Meningen

Bijzondere film waarin Lynch een nachtmerrie creeërt die nog lang blijft nazinderen. Ik ben intussen wel een beetje gewend aan zijn stijl, maar vooral bij deze Lost Highway moet je als kijker ideeën over conventionele denkpatronen en rechtlijnige vertelstructuur volledig loslaten. Als je de film op een realistische manier benadert en probeert te verklaren, zal je er weinig aan hebben. Ik vond het in ieder geval heerlijk om me helemaal te laten meeslepen in deze draaikolk van surrealisme, absurdisme en mysterieuze horror. Dat is echt iets waar Lynch zo goed in is; je weet op het moment zelf vaak niet precies naar wat je aan het kijken bent, maar toch zit je gekluisterd aan het scherm. De beelden, het droomachtige kleurgebruik, de enorm goed gebruikte muziek (juist omdat het in feite niet echt zou horen te passen bij de situatie) en het vaak erg angstaanjagend luide sounddesign; het spreekt allemaal voor zich, het geheel van deze elementen vertelt een eigen verhaal binnen een verhaal.

Toch is het natuurlijk ook leuk om dit onverklaarbare wazige verhaal in je hoofd een eigen verklaring te geven; dat is zelfs de bedoeling natuurlijk. De hele tijd linken leggen en zo een coherent geheel in je hoofd proberen op te bouwen. Hoe ik het zie, gebeurt er maar weinig in de film ècht. Het meeste wordt door Fred verzonnen als een coping mechanism om zijn duistere daad in z'n eigen hoofd te ontkennen. Pete is gewoon een verzonnen alter ego, en alles wat die meemaakt verzint Fred in z'n hoofd. Maar het belangrijkste element is dat Fred zich erg onzeker voelt over zijn huwelijk met Renee en zich 'klein' voelt in haar aanwezigheid, gekrenkt in zijn mannelijkheid ook wanneer hij denkt dat ze hem bedriegt met andere 'stoerdere' mannen. Hij beeldt zich na het vermoorden van zijn vrouw een andere realiteit in waarin het alter ego van zijn vrouw hem wel begeert, en hij 'wraak' kan nemen op de mannen die haar ook willen bezitten. Zelfs in deze gecreëerde fantasieën kan hij echter zijn 'vrouw' nog steeds niet krijgen. Er zijn echter ongetwijfeld nog tientallen andere manieren om dit alles te interpreteren, de 'Mystery Man' kan ik zelf bijvoorbeeld ook niet 100% plaatsen, maar dat is juist het prachtige aan Lost Highway. Je maakt er letterlijk van wat je zelf wilt, en ondertussen kan je genieten van een hallucinante, nachtmerrieachtige trip die je 2 uur lang helemaal bezighoudt en, in mijn geval, op vele momenten danig verontrust.

4.5*, voor een overdonderende eerste ervaring, maar is zeker een film die ik nog meerdere keren opnieuw ga kijken; gaat echt zo iets zijn waar je bij elke kijkbeurt weer nieuwe dingen ontdekt.

Een goed vervolg op de eerste film. De film is in het begin erg langdradig, maar naarmate de film verloopt wordt het beter en beter. Het is duidelijk dat Spielberg hier echt zijn best doet om alles uit de kast te trekken. Toch is deze stukken minder dan deel 1. De dino's blijven er wel geweldig uitzien en er zijn ook meer soorten te zien. De film heeft enkele zeer sterke scènes, maar ook iets mindere en langdradige. De muziek blijft wel erg goed en de natuurshots waren erg mooi. Ook het laatste halfuur vond ik helemaal niet zo slecht.

Kan niet tippen aan deel 1, maar nog steeds een erg goede avonturenfilm

Fijne verrassing! Ik had hier op voorhand weer zo'n typische young adult movie a la The Maze Runner van verwacht, maar niets is minder waar. Het verhaal betreedt geen nieuwe banen, maar toch vind ik het concept vrij 'origineel' en vooral tof uitgewerkt. Visueel ziet het er allemaal meer dan prima uit, en het design van de monsters is vaak cool gedaan. Echt veel actie zit er niet in; de focus ligt op het avontuurgehalte. Een goede keuze wat mij betreft. Een ander pluspunt is de cast, en dan met name Dylan O'Brien. Ik liep niet echt hoog met hem op hiervoor, maar hij zet echt een prima acteerprestatie neer. Zijn personage kan ook wel eens lekker luchtig of sarcastisch uit de hoek komen, wat er voor zorgt dat de film geen zware materie is. De sarcastische voice-over is ook leuk gedaan.

Nadat Joel zijn highschool vriendinnetje bereikt zakt de film wel wat in; het einde is veruit het minste aspect. De daadwerkelijke tocht is veruit het leukste, maar neemt gelukkig dan ook het merendeel van de film in beslag. Ik had ook graag een wat grotere rol voor Michael Rooker gezien, en de monsters hadden er wat mij betreft ook wel in grotere getalen in mogen zitten. Enfin, de hele wereld is overwoekerd en dan zie je eigenlijk maar 4 tot 5 creaturen, beetje jammer. Misschien voor een vervolg, want dat mag er van mij absoluut komen. Er zit best veel potentie in dit wereldje vind ik. Zolang ze die fijne balans tussen avontuur en luchtigheid behouden zou ik zeggen, bring it on. 3.5*.

Luther: The Fallen Sun (waar verwijst de titel naar?) brengt weinig nieuws onder de zon - het voelt onder andere een beetje aan als een mix tussen James Bond en Sherlock - maar brengt hetzelfde oude afgezaagde verhaaltje op een vlotte, toffe en zeer vermakelijke manier in beeld. De speelduur van dik twee uur vliegt voorbij, er zitten enkele leuke actiescènes en locaties in, de personages zijn vrij sympathiek of charismatisch, de soundtrack is in orde, visueel ziet het er gelikt uit, enzovoort. Luther als personage is op zich vrij vlak/eendimensionaal, maar Idris Elba is één grote hoop charisma en weet een filmpje als deze met gemak te dragen. Hij is te oud voor Bond intussen, zeker als de volgende film nog jaren op zich laat wachten, maar in principe zou hij geknipt geweest zijn voor die rol. Leuk ook dat Andy Serkis de laatste jaren meer en meer gebruikt wordt buiten zijn motion capture-capaciteiten om; fijne acteur, zeker in bad guy-rollen.

De kans is zeker bestaande dat ik over een paar weken het meeste van deze film alweer vergeten ben, want enorm memorabel is het allemaal niet, maar het was simpelweg een enorm vermakelijke zit zonder al te veel meer, en dat is ook wel eens een keer lekker. En de visuele vibe van het Luther-universum bevalt zeer. Ik heb de serie nog nooit gekeken (de film valt overigens vrij goed te volgen zonder die extra achtergrondinfo, al zullen enkele verwijzingen, gebeurtenissen en personages me waarschijnlijk wel over het hoofd gevlogen zijn), maar dit maakt me wel benieuwd naar meer. Naar een vervolg wordt overigens fel gehint; ook daar zou ik geen nee tegen zeggen. 3.5*.