Meningen

In de ban van Larry Clark !

Wederom kiest Clark ervoor om een film te maken over een groepje skatende jongeren. Latino's in de VS ditmaal, een collectief dat niet kon uitblijven in het oeuvre van Larry Clark en hij later nog eens zou aansnijden in Marfa Girl (een film waar ik erg veel van verwacht).

Net zoals starbright boy aanhaalt en waar ik even op verderga is Wassup Rockers onuitgesproken gesplitst in 2 delen. In het eerste deel draait het puur rond de Latino's en hun leefwijze in de VS zelf, vintage-Clark kun je wel zeggen. In het 2de gedeelte gaat het over de relaties tussen diezelfde latino's en de verschillende groepen mensen in de maatschappij. Dik aangezet, inderdaad, maar niet storend. Lollig vond ik het ook, al moet ik toegeven dat dat me minder aanstond. Wanneer ik een Clarkfilm wil zien, wil ik eerder puur drama zien dus ja niet iedereen kan die stijlbreuk accepteren.

Eindelijk gezien dan deze Welp, Vlaanderens eerste slasher-film en toch iets waar ik naar uit keek.

Om te beginnen had ik het toch braver verwacht dan wat ik voorgeschoteld kreeg, al mocht het toch nog niveautje heftiger zijn. Ergens wel jammer, al is dat geen groot verlies, want Welp draait meer om sfeer. Van begin tot eind hangt er duistere spanning in de lucht die er wel goed werkt om het geheel kracht mee te geven en de film niet te laten inzakken. Verder heb me toch wel wat geërgerd aan de stereotypen, en dan heb ik niet op de walen, maar op de scoutsmensen (of is het nu chiro? ) die soms vervelend zijn, maar ach het blijft een leuk project.

Overigens heeft Welp ook een goed verloop qua verhaal, al moet je daar volgens mij niet teveel achter beginnen zoeken. Wat mij betreft neemt Sam de rol van Kai gewoon over, dat is gaaf genoeg voor mij.

Heel slechte tv-film

Het is al een tijdje geleden dat ik me nog zo aan een film heb geërgerd. En dat op zowat alle vlakken.

Je hebt om te beginnen het verhaaltje, dat niet echt ergens toe leidt, maar dat me (en ik denk bijna iedereen die dit opzet) zowat niet kon boeien en bovendien ook dom is, met een paar fantastisch stompzinnige scènes als gevolg.

Dan zou je nog kunnen zeggen dat, ondanks het dom verhaal, de film je tot rust kan laten brengen en je een leuk middagfilmpje gezien kan hebben.. maar door toedoen van de talloze irritante en opgefokte personages in deze film loopt ook dat nog mis. Ai

Je kan wel zeggen dat ik van Gregg Araki's stijl hou. Lekker veel passende en an sich gave muziek/tonen die scènes ondersteunen en kracht meegeven én altijd veel dromerige momenten met een combinatie van die muziek en opmerkelijk kleurgebruik. Zo typisch aan hem. Van mijn part mag hij er nog zo'n paar maken, want ook in deze White Bird in a Blizzard die ik al een tijdje wou bekijken (beleven), werken die twee elementen.

Het verhaal speelt zich af in de jaren 1980. Niet storend, maar buiten die ene scène in de dancing wordt er niet meer profijt uit dat gegeven gehaald (voor zover ik me nog herinner natuurlijk). Over het verhaal zelf kun je zeggen dat het wel een beetje voorspelbaar en niet zo heel speciaal is, al wordt er zo mee gespeeld dat constant boeiend blijft. Wat betreft Shailene Woodley dan, die vind ik in tegenstelling tot een paar mensen niet volledig voor de ultieme Araki-film geschikt, maar wel voor deze White Bird. Je moet een echte 'white girl' krijgen, en dat krijg je ook.

Echt iets voor mij dus, hopelijk blijft meneer Araki actief bezig.

De film is tegengevallen..

..ook al vreesde ik ervoor dat de films met het duo Pegg Frost (waarbij ik vooral Shaun of the Dead geweldig vond) minder en minder indruk gingen maken op me.

Er zat genoeg potentieel in deze The World's End, maar het verhaal en de humor komen naar mijn mening te geforceerd over waardoor de film gedeeltelijk een flop wordt.

Visueel was de film dan weer wél geslaagd en ook de gevechtsscènes zijn bij momenten heel erg leuk, waardoor de film al bij al leuk blijft.

Horrorfilms volgen vaak een aantal vaste patronen en formules.

Ja hoor, elk 'vast patroon' komt hier één voor één aan bod. Voeg hier nog eens het gebrek aan sfeer aan toe en je krijgt een zeer voorspelbaar, duf horrorfilmpje dat alleen een beetje weet te boeien wanneer je wordt vergezeld met de juiste mensen.

De film deed me ook wat denken aan Deliverance (1972) en aan het Texas Chainsaw Massacre van Tobe Hooper. Dankzij dit slap filmpje, krijg ik weer zin om die 2 films nog eens te herzien en weer van het échte werk te genieten.