountain). Helaas moet ik Black swan tot die laatste categorie rekenen.

Angus 'The Nut': (hysterisch, omdat de boot op het punt staat te zinken) "HOW'RE YOU GONNA FUCK YOURSELF OUT OF THIS ONE, MARK?!"

Aardige feelgood-film met een fijn stel acteurs (Hoffman, Nighy, Branagh) en vlotte regie die helaas wat al te sporadisch hilarisch is te noemen. Bovendien wist het laatste kwartier me nog de nodige cliché-jeuk te bezorgen. Toch een kleine 3/5, hij beviel me toch wel iets beter dan Love actually, waarschijnlijk door de zeer fijne soundtrack.

Verbazingwekkend, al die hoge scores. Zelden een film gezien met zulke lachwekkende en ongeloofwaardige scènes: de drilboormoord dingt mee naar de prijs voor meest debiele thrillerscène ooit. Of neem de begraafscène op het eind met Griffith die haar kop omhoog steekt. Hooguit thematisch nog enigszins de moeite waard. De eindscène was wat mij betreft de leukste, en niet zozeer vanwege de vrouwelijke lichaamsdelen. De muziek in deze film prijzen, wat ik hier toch een paar keer lees, gaat mijn petje trouwens echt te boven.

Lieve help, wat een draak van een film! In eerdere posts is al aangegeven wat er schort aan deze prent: hij is historisch incorrect, bevat clichématige zwart-wit stereotypering van de personages, ontbeert diepgang en de emoties worden je door de strot geduwd met de subtiliteit van een op hol geslagen betonmolen (met als klap op de vuurpijl natuurlijk het einde), niet in het minst door de verschrikkelijke bombastische muziek. Gelukkig voor regisseur Mark Herman kun je met een dergelijke mix nog meer dan genoeg mensen voor de gek houden, anders zou hij al snel aan een nieuwe carrière moeten gaan denken.