Meningen

Het vervelende van deze film is dat hij een onwijze status in de film geschiedenis heeft. Fritz Lang heeft met Metropolis bewezen dat hij tot grote dingen in staat is, en M heeft een heel boeiend verhaal. Je ontkomt er dan ook niet aan om buitengewoon hoge verwachtingen te hebben. Dit kan een film vrijwel alleen maar tegen werken.

Ik heb de film nu voor de tweede keer bekeken. De eerste keer, een paar jaar geleden, kwam ik er met veel moeite door heen. Maar ik wil de schoonheid zien waarvan ik weet dat deze film ze bevat. De film wordt immers in ieder film boek genoemd die ik in bezit heb. En intrigerend vond ik hem zeker. Maar toen de tijd was ik niet gewend om 'zulke' films te bekijken. Daarmee doel ik op de wat oude, diepere films. Misschien is het wennen, of zelfs leren, maar na een paar honderd films meer, en na een grotere blik te hebben geworpen in de geschiedenis van de film in het algemeen, verbrede interesse en vele oudere films te hebben bekeken ging ik maar weer een poging wagen. Ik bezit de film namelijk doordat ik de Fritz Lang collectie heb aangeschaft. Wederom met toren hoge verwachtingen, maar een volle rugzak aan kijk ervaring. Maar helaas zijn de verwachtingen uitgekomen: Hij viel wederom een heel klein beetje tegen.

Het grootste plus punt is absoluut het feit dat Peter Lorre de film een niveau hoger tilt. Dit is gelijk het minpunt omdat een groot gedeelte zonder Lorre moet voortgaan en alleen een kanon met suggesties wordt afgeschoten. Dit laatste is zowel knap als jammer. Het feit dat er te veel aan de suggestie wordt overgelaten, levert een minder beeld op de gruweldaden en bovendien de persoon die men als moordenaar aanwijst. De paar keer dat je hem 'aan het werk ziet' zijn voorbereidingen treffen op wat gaat komen. De werkelijke daad wordt vrijwel geheel gesuggereerd met een hele heisa die er aan hangt en daardoor iets wat uit de lucht valt. Maar, de suggestie wordt door onze Fritz wel op geweldige wijzen verfilmt. De bal en ballon. Perfect. Indringende beelden. Beelden die impact hebben. Beeldtaal waar nu nog steeds van geleerd kan worden. En ongetwijfeld een inspiratie voor velen.

Wat ik misschien graag had willen zien was de echte psyche achter een brute moordenaar, gefilmd in het zwart en wit van de jaren '30. De zieke geest uitgediept, zoals er soms wordt gesuggereerd door film recensenten. Verder dan een fantastisch gespeeld monoloog van geweldenaar Lorre kwam het dan helaas ook niet. De aandacht lag helaas te veel bij wat het met de stad doet, in plaats van wat het met de moordenaar zelf doet. Ik had dit graag anders gezien.

Het verhaal gaat namelijk te veel een kant op, namelijk wat de moorden doen met de onderwereld van Berlijn. Hier wordt veel tijd aan besteed. Het harde politie optreden verstoord de praktijken van deze onderwereld. Dit had geen hoofdzaak hoeven zijn. Het lijd echter wel naar een even huivering- als ijzerinwekende finale.

Maar ik vind deze film wel onwijs moeilijk om te beoordelen. De status van de film helpt zeker mee om een film beter te waarderen. Een inspirerende en bepalende rol in de gehele film geschiedenis. Een waanzinnig interessant achtergrond verhaal van achter de schermen. De film bevat alles. Is opwindend. Nu nog vernieuwend. En nu nog schokkend. Een voorbeeld voor alle regisseurs. Want Lang levert prachtig werk. Gewaagd, baanbrekend en alom terecht geprezen. Creatief en optimaal gebruik van alle technieken. Vooral het geluid en camera werk. Maar ook van de zwart wit tinten, die een prachtige sfeer leveren. Het gedurfde scenario is op een weergaloze, creatieve manier het scherm op gekomen. Dit terwijl er sommige 'ontdekkers' wel een de automatische piloot wilde gebruiken in die tijd. En vooral een film die ook voor mij, 'Hall of the mountain king' van Grieg een andere betekenis geeft.

Dus: De kracht van deze film is Lorre, die een personage neer zet die maar een keer neergezet kan worden. Op perfecte wijzen wordt er gewerkt met suggestie, zoals het feit dat de moordenaar in eerste instantie alleen te horen is, maar dit wordt te veel gebruikt. En het verhaal had anders gekund, wat frustrerend kan zijn. Te weinig aandacht voor waar het naar mijn idee echt om gaat. Een insteek die absoluut mogelijk was. Maar niet altijd ten goede komt. Het is hierdoor namelijk af en toe zo traag als peperkoek. Maar het is vooral een film die fantastisch zijn werk doet.

Na herziening een halfje er af. De film bevat niet de ass-kicking actie als in Desperado en Planet Terror, en mist simpel genoeg vaart. Het scenario is te traag, en wilt te veel informatie geven. Het mist aan inventiviteit en creativiteit op te veel plaatsen. Daarnaast komt de film soms over als rommelig.

Kan mij geheel vinden in de mening van Drs. DAJA. Echter, bij mij boeide het derde verhaal het meest. Dit door het overtuigende en beestachtige spel van Jack Wouterse, en doordat er meer interesse wordt gewekt doordat het gewoon Nederlands is. Er wordt te lang gehangen bij iets waar de film niet op staat en weinig identificeerbaar is. Het was vooral wachten totdat het jongetje en zijn vader weer over knopen aan het praten waren. Dramatiek vond ik het eerste uur ook niet hoogwaardig. Na dit uur komt dit als een toneelstuk door door het poëtisch aspect gedreven tot zijn recht. Had hier veel van verwacht, vooral omdat het geschreven is door Arthur Japin en ik dit een interessant persoon vind. Helaas. Kon vrij weinig met deze film. Wel mooie muziek, en prachtige beelden.

Stemmers moeten zich schamen. Belachelijk gemiddelde. Een prachtige film met veel aandacht voor personage en emotie. Muziek, camerawerk en montage, alles klopt. Er werd zeldzaam sterk geacteerd. Dit kan, dit mag geen laag gemiddelde krijgen. Ik was erg onder de indruk.

Hysterisch en chaotische film die er toch voor kiest de actie boven het verhaal te laten gaan. Dit resulteert in een rommelig en weinig overtuigend geheel. De personages komen nergens lekker uit de verf wat vrijwel geen diepgang creëert. Je zou zeggen dat er een prachtige trilogy is gemaakt waar van geleerd of wellicht van afgekeken kon worden. Helaas gaat deze film al snel richting het Transformer- achtige 'alles kan kapot in CGI' in plaats van een diepere uitwerking van het verhaal en zijn psyche hier achter. Waar ik tijdens de opening scènes al bang voor was (ojee, wordt het zo'n film?) werd helaas nergens ontkracht (ja, het wordt zo'n film).

Vervelende film.

Film kijkt heerlijk weg en er wordt erg sterk gespeelt. Het verhaal heeft een sympathieke vertel wijze en wordt per minuut sterker.

Aardige film die prima visueel is vormgegeven. Animatie laat hier en daar te wensen over, maar er wordt goed gebruik gemaakt van diepte en omgeving. Verhaal is niet denderend, waar weet te amuseren en moet het hebben van het avontuur. Humor was helaas nergens aanwezig, en de personages waren inwisselbaar. Toch heb ik mij erg vermaakt, en kijkt de film prima weg.

Mooie film, maar zit helaas vaak tegen het saaie aan. De film blijft interessant door het bijzonder sterke spel van Hoffman en Phoenix.

Pijnlijk onorigineel. Zoveelste superhelden/schurken animatie, welke zijn inspiratie duidelijk van Pixar's Incredibles haalt. Humor weet hier en daar een glimlach te toveren, maar de iets wat magere animatie en het vervelende en voorspelbare verhaal maken dit een erg magere film wet bijzonder weinig om het lijf. Begin is nog wel aardig, maar dit ben ik al weer vergeten. Bleh.

Matig. Grappen waren zo nu en dan een aardige opsteker in een voor de rest vrij futloze film. Conceptueel was het een prima idee, uitwerking ruim onvoldoende. Daarnaast heeft de film flink last van een bijzonder vervelende, nietszeggende en flauwe bad-guy. Will Smith weet de film te dragen en nog enigszins vermaak en vertier te brengen. 3D werkt prima en geeft toch net een beetje extra.

Visueel erg sterke tekenfilm voor volwassenen. Het ziet er allemaal zeer fraai uit met goed oog voor detail en voornamelijk de sfeervorming. Het scenario weet niet te vernieuwen, maar in detail en dynamiek is het zeker interessant. Het is dan ook jammer dat het verhaal zich in de vordering te serieus gaat nemen en er dode momenten ontstaan. Het blijft helaas niet altijd interessant en wat rest is de sombere, grijze omgeving waar de kijker zich door moet worstelen. Het einde slaat helaas nergens op en voelt als verplicht. Gelukkig blijft de opvallende en originele animatie pracht de aandacht vasthouden, en voegt de sterke stemmen cast (Udo Kier is goed gecast als de bad-guy) opvallend veel toe.

Milk is een mooie film. De scenarist heeft een goud beeldje gewonnen voor zijn schrijf werk. Dit was redelijk terecht. Redelijk terecht, dus.

De beslissing van het weg geven van de oscar aan het werk van Dustin Lance Black komt naar mijn inzien door de lading die het verhaal met zich mee draagt. Een behoorlijke lading, aangezien het jaren ’70 probleem, zoals het in de film wordt weer gegeven, ook nog erg actueel is. Dit kan wel eens mee gespeelt hebben bij het beslissen van het uitreiken van de oscar, aangezien het verhaal naar mijn mening bij vlagen nogal wat taai, en overbelast overkomt. Het feit dat zowel het beladen onderwerp, als het uitdiepen van menig karakter wat steekjes los laat, laat al zien hoe moeilijk het is om een sterk, op zich zelf staand scenario te schrijven. Naar mijn mening is het niet op alle fronten gelukt. Het midden stuk had veel beter gekund. Het was af en toe te saai doordat er te veel werd in gegaan op de politiek. Dit deed afbeuk aan de personages die in de eerste akte zo mooi werden geïntroduceerd. Een voorbeeld hiervan is het plotselinge verdwijnen van het personage van James Franco.

Sean Penn heeft wel terecht de oscar mee naar huis mogen nemen. Deze man speelt in deze film de sterren van de hemel. De maniertjes die hij personage geeft, de manier van praten en fysiek reageren op de omgeving. Dit was echt geweldig om naar te kijken. De casting van Penn is zeker een enorme meer waarde van de film. Zonder het op deze manier neer zetten van het personage Harvey Milk was het allemaal een stuk minder. Ook de rest van de cast was prima. Goed gecaste, overtuigende jaren ’70 homo’s. Hoewel het er wel veel waren. Iets te veel naar mijn mening. Een puntje van kritiek is nog (om toch weer terug te gaan naar het verhaal) dat er wel erg veel heren liefde in de film was. Ik bedoel, je zag niet anders. Er was, op politieke tegenstand na, geen hetero te bekennen in de gehele film. Wat overdreven lijkt me, hoeveel mede standers wil je in een relatief klein gebied hebben, als de homo emancipatie ook nog eens in de minderheid is?

Om nog even verder te gaan op de makers van de film; Gus van Sant blijft verrassen. Na de enorm matige remake van psycho, en het geweldige Elephant is dit een goeie opvolger in zijn portfolio. Verassend om te zien dat hij toch geen eigen stijl heeft. Ook verrassend om te zien welke keuzes hij bij sommige scènes maakt, bijvoorbeeld de speech scènes. (Kijker is onderdeel van het publiek in een lang shot) en de liefdes scènes (stiekem en toch verhullend.) Alles is mooi in beeld gebracht en vormgegeven. Met behulp van de ‘echte’ beelden die er doorheen zijn gemonteerd zit je de volle 2 uur in de jaren ’70.

Door helaas het wat mindere half uurtje dat in het midden van de film zit, de iets wat te politieke inhoud en soms wat oppervlakkige personages was het een enorm mooie, sterke film.

Met de juiste instelling een heerlijk spektakel. Met de instelling van mijn bioscoop buurman ('ja hoor, dat kan nooit!') is er niet veel aan.

Het verhaal weet hier en daar nog redelijk gecompliceerd te zijn. Het is dus niet zo dat de rode draad alleen dienst doet als excuus voor de meest waanzinnige actie scènes. Hierdoor wordt er veel spanning gecreëerd. Dit in combinatie met de grote hoeveelheid adrenaline-pompende actie scènes en je hebt oprecht een cinematografische 'rollercoaster'.

Ook visueel is het een plaatje, ondanks de kleine tekortkoming van cgi hier en daar. Dit is echter makkelijk te vergeten en vergeven. Cruise laat zien dat er nog geen vervanger nodig is, en Renner is een prima toevoeging, maar was niet noodzakelijk.

Prachtige en onverwachte aanpak van een monster film. Niet eens zo veel actie of spektakel. Een mooi persoons drama in de setting van een door aliens geteisterde wereld. Mooie muziek, edit en mooie beelden afkomstig van de Sony EX3. Ik was erg onder de indruk, maar kan mij voorstellen dat je je bij deze film nogal genaait kan voelen. Het is niet de film die de poster of titel doen verwachten.

Blue Valentine kloon waar je bang van wordt. Niet alleen het uit elkaar groeien van de personages, maar ook de chronologie komt overeen. Het jammerlijke voor deze film is dat het te maken heeft met standaard schrijfwerk en bijzonder onsympathieke personages. Weinig sprankelende visie en het standaard schreeuw en zoen werk heen en weer zorgt voor een matige en inspiratieloze prent.