Meningen

Beetje tegenvallend.

Met name het eerste halfuur is erg mooi en sfeervol, met een hoop details uit het oorlogsleven en fijn acteerwerk van bvb Magnani.

Daarna, als zeg maar echt het verhaal los komt, begint het allemaal snel minder te worden. Dat verzetsverhaaltje is nogal rommelig, iets wat ik toch niet verwacht bij Rosselini. Leek net of er bepaalde cruciale scenes uit zijn geknipt. En zoals hugohei hierboven al zegt is het goed vs kwaad wel erg nadrukkelijk.

Ik ben er toch ook niet helemaal kapot van. Het is op zich aardig dat er iets episch van gemaakt is met diverse subplotjes, vriendschappen en veel personages en een grote tijdsspanne. Maar uiteindelijk is het vooral een slap aftreksel van La Piovra gecombineerd met een slap aftreksel van La Meglio Gioventu. Ook qua script, dramatische ontwikkeling en presentatie valt er nogal wat op te merken.

Aan de andere kant kijkt het wel heel wat fijner weg dan de doorsnee Amerikaanse misdaadfilm.

Typisch Brits kostuumdrama met exceptionele acteurs. Maar wel wat suffer dan latere Merchant-Ivory producties.

Die scene die Tony beschrijft was juist één van de grappigere in de film. Als je daar iets homosexueels in ziet lijkt me dat eerder aan jezelf liggen dan aan de scene eerlijk gezegd. .

Had hier wat meer van verwacht, helemaal voor een Hitch.

Niet echt spannend en alleen Dall speelt echt geweldig. Stewart zit wat op de automatische piloot en Granger bakt er weinig van. Het kijkt aardig weg, maar is te voorspelbaar en uiteindelijk moralistisch.

Dan toch liever Compulsion.

Ik helaas niet. Acteerwerk was gewoon om te janken.

En die kaper die terwijl ze op ik weet niet hoeveel hoogte zitten dat ding even naar buiten gaat duwen en dan met die Aziatische gozer een hele discussie begint over hoe zijn leven verlopen is

En die stewardessen die terwijl ze half neerstorten nog even allerlei 'interessante' gesprekjes houden

Mja, inderdaad een film als zovelen;

Jong meisje dat werkelijk alles tegen heeft, slechte keuzes maakt etc etc. Alleen dan met een toevallig een (in die tijd) bekende rapster als lead character.

Het gaan dan ook met name over haar prive sores door de jaren heen en maar spaarzaam over de muziek.

Wat niet erg verwonderlijk is want die hoogtijdagen duurden ook maar heel kort met het Roxanne Roxanne gedoe.

Daarom wel geinig dat er eigenlijk vrij terloops mensen als Bizmarkie, Marley Marl, MC Shan en Nas langskomen die allemaal een veel grotere carriere dan Roxanne zelf hadden.

Sex en drugs en...tja..wat eigenlijk?

Paar grappige scenes en verder gewoon dezelfde Easton Ellis toestandjes die we allemaal al eens gezien hebben. Niks nieuws onder de zon, hip jasje er omheen, en klaar is Roger.

Komedie die schippert tussen superflauwe ongein en hier en daar een grap waar ik echt om in een deuk lach. Vrij jammer dat ze dan dat niveau niet wat langer volhouden.

Al met al kijkt het best aardig weg, maar iemand als Pegg verdient toch wel een beter script. Die maat van hem was wel erg lekker droog.

Hmm..beetje verrast door de reacties hier. Vooral 'slimme' en 'intelligente film' zijn voor mij onbegrijpelijk.

Vond het verhaal eigenlijk behoorlijk dom. Natuurlijk is het leuk dat het belachelijke Amerikaanse jurysysteem eens wordt aangevallen, maar hoe dat in deze film gedaan wordt is soms zo naief dat het wel een grap lijkt. Alles en iedereen kan op de meest kinderlijke manieren beïnvloed en gemanipuleerd worden. Echt irritant.

Wel een erg sterke rol (as usual) van Gene Hackman, maar aan het einde had ik toch vooral zin om het fijne 12 Angry men te herzien.

Leuke film! Kende The Runaways eigenlijk totaal niet (alleen later Joan Jett en Lita Ford solo), maar erg leuk bandje! Coole chicks.

Die meiden spelen het hardstikke goed en ook de bijrollen zijn allemaal prima. Geeft een prima sfeertje mee van dat wereldje in die tijd.

Leuk ook om nu al die filmpjes van vroeger te zien:

YouTube - The Runaways - Cherry Bomb

YouTube - Runaways Introduced before Interview

YouTube - The Runaways - Rock 'N' Roll

Uitermate sterke film die erg herkenbaar het Vlaams/Waalse platteland neerzet en tevens een boeiend en realistisch probleem neerzet aangaande de hormonenmafia.

Die Schoenaerts kende ik totaal niet, maar WAT een memorabel personage zet hij hier neer zeg, met dat indrukwekkende voorkomen en die dode blik, geweldig.

Het hele ballbusters--> plotje met Lucia was niet echt iets wat me a) boeide en b) sterk uitgewerkt was, maar al met al een erg prettige film weer van onze Zuiderburen, die ik overigens ook veel liever heb dan de Mortier-achtige toestanden.

Bijzondere film, al was het maar omdat denk ik 95% van de scenaristen en regisseurs van dit uitgangspunt een spannende thriller zouden proberen te maken,

Daarentegen is dit een heel gemoedelijke, menselijke en warme film over de gevolgen van een politiek subversieve groep. Dat start al meteen met de relaxte muziektonen bij de optiteling.

River Phoenix laat hier zien toch wel echt 1 van de grote talenten van zijn generatie te zijn geweest en ook Hirsch en Lahti zijn heel goed.

Fire and Rain van James Taylor maar even op repeat.

Reeks die z'n toch al niet denderende niveau duidelijk niet behoudt.

Waar in de eerste delen het verhaal uiteraard al niks bijzonders was hadden die in ieder geval nog toffe Jackie Chan actie-scenes en af en toe een aardige wisselwerking met Tucker.

Die wisselwerking is hier vooral 1 grote herhaling uit de vorige films en de actiescenes zijn op 1 hand te tellen.

Het allerergste zijn nog wel de humorcliches (of wat daar voor moet doorgaan) zoals een Franse taxi-chauffeur die tegen Amerika is en Tucker die hem duidelijk maakt dat Amerika toch echt tof is en natuurlijk dat Fransen veel roken en de vrouwen haar onder hun oksels hebben, haha .

Dan nog wat Jackie Chan die de soul brother uit moet hangen en het niveau is wel weer duidelijk.

Tegen het einde komt er zowaar nog een beetje vaart in de film, met een heel gevecht rondom de Eiffeltoren dat wel grappig is.