Meningen

Geweldige Western.

Morricone zijn muziek weet altijd een geweldige meerwaarde mee te geven aan een film, zo ook hier weer. Als kijker merk je gewoon dat er over nagedacht is, elk deuntje klopt gewoon perfect met de situatie. Scènes krijgen hierdoor zo veel meer diepgang, ze krijgen net dat ene zetje mee dat het echt goed weet te maken. Je mag dan wel stellen dat Morricone de film gemaakt heeft.

De film zelf is bij vlagen ook behoorlijk sterk. De openingsscène deed erg veel denken aan die van Once Upon a Time in the West. De focus lag vaak erg sterk op de ogen, iets me meestal wel bevalt. Toch waren al de dingen waardoor hij de mensen herkende net wat te makkelijk. Iedereen had iets erg herkenbaars, een andere oplossing was er niet echt geweest alleen iets subtielere kenmerken hadden de film geen kwaad gedaan, ook de terugblikken waren erg lelijk bewerkt en werd na een tijdje zelfs storend. Het verhaal had net wat intelligenter in elkaar mogen zitten. Je kunt eigenlijk na tien minuten het grootste gedeelte van het verhaal al invullen en dat is zonde, al helemaal met zo'n mooi onderwerp.

Acteerwerk is niks minder dan uitmuntend. Lee Van Cleef mag dan al wel een van mijn favoriete Western acteurs zijn, hij bewijst toch weer dat het zijn perfecte genre is. Law zet ook een erg mooi personage neer, beide ondersteunen elkaar goed en brengen zelfs de nodige humor in de film.

Einde was ook erg sterk. Het komt niet vaak voor dat ik een plottwist niet zie aankomen, hier kwam het voor mij zelfs compleet uit de lucht vallen. Iets wat erg knap is voor een film uit ''67, alles is namelijk al veel te vaak nagemaakt. Mooi is ook hoe er door de hoofdrolspelers mee om gegaan wordt. '' goodbye my son '' is een cliché zinnetje dat zo puur wordt uitgesproken dat het je weet te raken.

Visueel was de film zoals de meeste Westerns erg sterk. Beelden van grootste landschappen helpen je om in de juiste sfeer te komen.

Al met al dus een erg sterke Western die een volledig punt hoger wordt getild door de muziek van Morricone.

4*

Zwak.

De opvolger genaamd het Bernini Mysterie had ik reeds gezien. Het was geen topfilm maar viel ook zeker niet tegen. The Da Vinci Code, een film die op een irritante manier probeert in te spelen op het grote publiek maar hier op alle fronten in faalt.

Dat The Da Vinci Code veel bezoekers zou trekken was van tevoren al bekend. De film probeert over te komen als een mysterie/thriller. Beide genres worden niet naar behoren uitgewerkt. Howard probeert de film zo veel mogelijk spanning mee te geven. Het probleem hier is nou net dat hij dit iets té graag wil. Spanning creëren doordat iemand een geweer laat liggen bij een moordenaar of een moordenaar die even afgeleid wordt door een vogel waardoor de hoofdpersonen kunnen ontsnappen, allemaal erg goedkoop. De handelingen van de hoofdpersonages worden met de minuut ongeloofwaardiger. Iets waardoor op zijn beurt het inlevingsvermogen weer minder wordt.
Het mysterie wordt door middel van een paar plottwists in de film verwerkt. De twists zag ik al van verre aankomen alleen de rest van het verhaal is zo onduidelijk dat het toch lastig te volgen is. Het idee dat echt alle stappen gevolgd werden om het mysterie op te lossen is ook niet geloofwaardig.

Visueel was het pover. Er werd geprobeerd de film lekker vlot over te laten komen door het in een snel tempo af te spelen. Wel jammer dat het geheel hierdoor zo rommelig overkomt. Elk shot duurt telkens maar 4 seconden voordat er naar een ander standpunt wordt geschakeld. Het wordt er een stuk chaotischer door.

Acteerwerk was degelijk. Niemand schoot er echt uit maar ook niemand stelde echt teleur.

Een zwakke film met een hoop mankementen. Het keek wel lekker weg vandaar niet de bodemscore.

1*

Erg goede film waarin je met het handcamera-gebruik duidelijk de sporen van DOGMA-95 ziet; waar von Trier overigens verder vanaf is gestapt in deze film.

Björk zelf acteerde fenomenaal, op voorhand had ik niet veel met de muziek maar deze film heeft mijn visie hierop wel veranderd.

Enige minpunt van de film is David Morse, vond hem niet goed acteren waardoor bepaalde keuzes van zijn personage op mij niet goed/logisch overkwamen. Wat mij betreft ook een acteur die maar 1 gezichtsuitdrukking kent.

Zwakke Afsluiter.

Batman is toch wel een van de fantasiepersonages die me de afgelopen jaren het meest heeft weten te boeien. Zelf keek ik daarom ook met erg veel smacht uit naar dit laatste deel van de triologie. Dat Nolan de mogelijkheid had er iets moois van te maken heb ik geen moment aan getwijfeld. Waar het de film vooral aan ontbreekt is dat beetje diepgang en lef.

The Joker, de belangrijkste bad-guy uit de voorganger is een memorabel filmpersonage wat met veel aandacht in beeld werd gebracht. Het kat en muis spel tussen Batman en The Joker was fascinerend en zorgde ervoor dat de film veel indruk op mij achterliet. Bane daarentegen was een personage bij wie elke gelaatsuitdrukking werd weggenomen en hiermee de indruk ''eng'' achter te laten. Het lukt ook wel even alleen al snel heb je het wel gehad met dit zogenaamde enge personage. Het verhaal over zijn geschiedenis was dan wel weer iets wat mij wist te fascineren, de put droeg een luguber sfeertje met zich mee en zag er daarbij ook nog eens erg angstaanjagend uit. Als op het eind blijkt dat dit verhaal niet bij hem hoort maar bij iemand anders is het eerste wat ik me afvraag: Naar wie heb ik dan al die tijd gekeken? Het enige dat we van hem weten is dat hij dezelfde trainer heeft gehad als Batman alleen dan houdt het ook weer voor een heel eind op. Jammer, Bane's personage mislukt hierdoor volledig. De put zag er trouwens ook veel te makkelijk te beklimmen uit, de sprong had met een aanloop makkelijk gehaald kunnen worden en de stenen daaronder waren te groot.

De film had ook teveel Hollywood clichés in zich, het eerste uur/ 40 minuten wordt besteed aan de terugkeer van Batman, iets wat we natuurlijk al veel te vaak gezien hebben.

De actie was goed, al kun je natuurlijk niets anders verwachten met zo'n groot budget.

Acteerwerk was in orde, met name Bale speelde erg goed, Hattaway deed het dan weer wat minder.

Het einde met die atoombom die midden op zee ontploft slaat ook helemaal nergens op. Nou weet ik niet veel van het onderwerp maar ik kan je zo wel vertellen dat een atoombom die op zee ontploft niet meteen het hele probleem oplost, ten eerste zal er een gat ontstaan, iets wat vervolgens in een vloedgolf zal veroorzaken en ten tweede ontstaat er straling op zee, iets wat zeker een probleem is. De scène waarin Batman vervolgens in een restaurant zit te eten is veel te zoetsappig, ze hadden het lef moeten hebben Batman met de atoombom mee ten onder te laten gaan, maargoed het blijft Hollywood.

Jammer, ik had op zoveel meer gehoopt.

1.5*

Emile Hirsch.

De acteur van mijn favoriete film. Toen bekend werd dat hij in een nieuwe film mee zou spelen bekeek ik meteen de trailer. Het viel me toch een beetje tegen. Het zag er uit als een alles net niet B-sciencefiction film.

Het resultaat is eigenlijk erg zwak. Toch weet de film bijzonder vermakelijk te zijn, iets wat meteen ook zijn grootste kracht is.

De film weet hier en daar toch nog behoorlijk spannend te zijn.

De Aliens waren helaas te lelijk voor woorden.

Acteerwerk van Hirsch redt de film eigenlijk min of meer. Hij is de enige de zijn personage wat diepgang weet mee te geven.

Er komen helaas behoorlijk wat clichés voorbij alleen zoals ik al zei: het is gewoon bijzonder vermakelijk.

3*

Eindelijk maar eens bekeken.

Erg goede film, hij begint een beetje bescheiden. De plaag breekt uit en alles gaat erg langzaam. Ik heb alle afleveringen apart bekeken met 2 dagen ertussen en ik moet zeggen dat het een erg goede mini serie is. Er gaan lange tijd niet zo veel mensen dood Er waren veel goede personages en de hele opzet was geslaagd. Middenstuk was soms een beetje langdradig maar wat een finale. De finale haalt voor mij de rest van de film op, erg bloederig, zoals ik het wilde.

Toch jammer dat er zo veel clichés in zitten. Als er iemand of iemanden achtervolgd wordt door een zombie of zombies dan moet er altijd een deur tussen zitten om de zombies af te schudden.

Acteerwerk was redelijk. Sommige acteerde echt verschrikkelijk slecht en andere, zoals de vrouwelijke hoofdpersoon boven de maat.

Wat kan ik me toch ook weer irriteren aan dit soort films. Die filmproducer denk als enige een beetje na en het enige wat ze doen is hem opsluiten.

Geniale film die misschien wel de beste zombie film is die ik heb gezien.

4*

Bijzonder.

Een genre dat voor mij bijna helemaal nieuw is. De enige manga film die ik tot nu toe had gezien was spririted away, toch leek deze me erg goed. Ik moet het genre dus nog enigszins ontdekken en me er thuis in leren voelen. Toch kan ik niet zeggen dat Dead leaves me heel erg tegen is gevallen. Het is een uiterst bijzondere film, laat ik dat eerst eens voorop stellen. De snelle beelden weten het boeiend te houden en het geheel zakt mede door de korte speelduur nergens echt in. Elke scène mag niet langer dan tien seconden rustig zijn, er moet perse en explosie of iets dergelijks bij komen kijken.

De film heeft kwalitatief gezien genoeg om op aan te merken, de standaard sound editing maar ook de hoekige vorm van tekenen komen niet erg overtuigend over. De stemmen paste wel weer goed bij de personages, en dan in het speciaal die van de gele robot. Toch weet Dead leaves te boeien. Een vermaaksfactor die ontzettend hoog is, mede door het hoge tempo. Een genre waar voor mij veel meer uit te halen valt, en een film die mij zeker aanspoort er veel meer van te gaan kijken.

3*

Bijzonder indrukwekkende film.

Een Nederlandse mozaïekfilm is helaas een maar zeldzaam gebeuren. Mozaïekfilms kunnen met behulp van hun complexiteit een enorm overdonderend geheel vormen, maar misschien is het wel juist dié complexiteit die het onderwerp voor Nederlandse regisseurs zo afschrikwekkend maakt. Paula van der Oest durft het risico in ieder geval te nemen, het resultaat mag er dan ook zijn.

Het acteerwerk is in The Domino Effect van enorm hoog niveau. Niet alleen Theo Maassen bewijst weer eens dat hij acteertalent heeft, ook de rol van Jelka van Houten komt goed uit de verf. Daarnaast zijn de buitenlandse rollen erg sterk vertolkt. Natuurlijk hier en daar wat mindere spelers, maar in een verhaal met zo veel personages mag het niet baten als er een paar wat mindere acteurs/actrices in spelen.

Dit grote aantal personages is tevens ook het grootste minpunt van de film. Een mozaïekverhaal bevat altijd natuurlijk een groter aantal personages dan doorsnee film, alleen als je merkt dat de kwaliteit van het verhaal er onder gaat lijden dan gaat er toch wat mis. Van der Oest doet erg haar best alle personages goed in beeld te brengen, hier slaagt ze in de meeste gevallen ook wel in alleen je merkt toch dat ze net wat teveel hooi op haar vork probeert te nemen. De film doet me qua stijl erg aan Magnolia denken. Dit is een film waarin ook een mozaïekverhaal wordt toegepast en waarbij het aantal personages ongeveer gelijk is. Het enige verschil is dat de speelduur van Magnolia wel twee keer zo lang is. Een langere speelduur had de personages veel goed gedaan.

Toch weet Van der Oest de emotie goed in de film te verbeelden. Door de vaak erg treffende muziekkeuze laat de film je toch erg onder de indruk achter.

Visueel zitten er ook erg mooie vondsten in. De verschillen tussen de werelddelen worden duidelijk aan de kijker overgebracht. De vergelijking met Iñàritu is snel gemaakt. Visueel is dit zeker een pluspunt.

Al met Al is The Domino Effect een film die je niet snel los laat, een film die onder je huid kruipt, een bijzondere ervaring. Van der Oest kan hiermee rekenen op veel buitenlands geïnteresseerd publiek.

4.0*

Bijzonder goed!

Maffiafilms, een genre waar ik bar weinig mee heb. Meestal loop ik stuk op het verschrikkelijk langdradig gemeumel en het verschrikkelijke macho gedrag van de maffia. Hier werden beiden eigenlijk vrijwel perfect gecombineerd.

Het op waarheid gebaseerde verhaal werd eigenlijk briljant vormgegeven. Er zat genoeg spanning in en alles werd juist gedoseerd.

De sfeer wordt geweldig opgebouwd. De spanningen lopen steeds verder op en je bent toeschouwer van Depp die steeds verder in het wereldje verzeild raakt. Je wil hem op een gegeven moment eruit sleuren omdat hij veel te ver gaat en hij alle mogelijke uitwegen langzamerhand uitsluit.

De film is briljant alleen toch zijn er een paar dingetjes waar ik me aan begon te storen. Nadat de uitleg kwam over wat 'forget about it'' eigenlijk wel betekende werd de uitspraak gewoon irritant veel gebruikt. Het is in de hele film nog zeker 25 keer langsgekomen. Een stuk of drie keer is niet erg alleen dit was gewoon té.

Het ontbreekt de film op audiovisueel vlak ook aan een hoop. De muziek is nagenoeg afwezig en dient slechts als achtergrondmuziekje. Camerastijl heeft verder ook niks om het lijf.

Ik begon me ook te storen aan het ontbreken van emotie bij Depp. Het was mooi geweest als er naar een tijdje een bepaald breekpunt bij hem op kwam zetten. Nu werd hij alleen boos, dit is ook een manier van emotie uiten alleen als ze hem in het gesprek met zijn vrouw toen zij de tas te voorschijn haalde ook maar even een beetje emotie hadden getoond, dan weet ik zeker dat het veel meer impact had gehad.

Verder een groot compliment voor het acteerwerk, Depp beschouwde ik tot nu toe als de meest overschatte acteur ooit alleen hier maakt hij toch even duidelijk dat hij wat in huis heeft, en dat bij een rol die hem nou niet echt op het lijf geschreven lijkt. Pacino speelt erg goed.

Genoeg om op aan te merken bij deze film alleen als ik de plussen en minnen tegen elkaar ga wegstrepen kom ik toch dik in de plus uit.

4*

Geniale benadering.

Het hele verhaal is geniaal uitgevoerd. In het begin was ik nog wel benieuwd waar het naartoe ging. Eigenlijk is de film als ik het bericht van Dee Al lees niet eens zo heel ingewikkeld op het einde einde na dan. Alle stukjes vallen later op z'n plaats. De hele sfeer in de film is geniaal. Hier heeft deze denk ik ook zijn succes aan te danken. Heel donker sfeertje. Het middenstuk van de film wist me niet altijd te boeien alleen het einde van de film compenseert dit ruimschoots.

Zoals ik al eerder zei zie ik de sfeer in deze film als het ware als de basis. Het geniale acteerwerk van Gyllenhaal versterkt dit effect alleen maar.

Ook de editing is geniaal te noemen. De draaiende camera rond zijn hoofd helpt mee aan de bizariteit van de film. Er zijn nog wel meer voorbeelden te noemen zoals hij ze vaak over gaan van scène op scène door bijvoorbeeld die teksten door het beeld te laten lopen.

Een van de grootste pluspunten van de film is de muziek. De muziekkeuze is prachtig. Het past perfect bij elke scène. Ik was tot op het laatst nog niet helemaal overtuigd alleen toen die muziek kwam en ik begon te snappen hoe het allemaal zat wel. Een van de beste soundtracks die ik ken.

Een waar meesterwerk dit.

5*

Bijzonder gewaagd

Deze film is voor mij een bijzonder geval. Een half jaar geleden is het alweer dat de bel plots ging en er een mannetje van de locatiescout voor de deur stond. Ik geloof dat ze een keer of drie binnen zijn geweest. Uiteindelijk zijn we net niet gekozen en zijn het de overburen geworden. Wel drie dagen bij de opnames geweest waar ik Kuijpers, Maassen en de rest van de cast ontmoet heb. Toch probeerde ik zo neutraal mogelijk de film in te gaan zodat mijn stem niet beïnvloed zou worden. Ik kan er gewoon niet omheen dat dit een bijzonder gedurfde, brute, overweldigend goede Nederlandse film is.

Het verhaal gaat eigenlijk zoals alles al doet vermoeden. Maassen slaat een jongen dood en raakt hierdoor in de problemen. Het stuk dat volgt nadat hij weer vrij komt is uitmuntend vormgegeven. De situatie met de jochies die uit de hand loopt is natuurlijk wat voorspelbaar maar het wordt wel uitzonderlijk goed overgebracht. De dreiging die vanuit het groepje uitging werd steeds groter.

Twee veel besproken dingen zijn het onderverdelen in hoofdstukken en het grote zwart/wit stuk in de film. Over het onderverdelen in hoofdstukken ben ik het eens dat het gewoon erg amateuristisch aandoet alleen het zwart/wit wil ik toch nog wat zeggen. Het is het hoofdstuk nadat hij Mo heeft doodgeslagen. Volgens mij heeft het er mee te maken dat hij plots door dat incident beroemd is geworden. Iedereen heeft er een mening over. Er wordt erg objectief tegen hem aangekeken. Is het goed of slecht. Vandaar het zwart/wit effect.

Camerawerk was hier en daar wat schuddend. Waarschijnlijk om de psychose waarin Maassen zich bevind beter vorm te geven. Ik vind het een erg goede keuze.

Acteerwerk is het beste dat ik bij een Nederlandse film heb ervaren. Maassen en Van Aschat speelden geweldig, maar ook de jongens op de scouter deden het erg goed met een speciale vermelding voor de jongen met het open shirt. Erg realistisch, luguber en bij vlagen zelfs angstaanjagend geacteerd.

Bijzonder goede Nederlandse film die gedurende anderhalf uur weet te boeien, te fascineren, te vermaken. Net geen 4.5*.

4.0*

Ik kan niet zeggen dat ik hem geweldig vond.

Deze film wilde ik al een tijdje kijken. Het verhaal is eigenlijk vrij eenvoudig alleen ik zie het eigenlijk als een bijzaak in de film. Dit is natuurlijk allemaal een soort van experimentje. Peter Sellers die 3 rollen speelt, de geniale humor. De 3-dubbele rol vond ik niet heel geslaagd. Ik ben niet zo'n fan van hem als acteur.

De humor was het grote pluspunt. De ontzettend scherpe grappen worden goed afgewisseld met de simpele ''ik ga achter op de racket zitten'' humor.

Redelijk intensief kijken wel. Het zwart wit stoorde me een beetje en nu en dan had het ook wel wat duidelijker gemogen.

De humor red deze film.

no! I'm not just calling you to say hello.
Well ofcourse I would like to say hello to you.

3*