Meningen

Rustig, ontspannend

Heeft iemand ooit het filmpje van 9gag gezien over de 8 fases in een relatie? Want daar lijkt deze film wel op, maar dan met meer fases, meer leuke momenten over een langere speelduur.

Het is bij momenten intens gebracht en ik vond beide personages wel overtuigen, al ging de Mexicaanse Paul meer op in zijn rol.

Een leuk tussendoortje, deze Macho.

Leuk om als Beatle-fan eens te zien, al is het wel een heel erg flauwe film. De humor die er inzit is vaak erg misplaatst. De psychedelische invloeden vond ik bij momenten amusant, soms ook opnieuw misplaatst, maar het echte pluspunt kon je van te voren al wel raden en dat zijn dan ook de liedjes die voorbijkomen.

Anderson is een meester in het brengen van energieke, lang doorlopende scènes. Dat wordt duidelijk na het zien van zijn films. Telkens weer komen deze heerlijke momenten terug die zijn klasse op vlak van montage en spelen met muziek bevestigen. Hierdoor blijft deze Magnolia zijn volledige speelduur luchtig en raak je geïntrigeerd door de personages.

Dat is meteen ook het tweede sterke punt, vele acteurs geven het beste van zichzelf (Cruises beste rol ooit wat mij betreft) en hierdoor komen de personages tot leven. Moeilijk om hierna niet geraakt te worden door de intensere scènes, die er dan ook genoeg zijn. Het geheel is mierzoet te noemen, zonder dat het in de buurt komt van de valkuilen van het genre.

Magnolia stevende dus lang op een ideale filmervaring af, helaas moest het einde me tegenvallen. Want ik kwam bedrogen uit. De fameuze kikkerregen was ergens wel leuk én logisch, toch kreeg ik het gevoel dat deze wending gebruikt werd omdat het op was. Ik kreeg de impressie dat de makers zelf niet goed wisten waar ze naartoe hadden gewerkt.

Sfeervolle film over homoseksualiteit (dat wel vaker aan bod komt in films van Van Sant), die bijna volledig in het zwart-wit geschoten is en waarin je toch al snel kunt zien dat Van Sant toen al over talent beschikte. Fijn voice-over gebruik, visueel soms erg fraai, jammer van de soundtrack die flauwtjes is.

Het komt er nog niet allemaal uit, eerder bij vlagen, al blijft dit toch een goede debuutfilm.

Opvallend hoe mooi en effectief de CGI hier is..

met een andere doelgroep voor ogen zou dit wel eens overweldigend geweest kunnen zijn, want de uitvoering is helaas te kinderachtig. Vooral die 3 feeën sprongen er op dat vlak uit ( ).

Angelina Jolie is zo goed in haar rol dat ik durf te zeggen dat dit de beste rol uit haar carrière is tot nog toe. Charismatisch, gemeen en toch teder, héérlijk!

Zoals deze zie ik de films graag komen.

Soms deed ie me aan Mulholland Dr. denken, die vergelijking is dan ook snel gemaakt. Ze spelen zich beiden af in Hollywood en qua sfeer zitten ze op dezelfde lijn, beklemmend en weird, onder andere te danken aan een geweldig sound design.

Maps to the Stars heeft een bijzonder script, dat toegegeven soms wat inspiratieloos oogt, maar uiteindelijk lichtjes geniaal is. Maar ook de cast is uitzonderlijk. Met Pattinson, Cusack soms, Moore en Wasikowska beschikt Cronenberg hier toch wel over de betere acteurs en ikzelf vind ze hier alle vier simpel gezegd top, opvallend op hun manier.

Eerste film van Bava

Had een box gekocht van 5 films en willekeurig eentje eruit genomen, deze dus. Kwalitatief is deze horrorfilm sterk, het leuke verhaal over vampiers wordt heel goed uitgewerkt, er komen een paar sfeervolle stukken in en ook de acteerprestaties waren degelijk..

alhoewel ik het nog iets extremer, aparter had willen zien. Het blijft met andere woorden een degelijke film, het wordt niets meer dan dat. Besluit:Fijn om tussendoor eventjes bij te ontspannen.

Goed ingetogen drama

Regisseur Alejandro Fernández Almendras had duidelijk een doel voor ogen, dat hij hiermee heeft kunnen verwezenlijken. Het ganse proces van een man die tot het uiterste wordt gedreven om een moord te plegen en de gevolgen daarvan worden op een goede en realistisch ogende manier gebracht.

Alles wordt overtuigend gebracht, waardoor het niet opvalt dat dit een low-budget film is, het bij momenten zelfs best wel spannend is (denk maar aan de scène waarin Jorge zijn rivaal uit z'n huis lokt en ontvoerd. ) en ook op visueel vlak is deze film fraai. Er wordt mooi met licht gespeeld, de straatverlichting met een gelig/oranjeachtig effect is daar een mooi voorbeeld van en geeft gelijk veel sfeer met zich mee. Dat viel me eerder ook al op in enkele scènes in Le Gamin au Vélo uit 2011.

Heel sterke film van Allen.

Het deed me hard denken aan Cassandra's Dream, maar Match Point gaat verder en is beter. Je wordt meegesleurd in het rijkeluisleven en verhaal van Chris, zonder veel moeite te doen voel je volledig met hem mee wat voor veel spanning zorgt. Er wordt ook op voortreffelijke manier naar een climax toegewerkt, wat zo goed als perfect uitpakt om ook het motief een zekere rol in het verhaal te laten krijgen. Dat apprecieerde ik wel.

Natuurlijk moet ik het ook over de cast hebben. Deze is echt subliem gekozen, top. Onder andere Jonathan Rhys Meyers lijkt dan ook wel de rol van zijn leven te spelen, Scarlett Johansson schittert in waar ze in uitblinkt (soort van sexy probleemgeval) en ook Ewen Bremner zag ik graag komen. Woody Allen-films zijn een genre op zichzelf met verdere subgenres, waaronder het thriller/detective en deze Match Point is daarin toch wel de beste dat ik tot nu toe gezien heb van hem.

Had er wel iets van verwacht, maar uiteindelijk is het niets meer geworden dan een vervelende film vol clichés en met een flutverhaaltje. Acteerwerk is op z'n zachts gezegd niet fantastisch, het enige pluspunt is dat je wat geboeid blijft om te zien hoe het verhaal evolueert.

Ik zie dit genre wel graag (Dance Party USA, In Search of a Midnight Kiss, et cetera) en deze bleef een hele tijd goed aanvoelen, maar dan toch begon het na een tijd minder interessant te worden (mede dankzij een zijspoortje), waar ik voor gevreesd had.

Een iets minder bekende Allen, maar wel opnieuw een dikke meevaller.

De film is in 2 stukken verdeeld, tragedie en komedie. Mogelijke kritiek die sommigen zouden geven, zou zijn dat het ene niet tragisch en het andere niet grappig genoeg is. Dat is dan ook wel zo, het verschil wordt vooral gemaakt door de keuze van de cast (Ferrell <=> Sevigny).

Maar daarom is het nog niet slecht, integendeel. Het is gewoon enorm leuk om te volgen, zoals de meeste Allens. Wederom wordt het thema overspel aangehaald en wederom mijn liefde voor Woody Allen bevestigd.

This noisy Cassavetes began to drag towards the end, but the romance between an intense outcast and a woman who wants more in life is funny and fascinating. I loved the extensive introduction of the characters and the unforced way they met.

Je moet scherp toekijken naar wat er gebeuren zal als ik naar haar toe ga. Zo'n kans niet meer laten voorbijgaan. Haar bespringen, als een tijger, en haar neuken in het zand, zodat ze nooit meer rechtop kan. En kijk het aan, zij gaat tekeer alsof je op het punt staat je stinkende ingewanden op haar blote lijf uit te kotsen. En kijk de jongen. Hij weet niet eens wie of wat ik ben. Oh god ja, jongen. Kijk het goed aan. Geen paniek jongen. Rustig aan. Rustig aan. En kijk, ik ga zo weer opdonderen.

Een romantische en poëtische Rob Van Eyck beperkt de shockelementen, maar dat maakt het bovenop slecht ook vaak saai. Het minutenlang, naturel, registrerend eindshot is dan weer wel oprecht heel goed (hartje)

Ik ben opgegroeid met het eerste deel, dat ik zo'n 5x heb bekeken en ik nog altijd weg van ben. Dit 2de deel ging dus bijna zeker tegenvallen. Dat is niet gebeurd, het is wel een stuk minder als het eerste deel en er worden superveel cliché's ingegooid maar het is een film die lekker wegkijkt en soms grappig uit de hoek komt.

Weer zo'n heerlijk rustig filmpje dat typisch is om op Sundance tegen te komen.

Het is een enigszins amateuristische schets, er zit weinig diepte in en er gebeurt weinig en toch doet het je iets. Mede dankzij de korte speelduur, soundtrack bij momenten en vooral de juiste chemie tussen de acteurs raak je betrokken in het verhaaltje en wordt het niet oninteressant. De minimale cast komt goed uit, Swanbergs aanwezigheid is een meerwaarde. De rol is hem inderdaad op z'n lijf geschreven.

Movie 43 is een film bestaand uit verschillende korte films vol absurde humor die vaak rond seksualiteit draaien. Het aantal filmpjes die grappig zijn, zijn jammer genoeg te schaars ( "The Catch", "Beezel" (en "Super Hero Speed Dating")) waardoor ik niet kan zeggen dat het de moeite waard is om deze Movie 43 volledig te zien.

Kafkaësk nazi filmpje in Parijs met Alain Delon. En of dat werkt! (voelt aan als een ijskoud bubbelbad)

Heb deze bekeken naar aanleiding van het overlijden van Robin Williams, omdat Mrs. Doubtfire volgens velen zeker één van zijn beste rollen is. En daar hebben al die personen wel gelijk in, ook ik vind dit de geknipte rol voor hem.

Het is dan ook hij die deze film het meeste kleur geeft. Een film waarin genoeg leuke, best grappige momenten voorbijkomen. Het is dan echt heel jammer dat er een moreel moet worden ingepompt, waardoor de film de laatste 20 minuten (na de ontknoping) vervelend wordt.

Audiovisueel een pareltje, kon er van blijven genieten, typisch Wong Kar Wai. Het verhaal kwam nogal ongeïnspireerd over, misschien minder belangrijk in deze film, maar daardoor verliest de film voor mij toch wat kracht.