Meningen

Originele film

Het psychologisch duel tussen een 32-jarige man en een 14 jaar oud meisje is leuk om te volgen en blijft ook de ganse film boeien + het zorgt voor een paar absolute topscènes waarin een goed sound design opvalt en ook nodig is. Het verhaal wordt op een originele manier gebracht, maar is feitelijk best wel standaard en plat.

Acteerwerk is goed, er is geen sprake van overacting en dat is extra goed nieuws voor Ellen Page, want haar personage laat haar daarmee flirten. Conclusie: Op zich een redelijke film dat door toedoen van een goede regie plotseling een sterke film wordt.

Erg matig

Het zou de film beter zijn uitgekomen moest alles wat serieuzer geweest zijn, want de hopeloze pogingen om deze film komisch te maken zijn niet om over naar huis te schrijven. Tevens wordt het daarom ook nooit spannend.

Naast het serieuze was het ook beter geweest als er meer op het romantische ingegaan zou worden en de hele ervaring intiemer zou werden gemaakt. Maar dat mocht niet zijn.. met als resultaat een B-film/flauwe komedie met een vervelende Amerikaan in de hoofdrol.

Jommeke in Bovenmeer

Nooit het boek gelezen en ik wist bij aanvang niets van het verhaal. Bijgevolg kan ik nu geen vergelijking maken met het boek qua structuur, maar de lange opbouw in het plot vond ik fantastisch. Dat maakt dat de kleine 2 uren niet vervelen, en Het Smelt zit vol met intense scènes, maar toch kreeg ik het gevoel bedrogen uit te komen.

Kwam het door de te grote focus op het plot, terwijl het plot op zich niet zozeer bijzonder is? Ik denk het wel: een film louter over de kleine Eva was een pak effectiever geweest denk ik. Terug gekatapulteerd worden naar een droevige Vlaamse jeugd van een 13-jarig meisje, ja, zou sterk geweest zijn. De relatie met haar ouders, met de andere kinderen, zusje, de slagerijvrouw (hier had ik meer van willen zien!!!), en hoe haar persoon hier overleeft en wordt gevormd. Allemaal erg goed geacteerd door de kleine Eva.

Dat Het Smelt te eenzijdig treurig zou zijn. Dat is nu eenmaal de geest van het verhaal en dat mag wel eens voor mij. Alleen speelt het allerlaatste fragment met vuur door het sentiment weinig subtiel naar voren te halen. Het geeft het publiek bijna op een presenteerblaadje wat deze dient te voelen en de stilte die dan valt in een bioscoopzaal is een tikkeltje tenenbuigend. Aan de andere kant, de GEDACHTE die het einde wil overbrengen (volgens mij, want ik heb inderdaad het boek niet gelezen) vind ik wel goed. Nurture loopt faliekant fout.

Ondertussen al eventjes geleden dat ik deze zag, maar wil er toch iets over schrijven omdat dit meer aandacht verdient. Een unieke ervaring. De film van leek Otto-Jan Ham werkt op zoveel vlakken. Er zit veel in vervat en toch blijft het altijd zijn luchtigheid behouden.

Er is bv het portret van Jonny Polonsky, een vergeten muzikant die ooit een veelbelovende toekomst had. Heden ten dage lijkt hij nog maar weinig te genieten van zijn stiel, en lijkt hij bereid om eender wat te doen voor wat geld.

Het is ook indirect een portret van Otto-Jan Ham en zijn nerveuse, bijna neurotische (en uiterst sympathieke) zelve. Hij vindt het opwindend om Jonny, de man waar Otto-Jan zo'n bewondering voor heeft, te ontmoeten (en wij met hem).

De interactie tussen Polonsky en Otto-jan is geladen, tenenkrommend, amusant, grappig, pijnlijk, mooi en nog meer. Om hen dan samen hét album waar Otto-Jan destijds voor viel te zien performen, is prachtig.

Ook was het nog eens fijn om de sfeer tijdens optredens in cafés of kleine zaaltjes op te snuiven. Wat een geluk dat Jonny Polonsky niet een paar maanden later naar België is afgereisd.

Ik denk niet dat de meeste Ierse films iets voor mij zullen zijn.. het valt moeilijk te verwoorden en ik heb ook veel te weinig films uit Ierland gezien, maar datgene wat er zo typisch is aan het land en in deze film / films aan bod komt, daar hou ik gewoon niet van. Soit

Hideaways komt over als een braaf/lief sprookje, met een simpel maar ietwat magisch verhaal. Als gevolg heeft de film een paar mooie stukjes. Alleen, Agnès Merlet faalt in het creëren van een betoverende sfeer en verloop van de film. De chemie tussen James en het meisje was er ook wel ergens, maar was tegelijkertijd ook wel bij momenten, en eerlijk gezegd te vaak, zoek. Plus de film zat wat slecht in mekaar, met als gevolg een paar oninteressante interacties tussen de hoofdpersonages.

Gus Van Sant heeft het er dus stukken beter vanaf gebracht met Restless (2011) .

Bij momenten goed, bij momenten een flop

En dat viel me heel hard op. Soms zijn er een paar leuke vondsten die deze film luchtig en fris doen aanvoelen, en in de film zitten ook een hele boel leuke karakters. Maar aan de andere kant komen er gewoon teveel moppen voorbij die totaal niet werken, totaal niet grappig zijn.

Het verhaal is over the top (net zoals het scenario). Is op zich wel oké, zelfs heel fijn maar in dit geval duurt de film gewoon te lang daarvoor.

Het voelt aan als een gemiste kans.

Wat een gedrocht, dit derde deel van de Hobbit-trilogie (waarbij de eerste 2 delen niet het niveau van LOTR halen, maar wel leuke films waren)

The Battle of the Five Armies begint midden in een scène waar het tweede deel eindigde, wat ik nogal ongelukkig getimed vind. Hierna (inclusief die scène) komt de film nergens meer tot rust en probeert het naar mijn gevoel tevergeefs om bij ieder tafereel een climax te bekomen die nog spectaculairder is dan het vorige.. met een heleboel bombast en misplaatste momenten als gevolg die er samen met hoop oninteressante personages en verhaallijnen er een lange en vooral vervelende zit van maken.

Had deze Home Alone vroeger al eens gezien, vond het toen echt een vervelend stukje cinema, maar meer wist ik er niet meer van. Tijd om em eens opnieuw te bekijken.

Veel is er niet veranderd, ik stoor me nog steeds te vaak. Vooral aan het feit dat er opmerkelijk vervelende typetjes rondlopen in de film (en ik heb het niet op Culkin).

En natuurlijk aan de soundtrack van Williams (niet de kerstliedjes), ik wist al van toen ik zijn naam zag passeren dat er vervelende deuntjes in de film zouden zitten. heel waarschijnlijk toch, want de man heeft ook een paar goede dingen gedaan.

Het grote pluspunt, naast de rol van Macaulay Culkin, en de rede waarom deze film ieder jaar rond deze periode op tv komt is de kerstsfeer, die zeer aanwezig is. Dus daarom ga ik binnenkort ook het tweede deel nog zien.

Dit 2de deel kan ik echt beter appreciëren dan het eerste deel. Vooral de setting is leuker, New York lijkt wel de perfecte locatie te zijn voor een kerstfilm. Qua sfeer zit het dus net zoals deel 1 goed. Humor blijft van dezelfde soort, maar wordt beter gebracht en is daardoor veel geslaagder en raak minder snel aan die vloed van 'vervelende typetjes' geërgerd.

Ondanks dat het iets heel anders is geworden dan dat ik had verwacht, vind ik het een erg amusante film. Veel genres (romantiek, mysterie, horror, drama, fantasy) worden bij elkaar gesmeten en dat levert een (meer dan half) geslaagde en bovendien erg originele film op.

Losjes zie ik dit ergens als een hedendaagse The Green Mile (zal te wijten zijn aan het hoofdpersonage dat over een gave beschikt en onterecht wordt beschuldigt op verkrachting en moord). De andere waar deze me aan deed denken was Kaboom (2010). Er zit namelijk dezelfde soort humor in, maar natuurlijk is er ook Juno Temple.

Daarnaast nog een soundtrack (o.a. Bowie,Pixies) die wel een beetje onevenwichtig is maar uiteindelijk toch een kleine meerwaarde geeft aan de film.

Een luchtige komedie, niet meer of minder

De film valt het beste te vergelijken met de The Hangover films : 3 mannen met een doel waarvan je op voorhand al weet dat het serieus uit de hand gaat lopen + de humor is soortgelijk. Ongemakkelijke momenten op het politiekantoor of met een agent, de mislukkingen die ze op elkaar afreageren, etc.

Het is soms best wel grappig, heb een aantal keren echt moeten lachen maar helaas zijn er ook aardig wat flauwe momenten met grappen die totaal niet werken (wat ik enigszins wel al kon verwachten toen ik de film opzette). Al bij al is deze net geslaagd; het wordt namelijk nergens een vervelende of langdradige film.

Op Halloween nacht had ik normaal voorzien om in de cinema Annabelle, Rec 4 en Welp te gaan beleven. Toen dat niet doorging leek het beruchte Hostel me wel het juiste alternatief.

Ik snap niet dat hier zoveel commotie rond is. Qua sfeer zit Hostel wel goed, lekker onheilspellend. Maar maar maar, het duurt verdomd lang voordat er iets gebeurt. ik denk (ongeveer) dat de 45 eerste minuten voor velen waaronder ikzelf als doodsaai worden aanzien.

Wat de martelingen betreft zit het wel goed (in de smerige kelder), al zijn die snel voorbij en in mijn ogen dan weer niet zo heel goor. En natuurlijk moet er weer iemand ontsnappen. Die passage werd heel onrealistisch en vol met clichés gemaakt, net zoals eigenlijk gans de film is. Zonde.

Ik moet wel toegeven dat de film een goed einde heeft, dat maakt ook nog een beetje goed.

Luchtige animatiefilm die op een moment bijna een gevoelige snaar bij me kon raken maar dan bezweken gaat onder het cliché-verhaal. Is jammer, ook minpunten zijn de soundtrack die niks kon bijbrengen aan de ervaring (integendeel zelfs) en niet te vergeten een paar personages die tevergeefs grappig moesten zijn, wat ik op voorhand al had verwacht.

Voor de derde keer is dit iets origineel geworden, Tom Six slaagt er in om driemaal een verschillende en zeg maar vrij unieke sfeer op te roepen met hetzelfde uitgangspunt maar door te spelen met de setting en telkens een ander verhaal ermee te vertellen.

Twee keer was het raak voor mij, wat 2 dikke voldoendes opbracht. In Final Sequence loopt het voor mij (buiten de neerzetting van het hoofdpersonage) volledig mis. De film doet er veel te lang over om tot de climax te komen, vanaf het begin leek het alsof men tijd aan het rekken was om de minuten film vol te krijgen. Wanneer die climax dan nog eens tegenvalt (je kan evengoed naar de cover kijken en je inbeelden dat die beweegt, want veel meer gebeurt er niet), voelt dit aan als tijdverlies.

Mijn 15de van Woody Allen, waarin het opnieuw gaat over het thema 'relaties'.

Een uiterst interessant onderwerp vind ikzelf en Allen weet het telkens weer op een andere manier uit te werken. Deze keer is er wat minder komedie en meer drama en is het een beetje een docu-achtige film geworden, wat effectief was maar me minder aanstond als de stijl in een Annie Hall.

Verder komen de typische kenmerken zoals de cynische maar vaak geniale dialogen en het heerlijke samenspel tussen de acteurs terug. Ik vond hier Pollack en Allen het beste spelen, het personage van Liam Neeson deed me het meeste maar uiteindelijk kun je wel vaststellen dat iedereen een zeer goede rol neerzet, al kwam Mia Farrow soms een beetje kleurloos over.