Meningen

De film roept bij mij herinneringen op aan Peeping Tom (1960) dat zich eveneens concentreert op voyeurisme vs. liefde. Het is overduidelijk dat La Prisonnière in volle swingin' sixties gemaakt is, getuige het gebruik van fel psychedelische kleuren en vormen als equivalent van hallucinogene ervaringen (zie ook bvb. A Space Odissey 2001, in hetzelfde jaar gemaakt, bevat ook een dergelijke trip), aftasten van relaties, de zoektocht naar (seksuele) identiteit ....

Hoewel de esthetiek - onvermijdelijk maar niet hinderlijk - gedateerd overkomt, is het thema van de film actueler dan ooit in het huidige digitale tijdperk. Pornografie is nog nooit zo massaal verkrijgbaar en binnen handbereik (no pun intended) geweest dan vandaag, ontdaan van elke soort intimiteit.

Met zijn laatste film bewees H.G. Clouzot de vinger aan de maatschappelijke pols te houden, en betekent het een waardige afsluiter van zijn oeuvre.

Zeker één van de betere teen comedies die in de jaren ‘80 in snel tempo uitgebraakt werden. De intro vind ik nog aan de voorspelbare flauwe kant met humor die toen al belegen moet geweest zijn. Maar hierna wordt het almaar beter en ontwikkelt zich een volbloed (deuren) klucht met kleurrijke personages, achtervolgingen en natuurlijk een karrevracht mooie al dan niet schaars geklede dames. De verhaallijn is simpel maar doeltreffend genoeg voor een reeks situaties die voor de nodige hilariteit zorgen.

Goeie regie voor een productie die zich volledig afspeelt in een hotel en rond het zwembad. De acteerprestaties zijn perfect voor dit soort komedie. Ook een gelegenheid om Johnny Depp aan het werk te zien in zijn tweede film. Iedereen herinnert zich natuurlijk wel zijn debuut in de horror Nightmare on Elm Street maar ook in deze komedie is hij prima.

Voor mij toch een zeer amusante entry in een genre dat intussen dood en begraven lijkt.

Alles wat je kan verwachten van dit soort hormonale komedies. Welgevormde meiden, nerdy jongens, platte humor, leuke humor en alles daar tussenin. Ook enkele memorabele scenes (de manège, zwembadscene). Het heeft weinig om het lijf en daarom bekijk je ook dit soort films. De aanwezigheid van Syliva Kristel in een bijrol geeft natuurlijk extra ‘credibiliteit’ aan deze schalkse genrefilm.

De film start erg luchtig met een zondagse scene in een publiek zwembad, waar Louise Brooks geïntroduceerd wordt middels een shot van haar welgevormde benen. De vrolijke toonzetting wordt nog een tijdje volgehouden, tot aan de schoonheidswedstrijd als kantelpunt, die uiteraard gewonnen wordt door Brooks. Het is voor mij de eerste film met Brooks - zij het gesynchroniseerd - en n.a.v. die schoonheidswedstrijd Miss Europe zat ik toch een beetje met een dubbel gevoel omdat ik behalve de benen niet bepaald onder de indruk was van haar fysieke verschijning. Ze heeft eigenlijk nauwelijks vrouwelijke vormen en leek me dan ook niet de juiste ‘uitstraling’ te hebben om verkozen te worden tot miss-wat-dan-ook. Tsja zo’n missverkiezing in een film kan één en ander uitlokken bij de kijker … Enfin door mijn eigen ‘persoonlijke’ vaststellingen kon ik me toch minder makkelijk in het verhaal inleven. De plot van het verhaal is bovendien magertjes en simplistisch te noemen.

Regie is in handen van de Italiaan Augusto Genina, maar scenario is geschreven door René Clair, en je voelt wel wat van diens gekte in het verhaal, al is het niet op het niveau van zijn eigen latere geluidsfilms. Heel dynamisch en bijna hyperkinetisch in beeld gebracht, met dank ook aan Rudolph Maté voor de fotografie, die zelf later ook regisseur van betere films zou worden dan dit hier.
Mijn belangrijkste kritiek is verder toch wel het feit dat voortdurend muziek op de klankband weerklinkt. Men had duidelijk de revolutie van de geluidsfilm meegemaakt en dat moest elke seconde duidelijk gemaakt worden. Er was geen sprake van rustpunten, het verhaal ratelde maar verder. Nochtans hadden enkele momenten van stilte van goudwaarde geweest om het dramatische tweede deel van de film te onderstrepen. Maar goed, het was een vroege soundfilm en we zullen het geweten hebben. Het dodelijke einde betekende dan ook eerder een opluchting voor me dan dat er iets te betreuren viel, en dan weet je dat het niet goed zit met het gevoel bij de film.

Auteurscinema - of moet ik zeggen slow cinema - uit de jaren zeventig. Het is noir maar dan van de meditatieve soort. Een thriller zou ik het niet noemen want er is tijd zat om alles rustig te overdenken. De settings in het Europa en Noord-Afrika van midden jaren ‘70 vormen een mooie achtergrond voor de existentiële crisis waar Jack Nicholson doorgaat. Maria Schneider vormt in haar jeugdige onschuld een mooi counterpoint. De beelden en sfeer zijn me enkele dagen bijgebleven. Sowieso valt op dat er nauwelijks een soundtrack te horen is. Dat is een gewaagde keuze omdat de muziek meestal gebruikt wordt als glijmiddel om de beelden goed te laten slikken door de kijker. Cinema puur hier. En ook dat verleent een zeker gevoel van traagheid en realisme aan wat zich afspeelt. Het is noir zonder enig vermoeden van glamour en met focus op een mens die door een crisis gaat.

Naar wat ik er verder ook nog over lees heeft het binnen de visuele aanpak een bepaalde artistieke ambitie wat het interessant maakt en wat uitnodigt om deze in de toekomst nog een keer opnieuw te bekijken, of te ondergaan.

Een film met een hoog pulpgehalte, maar het werkt wel. Actie wordt afgewisseld met momenten van cynisme en humor. Enkele scénes gaan er losjes over, zoals de seksueel getinte ondervraging van Elisabeth Margoni door de politie.
Belmondo is de ideale vertolker van het personage, of beter gezegd dit filmproject werd voor hem in het leven geroepen, en entertaint de volle duur. Respect ook voor de geweldige achtervolging met de wagens op de trappen, waarin Belmondo zelf zijn mannetje staat.

Het prachtige thema van Morricone (recyclage van werk uit een voorgaande film) heeft iets contemplatief, lijkt haaks te staan op de actie/komedie, maar lijkt de film daardoor net ook weer wat te verdiepen. Mooi. Zijn muziek staat ook centraal in het schietduel alluderend op Leone, prachtig ook hoe dat ventje met de roze bloemen als een olifant in de porseleinwinkel langskomt.
De muziek is belangrijk al zijn er ook wel genoeg momenten waar de cinema op zich centraal staat. De eindscene is daarvan een bewijs, met Franse grandeur.

Nadat ik Profondo Rosso al twee keer had gezien, heb ik daar deze week nog twee kijkbeurten aan toegevoegd. De eerste kijkbeurt was thuis waarbij ik voor de gelegenheid mijn oude dvd (release van DFW uit 2002) heb bovengehaald. Deze bevat een prima print en het gaat om de lange Italiaanse versie, dus inclusief de wat meer komische screwball scènes met David Hemmings en Daria Nicolodi. Deze kijkbeurt was zéér aangenaam. Profondo Rosso heeft een goed verhaal en zeker naar Argento’s normen is het één van zijn films die het meest logisch in mekaar. Dat is zeker ook dankzij zijn samenwerking hier met Bernardino Zapponi. Profondo Rosso was een enorm succes en wordt gezien als hoogtepunt in het oeuvre van Argento én het giallo genre. Jammer dus dat Argento nadien de samenwerking met Zapponi niet heeft verdergezet en afgleed naar - nog steeds goeie - films waarbinnen de logica steeds meer wegviel.

De Italiaanse versie van de film duurt 2 u 6 maar verveelt geen seconde. Dankzij de regie en het camerawerk in het algemeen, de mooie fotografie ook (denk maar aan het Hopper tafereel aan de bar). Zoals gezegd heeft het een sterk verhaal waarbij er voldoende afwisseling is op vlak van locaties, met ook heel wat sfeervolle nachtscènes. De bodycount is respectabel - zeker gezien de leeftijd van deze film - en de sterfgevallen zijn met de gekende flair in beeld gebracht. De film is een whodunit, met humoristische screwball stukjes waarbij de moorden tussentijdse shock momenten zijn. David Hemmings is geweldig als leading man, die tussendoor ook een battle of sexes uitvecht met Nicolodi (die jarenlang de muze en geliefde zou zijn van Argento). Hun dialogen vormen dan nog de meest uitgesproken politieke ondertoon; deze van de opkomst van het feminisme. Achteraf gezien (en voor wie de film heeft uitgekeken) is deze ondertoon ook vrij ironisch. Na de talrijke praatjes van Hemmings die vrouwen expliciet als het zwakke geslacht bestempelt, blijkt de moordenaar een vrouw te zijn die met bruut geweld mensen om het leven heeft gebracht.

Gisteren volgde dan mijn tweede kijkbeurt van de week. In viernulvier in Gent werd de film verrtoond met de soundtrack live gespeeld door de legendarische Goblin. Goblin bestaat vandaag uit vier muzikanten onder leiding van original en componist van vele soundtracks Claudio Simonetti. Hij was 22 toen hij 50 jaar geleden de muziek componeerde. Vandaag nog toert hij de wereld rond om Argento filmprojecties live te begeleiden. De film werd afgespeeld in een uitverkochte theaterzaal waarbij de band voor het doek op het podium (in het halfdonker) met perfecte timing de soundtrack speelde. Het was een prachtige, krachtige ervaring om de film op groot doek te zien in combinatie met deze vier topmuzikanten die hun ding deden. Na de film hebben ze als uitsmijter nog stukken gespeeld van Suspiria, Tenebrae en Demons. Wat een topavond.

Naar eindbeoordeling toe zit ik nu met een zware bias, dankzij deze ervaring, maar dat geeft niet. Ik verhoog de score toch naar het maximum.

Nog maar m’n tweede film van Dino Risi maar dit is wel een voltreffer. De karakters, situaties en dialogen houden het boeiend tot op het eind. Een eind dat na een tijdje voorspelbaar werd al zitten er gelukkig nog wat twists aan. Vittorio Gassman steelt de show - pun not intended. Het is ook een trip langs enkele mooie Italiaanse steden in de seventies: Genua, Rome, Napels. Mag er allemaal zijn.

Het grootste drama aan deze film speelde zich off screen af: de jonge Alessandro Momo zou overlijden in een motorongeval enkele maanden na het beëindigen van de opnames.

How can you not love this? Jamie Lee Curtis als dancing scream queen in deze Saturday Night Fever meets giallo. De intro is nog een beetje ongemakkelijk met een stel kinderen die hun lijnen opdreunen. Maar noodzakelijk om context te creëren voor het stukje psychodrama dat zich nadien ontwikkelt. Aardige sfeeropbouw waarbij langzaam wordt toegewerkt naar de climax die hoe kan het ook anders tijdens de Prom Night plaatsvindt. Is de eerste moord nog laid back te noemen, nadien volgt er een spectaculaire scene met de van, en een spannende achtervolging in uitgestrekte verlaten schoolgangen. En wat is dat toch met die branddeuren in slashermovies die onreglementair niet open te duwen zijn? De Prom Night is een waar discofeestje en ik kreeg er zowaar zin van om zelf mijn discoplaten boven te halen. Grappig dat de productie speciaal voor de film een aantal disco classics ‘herschreven’ heeft om de copyright te ontwijken (wat uiteindelijk geleid heeft tot een rechtszaak en minnelijke schikking). De scene met het hoofd op de disco dansvloer en bijhorende lichtshow is on-ver-ge-te-lijk. Daarom alleen al moet dit wel een cultfilm wezen. Ook de ontknoping mocht er zijn. Met een huilende Jamie Lee Curtis omkaderd door een heerlijk stukje muzikale pathos. Een echte parel deze film.

Wat een leuke franchise. Dit 3e deel sluit aan bij het 2e al kan je ze ook apart bekijken. Het is verder een geslaagde mix van horror en humor. Waar het 2e deel vooral focust op horror. Leuk verhaal, prima effects en leuke acteerprestaties. Het heeft een chill campy uitstraling en heeft me anderhalf uur weten te vermaken. Net zoals in deel 2 vind je ook hier referenties naar Nightmare on Elm Street. De muziek is opnieuw van Paul Zaza en de locatie is net als in deel 2 Hamilton High School in het mooie gothic aandoend gebouw. Smullen maar.

Een vergeten pareltje (direct-to-video trouwens) in het slashergenre. De intro speelt zich opnieuw af in Hamilton High School 1957 - net zoals delen 2 en 3 waarin Mary Lou loos ging. Maar verder heeft dit weinig van doen met de franchise - zelfs al wordt er bij wijze van knipoog getoast op Jamie Lee Curtis (die hoofdrol speelt in deel 1). Qua sfeer sluit dit meer aan bij een slasher à la Black Christmas. De moordenaar zit hier ook in huis en durft al een spelletjes met de telefoon doen.
Deze Prom Night heeft een doeltreffend verhaal met vakkundig opgebouwde spanning. De acteerprestaties zijn wat ze moeten zijn zonder al te veel bullshit. En dan is er de schitterende score van Paul Zaza die ook alle vorige delen heeft gescoord. Hij maakt gebruik van synths en gregoriaanse gezangen (als motief van de fanatieke moordenaar). Verder worden de regels van de clichés/kunst van het genre gerespecteerd met een maagdelijke final girl. Het kan toeval of zo bedoeld zijn dat zij in deze religieus getinte film een blauw kleedje draagt wat kan refereren naar de maagd Maria als christelijk icoon. De fotografie in het algemeen mag er trouwens ook zijn voor deze low budget affaire.

Na een klassiek 1e deel, 2 delen die meer de comedy tour opgaan, wordt het vierluik afgesloten met deze prima nagelbijter. Als 4e deel van een niet eens zo populaire franchise is het echter niet makkelijk om nadien aandacht te krijgen op eigen merites.

Op de tijdlijn der Amerikaanse slashers is dit een vroege en ook nog een erg goede. Bevat uiteraard wel nogal wat verhaaltechnische overeenkomsten met andere slashers uit die tijd maar dat deert niet. Het oogt allemaal fris en monter, en dat vroege eighties sfeertje is nu ook eenmaal onbetaalbaar. De gore is meer dan behoorlijk maar wat wil je wanneer Tom Savini betrokken is bij het project. Verder vond ik het echt wel een spannende film die zich afspeelt in een typisch slaperig stadje. Het moordend gedeelte speelt zich ‘s nachts af en dat zorgt uiteraard voor nog meer animo met allerlei schaduwrijke plekjes. Erg fijn dat er ook een komisch stukje inzat: de scene met de corpulente hotelhouder is helemaal geweldig. Ook de finale scene waarin de redder van Vicky Dawson wordt omver geknald is een pareltje. Prima in beeld gezet en ondersteund door een uiterst effectieve score. Topper!

Jack Nicholson is waarschijnlijk de belangrijkste reden om deze film te bekijken. Hier loopt hij rond met een paardenstaart als leider van een hippieband die zich verplaatst in een psychedelisch beschilderd volkswagen busje. Al snel vergeet je Nicholson als aanleiding - zelfs al speelt hij de hoofdrol - en wordt je meegezogen in de tijdcapsule die Psych-Out is. Je komt helemaal in de vibe van San Francisco ‘68. Turn on, tune in, drop out. Heavy trip man … De plot stelt niet veel voor maar dat is prima omdat de focus ligt op de kleurrijke scene en kaleidsocopische imagery. Er komen daarbij enkele heuse pov good en bad trips langs. Dialogen in hippiestijl. En dan is er nog de fantastische soundtrack die wordt aangeleverd door Strawberry Alarm Clock en The Seeds, die sommigen onder ons kennen van de legendarische Nuggest compilaties. Voor wie er niet bij was in de jaren ‘60 - zelf was ik nog niet geboren - is dit soort films wel een goeie insteek om de vibe mee te krijgen van wat het hoogtepunt van de toenmalige counterculture was. Wie dat niet interesseert, kan beter iets anders bekijken.

Essentiële Hitchcock en in het algemeen een iconische film. Voor mezelf blijft dit het beste werk van Hitchcock waarin het allemaal samenvalt op het juiste moment en op de juiste manier. Het is tegelijk old school horror (het schaduwrijke landhuis van Bates zoals in jaren ‘30 Universal horror) en een moderne thriller (het motel Bates met die vernieuwende douchescene). Voor die tijd een script met ongeziene twists waarbij Hitchcock ook heel ver gegaan is met zijn Freudiaanse analyse van de moeder-zoon relatie. Visueel prachtig in beeld gebracht met als huzarenstukje de douchescene (70 camerashots voor 45 seconden scene). Visueel en narratief is er bovendien de onderliggende toon van voyeurisme wat me bij eerdere kijkbeurten niet was opgevallen (het oog van Leigh dat de 3e wand doorbreekt, Perkins die spioneert, de eindmonoloog van Perkins over kijken en bekeken worden …). En dan is er nog de muziek. Een tour de force van jarenlang partner in crime Bernard Herrmann. De begeleiding van de douchescene zal een template leggen voor thriller/horror van komende decennia. Natuurlijk zie je ook wel dat het een film van zijn tijd is maar uiteindelijk is het ook nu nog steeds een zeer genietbare en unieke film.

Swell. Pluspunt aan deze film is een script waarin plaats gemaakt is voor de roots van James Cagney en z’n bende waardoor je als kijker wat meer inzicht verkrijgt in hun beweegredenen. Desalniettemin krijg je nooit een spatje sympathie voor de hoodlums, ik in elk geval niet, bij de portrettering van dit volkje met ruige zeden. Missie van de productie geslaagd?
De hele cast doet het prima in deze gangsterprent, met Cagney als uitschieter.

Interessant om weten dat bij het schieten (no pun) van de film live munitie werd gebruikt bij bepaalde scenes, wat toen gebruikelijk was, en gevaarlijk. Verder krijgt Cagney op een bepaald ogenblik een mep op z’n gezicht van Donald Cook die een echte mep was en Cagney een tand kostte. Men heeft dus zijn best gedaan om het allemaal zo realistisch mogelijk te houden. En niet te vergeten, dragen zeker ook de buitenopnames hiertoe bij. Top.
De regie is in goede handen bij William A. Wellman, dynamisch gefilmd met hier en daar indrukwekkende shots. Ook fijn vond ik gebruik van bepaalde symboliek (zwarte kat die Murray Kinnell passeert, de aflopende grammofoonplaat).

The Public Enemy is een vrij harde film die dieper wil graven dan wat zich aan de oppervlakte van het gangsterleven bevindt, en slaagt daar voor mij ook in. Fijn deze nog ’s gezien te hebben. Nog meer dan Little Caesar werd dit een template voor de toekomstige gangsterfilm.