Meningen

Will no-one rid me of this meddlesome priest?

Er valt eigenlijk weinig te zeggen over een film zoals deze. Bij haast perfecte films kan je eigenlijk alleen maar een hoop superlatieven achter mekaar gebruiken. En dat verdient de film, naast eigenlijk een hoop oscars, ook:

Ik hou van dit soort films. Films die alleen maar staan op een oersterk script en ijzersterk acteren. Karakterstudies zijn een pak interessanter dan big-budget films. Dat dit nog allemaal eens waargebeurd is, maakt het des te sterker. Bovendien hou ik wel van een portie (bloedigere ) geschiedenis in film.

Het Oscarwinnende script is zonder twijfel één van de sterkste die ik al gezien heb. Het verhaal, waargebeurd, is opzich al merkwaardig. Een hartverscheurende strijd tussen vriendschap en religie. Welke vriendschap is kostbaarder ? Degene met God of degene op aarde ? Deze film geeft je veel stof tot nadenken. Het is gewoon een tijdloos verhaal. Elke dialoog bevat zo veel memorabele zinnen dat het al een grote opdracht was om een quote te zoeken om bovenaan de pagina te zetten. Zoveel wijsheden, zoveel gevatte antwoorden op een vraag. De dialogen tussen Henry en Becket zijn van uitzonderlijke kwaliteit.

Tja, en waar deze film toch vooral om bekend staat is toch wel het goddelijk acteren van de heren O'Toole & Burton. Naast uitstekende bijrollen van o.a John Gielgud zijn het toch die 2 die de film naar een meesterwerk leiden. Peter O'Toole, die man wordt gewoon gepest door de Academy, is weergaloos als Henry II. Hij zwijgt op de juiste momenten, roept op de juiste momenten (Thomas!) en legt zoveel gevoel in zijn rol dat dit in één klap mijn meest favoriete acteerprestatie ooit is geworden. "Perfect" is het enige woord dat hierbij past.

Burton's rol daarintegen is veel kalmer, rustiger en sereen. Becket gedraagt zich, zoals een dienaar, zeer bedeesd tegenover Henry II. En Burton is daar uitstekend in.Het moment waarbij hij Lord Gilbert excommuniceert, gaf me de rillingen ! Thomas Becket komt geheel tot leven via hem. De vonken vliegen er vanaf.
Ongelooflijk dat 2 perfecte acteerprestaties zich in één film bevinden.

Naast dat acteerwerk en het script valt er ook te genieten van de prachtige sets. Zo'n schitterende kathedralen, zoals die van Canterbury, kom je alleen maar tegen in Engeland.


5* En een plaats in m'n top 10

Weeral kwaliteit van Disney, die helaas net iets te lang duurt: 2 uur is toch wel erg lang voor een kinderfilm. Zoals iedereen al heeft gezegd is inderdaad de voetbalwedstrijd, ondanks de erg magere tekenstijl, het hoogtepunt van de film. Zovele gags, in zo weinig tijd. Toch ook wel een pluspunt aan deze film was David Tomlinson. Enorm charismatische rol, die zich volledig uitleeft in The Beautiful Briny Sea

Tja, weer zo'n gouden ouwe klassieker. Josette Day en Jean Marais en de rest v.d cast (die 2 heerlijke slechte zusters) leveren knappe rollen af. Het hele wereldje van Het Beest wordt erg mooi voorgesteld met het geweldige gebruik van kaarsen in de film. De film verveelde geen moment en werd naar het einde alleen maar mooier en beter.

4* met een grote kans op verhoging. Jammer dat zo weinig mensen deze film gezien hebben. Bestel die prachtige Criterion-Uitgave maar

Een interessant thema snijdt deze Jonathan Glazer hier aan.Spijtig is het resultaat maar pover.De prachtige muziek en de mooie filmstijl kan deze film niet boven water houden.Al was het begin wel interessant,erg mysterieus en je raakt meteen geboeid over wie die jongen nu uiteindelijk is.Is dit hem nu echt?Hallucineert hij?Is dit een droom?Een erg moed mysterie met een goede Kidman.

Toch hoefde het voor mij na een klein uurtje niet meer.De verveling sloeg toe.De omgeving van Anna reageert volstrekt onrealistisch op iemand die zomaar beweert een familielid te zijn.Een aantal scenes waren saai tot overbodig en de eerstebadscene was al helemaal belachelijk.De ijssalon conversatie was zelfs eerder komisch.

2.5*

Toch zit ik nog wel met een vraagje:Waarom huilde Anna op het strand?

Eigenlijk gewoon gekeken om, als grote Disney-fan, het lijstje van 46 Disney-Classics af te werken. The Black Cauldron was de film die werd gemaakt tussen het hartverwarmende Fox and The Hound (beter bekend als Frank & Frey), en het fel ondergewaardeerde The Great Mouse Detective. Kon dit dan nog mislopen ? Ja, dus...

Het grootste probleem van de film is misschien wel "het compleet anders zijn" dan de andere Disney-films. De film speelt zich af in waarschijnlijk de meest duistere wereld die Disney ooit heeft gecreëerd, waardoor de film meer weg heeft van Lord of The Rings. Geen kleurrijke bossen met vogeltjes of sierlijke kastelen. De "Horned King" is best wel angstaanjagend voor een Disney-Villain, maar komt jammer genoeg niet uit de verf. Zelfs het groene sidekick wezentje begon mij meer op mijn zenuwen te werken dan op mijn lachspieren. De schattige, knuffelachtige Disney wezentjes ontbreken en vooral de mooie boodschappen die Disney er altijd wist in te stoppen. Door dit alles kreeg een Disney-film voor de 1ste keer een PG-rating. En als Jeffrey Katzenberg niet een hele resem scenes had gecut had het wel eens een PG 13 kunnen worden.

Een film waardoor Walt al eens een keer moest omdraaien in zijn graf. Disney bracht dan ook de film niet meer onder de aandacht en bleef weg met merchandise en her-releasde de film dan ook niet.

2.5*

Eens met Alwin, met deze score waan je deze, goede actiefilm, tussen steevaste gouden klassiekers.

Na de erg hoge score hier gezien te hebben, de 5 Oscarnominaties van gisteren en een trailer die me de rillingen gaf, ging ik met wel erg grote verwachtingen naar de bioscoop. Met gemengde gevoelens kom ik er van terug.

De actie is oogverblindend mooi. Nagelbijtend soms. Di Caprio is altijd goed en ook deze keer is het genieten. Maar deze rol steekt nog altijd ver onder de knalprestatie die hij gaf in The Departed. Hounsou is dan weer wel Oscarwaardig in deze prent. Die blik in zijn gezicht als zijn zoon onder schot gehouden word.

Toch moest Edward Zwick er helaas een ongelooflijk vreselijk moralistisch eind aan toevoegen waardoor deze film op een
3.5* eindigt.

The Boston Strangler is een Fyncher-achtige jacht op een seriemoordenaar, dat losjes gebaseerd is op waargebeurde feiten. De sterrencast met Henry Fonda (altijd goed) en Tony Curtis in een bizarre rol reageert koelbloedig op de feiten, en de slachtoffers zijn haast nummertjes op een boodschappenlijst. Zoals vermeld, is het overvloedig gebruik van splitscreens een gok, maar wel één die goed afloopt. Zeer verfrissende manier om zo de moorden te benaderen. 3,5*

Tja, wat valt hier over te zeggen. David Lean zal voor mij altijd toch wel de man blijven van "Lawrence of Arabia", ook na deze film nog altijd zijn beste werk. Maar "Brief Encounter" is zonder twijfel één van de beste en meest romantische films ooit gemaakt.

Het prachtige openingsshot met de trein, zeg maar de slechterik in deze film, die voorbijrijdt waarna David Lean een vreselijk lief en romantisch verhaaltje vol morele vragen ontplooit.

Celia Johnson en Trevor Howard, eerlijk gezegd 2 acteurs waar ik nog nooit had over gehoord, spelen hun rol voortreffelijk. De prachtige voice-over van Johnson die de hele film lang maar blijft klagen geeft de film ook een dik emotioneel aspect mee. Trevor Howard daarintegen is de op-en-top Britse gentleman waar niemand iets tegen kan hebben. Eindelijk komt een romance eens niet te geforceerd over. Vanaf de onschuldige ontmoeting in het treinstation, dat vrouwtje achter de bar!, tot de lieflijke handruk op het meisje haar schouder.

4* met een enorme kans op verhoging naar 4.5*

Wat blijven die oude klassiekers me toch verrassen.

Er lijkt dan toch een stijgende lijn, qua kwaliteit, te zitten in die Disney vervolgfilms. Toch na Kronk's New Groove en Tarzan II lijkt Disney toch een beetje respect te tonen voor de originelen. Het verhaal mag dan niet al te veel voorstellen en lijkt het weer op zo'n langgerekte aflevering van de serie. Gelukkig is die animatie, in tegenstelling tot andere vervolgfilms, wel te waarderen en blijft het gebruik van CGI beperkt en ergert het niet en het geweldige eland-duo blijkt voor de leukste momenten te zorgen. De soundtrack, het was alweer een tijdje geleden dat ik een disney-soundtrack nog kon waarderen, vond ik aangenaam passend.

2.5*

Al lijkt de charme die Disney in zijn tekenstijl wist te stoppen, verder weg dan ooit in deze tijden.

Ik zal al beginnen met te zeggen dat Brüno één van de grappigste films is die ik in jaren zag. (komedies doen me over het algemeen weinig). Sacha Baron Cohen speelt zijn rol met verve en zorgt toch weer voor een aantal bijzonder hilarische one-liners. We're so like the Sex and The City girls!

Waar liggen de minpunten dan? Zoals verschillende hier al zeggen: in tegenstelling tot Borat, lijken vele scènes in deze mockumentary gespeeld, waardoor je niet meer kan lachen met de reacties van onwetende mensen waardoor het allemaal soms meer neigt naar een platvloerse komedie. De sterkste scènes in Borat en in Brüno zijn juist wanneer Cohen een spiegel tegenover de maatschappij houdt en toont dat hij niet het figuur is waarmee men moet lachen. Dan heb ik het hier over de scènes met de gay-converter en dan vooral de My Heart Will Go On-scene, sterk staaltje humor dat Cohen daar opvoert en zonder twijfel de sterkste scene van de gehele film.

3,5*

Ik heb nog niet veel westerns gezien (nu 5 om precies te zijn) maar ik betwijfel of er ooit nog één beter zal zijn dan deze. "Once Upon a time in the west" (onterecht hoger gewaardeerd hier), "Unforgiven" en "For a Few Dollars More" kunnen gewoon niet tippen aan deze klassieker.


Het script van Age Scarpelli, Luciano Vincenzoni en Sergio Leone zit werkelijk zo perfect in elkaar dat bij elke plotwending je mond weer open valt van verbazing, zonder dat het ook maar ongeloofwaardig wordt. De dialogen, ook al wordt er de eerste 10 minuten niets gezegd, zijn stoer en bevatten een aantal coole one-liners (You see, in this world there's two kinds of people, my friend: Those with loaded guns and those who dig. You dig. ). Toch waarom deze western de bovenstaanden gemakkelijk overtreft is toch vooral te danken aan de locatie's, de schitterende soundtrack van Ennio-wanneer die Oscar?- Morricone, regisseur/schrijver Leone en de oersterke cast.

De locaties gaven me al snel zo'n "Lawrence of Arabia" gevoel. Prachtige plaatjes van open wijde vlakten met natuurlijk de begraafplaats als hoogtepunt. Ja zelfs de soundtrack van Morricone is weliswaar nog prachtiger die van "Lawrence Of Arabia". Leone weet elk stukje actie zo perfect mogelijk te filmen. Elk shot is gewoon hoe je het wilt. Het past allemaal perfect.

Eastwood, een pak beter dan Charles Bronson in "Once upon...", zit geweldig in z'n rol. Eli Wallach en Lee Van Cleef hijsen de film al snel naar 4.5*

Maar wat de film toch naar die 5* doet stijgen is de scene, de scene waar zo veel over gezegd wordt, de scene die zelfs in de trailer al zo enorm spannend was, de scene die terecht de beste ooit mag genoemd worden: De Showdown! Al vanaf het kanonschot op Tuco/ The Ugly begint het kippenvelmoment al. Tuco landt tegen een grafsteen en beseft dat hij op de begraafplaats is. Beeld zoomt uit en we krijgen zicht over het prachtige reusachtige kerkhof met een cirkel in het midden. Tuco begint rij voor rij af te gaan, de camera speurt in sneltempo de graven af, de muziek van Morricone wordt aangeheven, camera draait nog sneller, de waanzin op het gezicht van Tuco Stop! Ash Canton! Tuco stopt. Tuco begint te graven maar, Leone brengt dit meesterlijk in beeld, de schaduw van Blondie/The Good valt op het graf. Tuco wordt gedwongen te graven met een schop maar, Leone brengt dit ook weer meesterlijk in beeld, weer zet een schop zich voor de camera. De kaarten worden weer geschud. Zoals ik al zei zag de scene er in de trailer er al zo spannend uit. Als je dan nog eens weet waar het allemaal om draait (de naam) is het nagelbijtend afwachten naar de afloop. Blondie blijft cool en rustig en zou nog het liefst willen sterven met zo'n sigaar in z'n mond. Daar is die schitterende soundtrack weer. De drie hoofden eens afgaan. Eerst traag, dan de camera ietsje sneller en dichter bij het gezicht, weer wat sneller, de muziek volgt het tempo, weer dichter, weer sneller, alleen de ogen nog die alsmaar sneller van links naar rechts gaan, de muziek nog sneller, nog luider, BANG! 5* The Bad rolt z'n graf in. Weer word nog maar eens de klasse bewezen van dat script. De boetedoening van Tuco voor zijn verraad aan Blondie zorgt alleen nog maar voor meer kippenvel. The Good rijdt weg met de helft van het geld terwijl Tuco kan kiezen: arm leven of sterven met zakken goud rondom zich. Terecht de beste scene ooit

Hey, Blond! You know what you are? Just the greatest son-of-a-b-!

5*

Zelden zo'n entertainende film gezien. De film snijdt nergens ook maar enige dramatiek aan, of een actueel thema, het is gewoon pure hoogstaande fun. Dat onze hoofdrolspelers 2 boeven zijn vergeet je meteen dankzij het meest charismatische duo ooit. Paul Newman en Robert Redford zijn, het kon dus, nog leuker en beter dan in The Sting. Hun dialogen geven de film dat luchtig toontje. Verder ziet de film er gewoon prachtig uit, zoals bv. in die legendarische openingsscéne. En blijft het gehele kat-en-muisspelletje tussen Butch, The Kid & de posse zonder meer ijzersterk spannend. Jep, recht tot aan het meest fantastische actie-eind ooit.

5*