Meningen

Pff, herzieningen blijven na al die jaren nog altijd wonderen doen. Disney-klassiekers verzwakken maar niet. Films die ik al zag sinds ik 5 jaar was en ondertussen al ontelbare keren gezien. De vakantie is ideaal om nog eens die disney-video's van onder het stof te halen en achteraf vraag je je alleen maar af waarom ze je zo lang hebt laten liggen.

One Hundred and One Dalmatians is het zoveelste Disney-meesterwerk dat nog altijd, jawel nog altijd, een kinderlijke glimlach weet te veroorzaken. De Disney-films, zeker de oude, weten zo'n ontzettende charme toe te voegen aan de film. De film straalt eigenlijk door zijn simpele aanpak. De ontmoeting tussen Anita & Roger is zonder meer schattig. De tekenstijl is enorm charmant. Wat is het heerlijk om nog rond de personages de potloodlijntjes te zien staan en de winterlijke achtergronden lijken eerder op schilderijen van Avercamp. Wat me vooral opviel is hoeveel ik nog heb onthouden van een film die ik toch al minstens 7 jaar niet meer gezien had. Zinnetjes van bv. Cruella De Vil (heb eerlijk gezegd nu pas die achternaam door) zag ik op één of andere manier aankomen wat niet wegneemt dat de film even plezierig blijft. De film blijft spannend en vooral hilarisch. Eigenlijk ongelooflijk dat na al die jaren personages als de Kolonel en Sergeant Tips nog altijd weten me aan het lachen te maken net zoals vroeger. Dit was een perfect avondje nostalgie. Het enigste wat me eigenlijk van 4.5* afhoudt is de enorm korte speelduur.

Dikke 4*

Ik pas met mijn lang lijf niet op dat klein scherm!

Het bewijs dat we voor Vlaamse topkwaliteit niet alleen naar Woestijnvis en zijn vaste medewerkers moeten zien. Wat Peter van den Begin en Stany Crets uit hun mouw schudden is een onvoorstelbaar mooi stukje vakmanschap. Daarbovenop prachtige rollen voor Els Dottermans, Warre Borgmans (wat een heerlijk achterbaks ventje speelt hij hier!) en Kristien van Pellicom. Ik heb, net zoals zovelen hier, nooit de glorietijd van de revuetheaters meegemaakt. Als ik er nu naar zou gaan kijken, zou ik het ook waarschijnlijk afdoen als plat volksentertainment. Ondanks dat alles, kan je niet anders dan sterk meeleven met de toppen en dalen van het gezelschap. Speciale vermelding trouwens voor Arnold Willems (de heer Leonard). Een absoluut kippenvelmoment wanneer hij het kantoor van de burgemeester uitstormt (Dat is niet eerlijk!). 4*