Meningen

Wat deze film direct duidelijk maakt is wat een geweldenaar Ruiz is als cineast. De originaliteit in zijn cameravoering (briljante scènes met bijvoorbeeld de camera die verticaal 180 graden omgaat en weer terug of de diverse geniale spiegelscènes) en in het lekker eigengereide en rebelse plot zijn verrukkelijk. Enige nadeel is dat zoveel genialiteit ontzettend moeilijk tot een natuurlijk geheel te maken is, en dat is voor mij ook het enige wat de film afhoudt van een absoluut meesterwerk.

Nog nooit gaf ik Peckinpah lager dan een 4/5, en ook na deze negende film blijft die indrukwekkende reeks overeind. Want wat was het weer genieten. Wat me altijd weer intrigeert aan zijn films is de juxtapositie van geweld/actie met een fijnzinnig oog voor detail. En wat me andermaal opviel waren de magistrale begincredits (cf. The wild bunch, maar dit vond ik nóg beter). Ik ken zo één twee drie geen enkele andere regisseur die daarbij zo minutieus te werk gaat. Met vele tientallen cuts wordt op briljante wijze een beeld geschets van Docs belevingswereld binnen de gevangenis. Eer ze zijn afgelopen zit je eigenlijk al helemaal in de film. Ook maakt hij weer gretig gebruikt van zijn handelsmerk, stills. Verder zitten er in de film nog genoeg andere memorabele scènes en dialogen, en is het voor de oplettende kijker iedere keer weer een verademing dat de term 'plot hole' niet in Peckinpahs woordenboek voorkomt. McQueen en McGraw, die na deze film overigens in het huwelijksbootje stapten, acteren ook prima. Deze film bewijst voor mij andermaal dat Peckinpah één van de zeldzame echte vakmannen in de business was met een individuele stijl en een constant hoog niveau. Een ware meester.

Wat jammer trouwens dat Peckinpah, net als bij sommige van zijn andere films, zijn zin niet heeft gekregen over het einde van de film. Zo'n vakman zou altijd carte blanche moeten krijgen natuurlijk.

Grappig weetje is trouwens dat net als McQueen en McGraw ook de hoofdrolspelers van de remake uit 1994, Alec Baldwin en Kim Basinger, na die film zijn getrouwd.

Heerlijk zooitje ongeregeld dat als puntje bij paaltje komt een enorme portie menselijkheid aan den dag legt. Gecombineerd met knappe editing hebben we hier een echte winnaar te pakken. Genoten!

Net zo'n miskleun als Panic room of Benjamin Button. Lekker hersendode casting director moet dit zijn geweest zeg. Affleck & Pike... Mijn God wat een stel. Flirten kunnen ze wel (spervuur van gevatheden natuurlijk) maar diepgang aan een rol geven en de krochten van de ziel aan de oppervlakte brengen? In geen 100 jaar, al hoop ik dat ze me ooit nog eens danig verrassen. Los van het gebrekkige en ongeloofwaardige plot voelt het bovenal bijzonder ongeïnspireerd aan: de ultrazakelijke (zeg maar gewoon saaie) regie lijkt van alle creativiteit en bezieling ontdaan en de acteurs laten vakkundig iedere kans op een topscène liggen. Met deze film bewijst Fincher geen auteur te zijn: kan iemand me vertellen waar hij eigenlijk zijn stempel drukt hier? Ik hoop dat Fincher al het bovenstaande als noodzakelijke ingrediënten zag voor een goeie cashcow. Slim, want het is toch ook wel weer vervelend te zien hoe veel filmliefhebbers hier níet doorheen prikken: een nette 8,1 op imdb.

Een behoorlijk slap aftreksel van het boek, deze verfilming. Veel positiever, veel minder gewaagd en veel minder een klap in je gezicht. Eén van de indrukwekkendste, schrijnendste eindscènes ooit wordt hier vervangen door een populistische speech van Ma Joad. Steinbeck zal hier niet bepaald gelukkig mee zijn geweest. Jammer, jammer, jammer...

Idem dito. Dus toen ik deze film in het Lowlands-programmaboekje zag staan leek het me wel de moeite waard om hier eens voor te gaan zitten. Maar helaas, het was vooral verspilde tijd. Dit had een documentaire moeten zijn. In deze vorm werkt het niet, zeker omdat het verhaal gewoon veel te dun is en af en toe gevaarlijk richting verheerlijking van zowel vader als zoon schippert. De innerlijke strijd die Jeff voert in deze film kon me nauwelijks boeien, en dat is niet goed als de film zo'n beetje om dat ene gegeven heen gebouwd is.

Zo, daar is dan (pas) de eerste stem voor een Yang-film buiten Yi Yi. Jammer, want dit is een erg mooie film over de problemen van het Taiwanese volk na de 2e wereldoorlog. Over hun onzekerheid omtrent hun toekomst en de toevlucht van de jeugd tot elkaar bestrijdende bendes. De film mijdt valse sentimenten en resulteert daardoor in een ontzettend authentiek, eerlijk beeld van de samenleving (Deed me wat dat betreft veel denken aan Olmi's L'albero degli zoccoli, al zit hier een meer uitgesproken plot aan vast). Ik vind deze minstens even goed als Yi Yi, zoals volgens mij ook door de meesten die beide hebben gezien wordt gevonden (8,6 op imdb.com trouwens!).

Nadeeltje is dat de film moeilijk aan te komen is. De enige versie die wordt verkocht/de ronde doet op filmhubs is een laserdiscrip van VHS-tape. De kwaliteit is dan ook ronduit slecht te noemen en de (dubbele) ondertiteling staat in het beeld, waardoor hij bij lichte achtergronden onleesbaar wordt. Toch goed voor een dikke 4/5.