Logboek

2 jonge broers , kinderen nog waarvan de ene een brute moord pleegt en die in de schoenen schuift van zijn tweelingbroer, het uitgangspunt lijkt veelbelovend maar de plotgaten zijn megagroot in het begin al en de vragen waarom er bijvoorbeeld niet naar de vingeafdrukken op de bijl word gekeken om de dader te ontmaskeren word genegeerd .
Een potentieel goede horror die behoorlijk word verpest , ook daarna nog door de zeer matige uitvoering en het bijna nog matiger acteerwerk van vrijwel de hele cast , bijna geen enkele acteur of actrice speelt met ook maar enige overtuiging , ook de actie is zeer zwak , het word Terry af en toe wel heel makkelijk gemaakt want zijn slachtoffers blijven vaak gewoon stil staan , maar de actie scenes zijn ook gewoon technisch slecht uitgevoerd .
Het enige wat wel weet te overtuigen zijn de soms prima gore effecten .

Het begint wel enigsins veelbelovend met de openings scene ,mooie kostuums , mooie dames en een sfeervolle locatie , maar echt spanning wil er geen moment in komen , dat begint al met het rare droomsfeertje dat gecreeerd word middels de soundtrack op een gegeven moment , het deuntje is eentonig en blijft de rest van de film dominant aanwezig alsof we de hele tijd in een soort slowmotion droomsfeer de rest van het verhaal moeten uitkijken .
Jammer want hier had veel meer mee gedaan kunnen worden .
Hammer had hier veel meer mee kunnen doen .

Dit is een nogal vreemde mix van actie buddy cop een beetje horror en zwarte humor ,die totaal aan mijn aandacht is ontsnapt toen ik jong was, de film encyclopedie was medogenloos in zijn commentaar en noemde het een stompzinnige en af en toe weerzinwekkende draak .
Who cares , toegegeven, het is geen topfilm maar het is best een vermakelijke film geworden , de jaren 80 sfeer zit er lekker in en er is genoeg leuke actie in gepropt , en de special effects zijn meer dan redelijk te noemen .
Treat williams is zo'n acteur waarvan je de naam snel vergeet , goed maar nooit echt de A lijst gehaald maar in veel films gespeeld , Joe Piscopo kwam me enigsins bekend voor maar waarvan zou ik even niet durven zeggen , dat gold ook voor die actrice die de dochter van Vincent price speelde , bekend gezicht maar waarvan ook alweer ?
Grappig trouwens om Vincent price nog in zo'n recente film te zien .

Het is weer eens wat anders als disney, met een andere stekenstijl , wel een sprookjesachtige sfeer , maar het is allemaal net wat te kinderlijk , de animatie is goed genoeg maar erg simpel , vverder een wat vaag verhaal zonder al te veel verdieping .
Toch voegt handgetekende animatie altijd sfeer toe wat met computer animatie en CGI niet mogenlijk is .

In het begin Veel beter dan de scary movie films ,aanvangkelijk de grappen zijn veelzijdiger en toegegeven vele zijn wat flauw maar degene die wel leuk zijn zijn ook echt origineel absurd leuk , de begin scene is een hilarische parodie op de openings scene uit halloween en het moment dat de moordenaar het wapen moet kiezen is geweldig .
Het lijkt erop dat de makers naar airplane hebben gekeken want de grappen hebben dezelfde soort hilarische humor maar vaak net wat minder subtiel , ook word de 4th wall af en toe doorbroken en krijgen we text tips .
Helaas zakt de film na een prima start in het middenstuk in om uiteindelijk in de laastse 40 minuten totaal in elkaar te zakken , het einde was gewoon slecht
Airplane was beter omdat de grappen wat beter waren en het acteerwerk zeker ook , in het begin lijkt deze film dat niveau te benaderen maar kan het uiteindelijk niet waarmaken en de film zakt als een plumpudding in elkaar op het einde , jammer

Veel meer drama dan western maar zeker met liefde gemaakt , ik heb nooit zoveel opgehad met het geloof en zeker de amerikaanse versie ervan niet , het komt allemaal net te zoetsappig en sprookjesachtig over , maar als je daar doorheen kan kijken is het op zich geen slechte film

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

een matige western waarin zelfs de mooie jane russell niets aan kan veranderen . De acteur die Tom dalton speelde vond ik verassend veel op Robert patrick lijken trouwens

In deze film word behoorlijk slecht geacteerd , maar dat mag de pret niet drukken in deze foute sexy comedie over een stel meiden die een pompstation gaan runnen nadat de oom van een van hen een hartaanval heeft gekregen .
En ineens lopen de zaken wel heel erg goed , de meiden benutten hun sexy uitstraling ten volle en de concurrente aan de overkant van de straat probeert hen met gemene middelen uit te schakelen .
Het word allemaal wel heel simpel gebracht maar de jaren 70 porky sfeer zit er aardig in en hoewel niet zo sterk is er toch best wel het een en ander te genieten van deze comedie en de dames mogen ook zeker gezien worden .

The beyond is weer zo'n italiaans horror werkje , berucht om zijn gore toendertijd , ik heb meestal niet veel op met italiaanse horror , ze lijken vaak artistiek hoogwaardig te willen doen in hun stijl en ik vind dat meestal totaal niet werken voor een horror film , en zeker niet met de gore die hierin zit , ook zit er weinig spanningsopbouw in de film .

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Helaas geen dracula en christopher lee word behoorlijk gemist in deze film maar sfeer is er wel , zijn vervanger , Baron Meinster doet het maar matig , en de aktie eindscene begint veelbelovend maar eindigd een beetje zwak en is niet bijster spectaculair .
De hoofdrol speelster Yvonne monlaur als Marianne is een mooie dame die het eerste gedeelte van de film mag dragen tot Peter cushing het van haar overneemt .
Hoewel dracula in de titel zit speelt hij er niet in mee , nietemin qua sfeer een goed vampierfilm uit de hammer stal

The witch is vooral een film die het moet hebben van de sfeer en de mooie shots , maar uiterlijk vertoon en mooie color grading en mooi langzaam inzoomen op een bosrand alleen maken nog geen goede horror film , de minpunten zijn er genoeg , lange shots die te lang duren en langzaam inzoomen zonder bedoeling , lijkt er vooral op om op te scheppen hoe mooi de scene wel niet is qua sfeer maar je word er een beetje gefrustreerd van want het gaat nergens heen , er zit al totaal geen vaart in de film en dat hoeft geen minpunt te zijn maar hier word het ons geduld wel heel erg op de proef gesteld zonder echt een bevrediging aan het eind .
Regisseur Robert eggers lijkt wel een heel grote hekel aan het christendom te hebben want het einde van de film lijkt de boodschap te willen overbrengen dat het gezin slecht is en haar keuze voor de duivel een goede keuze was, ( een heel raar uitgangspunt voor een film einde) , geen happy end willen is prima , maar een evil keuze ophemelen zijn 2 verschillende dingen .
Dit moet dan zogenaamd vallen onder de noemer evolved horror of intelligent horror , voor mij vrij vertaald als bijna irritant saai .

Deze film is voor mij jeugdsentiment maar er zit wel degelijk een onderliggende boodschap in verwerkt ( in ieder geval wat betreft de amerikaanse maatschappij)
Status maakt je kogelvrij.
Mannen met status kunnen overal mee wegkomen, zelfs complete klootzakken zijn.
Kijk naar sporters, de helft van de meisjes in de film mag ze niet eens, maar ze blijven
toch hangen.
Waarom?
Omdat status comfort overtreft, status aardigheid overtreft, status alles overtreft.
En hier is de clou.
Zodra Ronald die status verliest, poef, is het afgelopen.
Al die meisjes die hem zo graag wilden hebben, doen ineens alsof hij niet eens bestaat.

En dit is niet zomaar een tienerkomedie uit de jaren 80, het is het echte leven, beroemdheden, atleten, rocksterren
.
Als ze populair zijn, wil iedereen ze.
Als ze een koud product zijn, als de aandacht vervaagt, kan het niemand meer schelen.
Ronalds opkomst en ondergang is de perfecte herinnering.
Als je je een weg naar de schijnwerpers baant, stopt de dag dat de betaling stopt, ook de aandacht.
Maar er is nog steeds één persoon die door het spel heen kijkt, en zij is de reden dat dit verhaal
niet eindigt zoals de laatste Amerikaanse versie.
Toen THE LAST AMERICAN VIRGIN uitkwam, liet het overal aardige jongens gebroken achter.
Gary verliest niet alleen Karen.
Ze rent terug naar Rick, zijn beste vriend.

De film eindigt met Gary alleen, vernederd en gebroken, bruut, ja, maar eerlijk, daarom
kwam het zo hard aan, omdat we diep van binnen allemaal wisten dat dit de waarheid was.
Vergelijk dat eens met (can't buy me love), Ronald verliest alles, maar dan, boem, daar is
de clichématige jaren 80-kus.
Liefde overwint, ze leefden nog lang en gelukkig, het staat gewoon in de titel, can't buy me love.

Het verhaal moest eindigen met ware liefdesoverwinningen, want anders sloeg de boodschap om in
'ik kan liefde kopen'.
En als dat het einde was geweest, zouden Cindy en vrouwen in het algemeen ontmaskerd zijn als oppervlakkig,
materialistisch en statusgedreven.
Maar de waarheid is dat Cindy en Karen niet anders zijn.
Denk er eens over na, Cindy komt pas bekentenis doen nadat Bobby haar heeft afgewezen.
De student met hoge status wijst haar af.
Wanneer de beste optie afhaakt, draait ze het script om om haar gezicht te redden.
Herinner je haar brute opmerking nog, ik bedoel, ik kreeg tenminste betaald.
Dat is geen liefde, dat is schadebeperking.
En Karen, hetzelfde verhaal.
Ze gebruikte Gary toen Rick haar zwanger maakte, smeekte de aardige man om steun en liet
hem vervolgens vallen zodra Rick weer in beeld was.
Beide vrouwen deden wat vrouwen vaak doen: zichzelf beschermen, hun reputatie beschermen en ervoor
zorgen dat ze niet met lege handen weglopen.
Het echte leven (in ieder geval in Amerika) bewijst dit patroon.
Kijk maar naar wat er gebeurt bij scheidingen tussen beroemdheden.
Mannen bouwen imperiums op, maar zien de helft ervan verdwijnen zodra de relatie eindigt.
Denk aan atleten, acteurs of muzikanten die in één nacht tientallen miljoenen verliezen. Waar
die vrouwen op jacht zijn naar de liefde, of waar ze de uitbetaling veiligstellen, is hetzelfde spel dat Cindy en
Karen op het scherm speelden, alleen met tienerinkomsten in plaats van villa's en miljoenen.
Toen Ronald en Gary niet langer bruikbaar waren, werden ze allebei aan de kant gezet, en laten we eerlijk zijn.
In de echte wereld zou Cindy zijn geëindigd met Bobby, de hooggeplaatste student.


maar Ronald, die clichématige kus uit de jaren 80, is Hollywoods schadebeperking.
Niets meer.
Ronald krijgt het meisje, niet omdat het waar is, maar omdat de studio's
de waarheid niet konden verdragen.
Dus vraag jezelf af, was Ronalds happy end echt een overwinning of slechts een dekmantel voor de waarheid?
Can't buy me love, vermomt zich als een romcom-sprookje, maar onder de flitsende dansmoves
en cheesy kus, is het een verhaal over status.
Ronald won Cindy niet vanwege wie hij was.
Hij won vanwege wat hij vertegenwoordigde.
De nerd werd pas begeerlijk toen hij de sociale ladder beklom, en hij viel op het moment
dat die status daalde, Hollywood gaf hem een happy end, maar laten we eerlijk zijn.
Dat was niet voor hem.
Dat was voor het publiek, om de fantasie te beschermen, om de brute waarheid te verbergen waar de laatste Amerikaanse
maagd niet voor terugdeinsde.
De meeste mannen zoals Ronald en Gary krijgen het meisje niet, omdat vrouwen niet verliefd
op je worden.
Ze worden verliefd op wie je bent.
De grote vraag is dus: ging Ronalds einde echt over liefde, of was het gewoon Hollywoods
manier om de waarheid te verdoezelen?

Denk aan de Ferrari.
Je kunt hem huren, je kunt hem leasen, maar zodra de betaling stopte, is hij weg.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

een groter budget , zeer sterke visuele en make up effecten en een ietswat meer luchtiger toon maar desalnietemin eng genoeg om een goede horror film te zijn .
De zwarte humor die in dit deel pas echt los ging, was een regelrecht succes .
Een uitstekende film van Russell , deel 4 was een waardig vervolg .