Tenkû no Shiro Rapyuta (1986)

Gister voor de tweede keer gekeken (vanwege de aanschaf op DVD, fuck yeah!) en de 4* blijven staan. Wederom een prachtig fantasievol verhaal uit de stal van Ghibli. Er zijn twee punten die me ervan weerhielden de score niet te verhogen en ongeveer 352 redenen die ervoor zorgden dat de score niet omlaag ging.

Om eerst maar even uit te wijden over de minpunten: soms is het verhaal ietwat te kinderachtig, waar ik dan nét even niet doorheen kan prikken. Verder is de animatie in bepaalde scenes dusdanig verouderd dat het míj zelfs opvalt. Natuurlijk zijn hier ook weer tegenvoorbeelden van te vinden, zoals momenten die duidelijk voor de kindjes onder ons bedoelt zijn maar toch erg aandoenlijk zijn (als Sheeta en Pazu op Laputa landen). En ook sommige animatiestukken, vooral van landschappen en gebouwen, zijn soms minutieus mooi getekend.

Wat me, boven de rest, in positieve zin opviel was de muziek. Hisaishi levert een puik stukje werk af, vooral op de 'magische miyazaki momenten' is de begeleidende muziek magistraal. De magie kent behalve rustieke locaties ook een aantal zeldzame actiemomenten, met als uitblinker de ontwakende Robotmans, prachtig! Daarna gaat de film dan ook van goed naar beter, met als hoogtepunt de aankomst op Laputa.

Hij haalt het niveau van Totoro of Spirited Away niet, maar komt op een goede derde plaats.

Inmiddels alweer mijn zevende Miyazaki en ze beginnen mij nog steeds niet te vervelen, ondanks dat Porco Rosso veel wegheeft van deze film.

Deze film kent vele actiemomenten en geen in en in slechte personen. Het ene moment lever je nog volop strijd tegen 1 vijand en het volgende moment strijd je samen weer tegen andere kwade geniussen. Het verhaal omvat dus veel meer dan een jij bent goed en jij bent slecht principe. Dat maakt deze film voor mij zo charmant en tegelijkertijd ook magisch. Met name moeder piraat was op dreef, vooral toen ze een vergelijking tussen haar en Sheeta maakte op basis van dat ze allebei vrouwen waren Hierna leek de vergelijking wel zo `n beetje te stoppen. Maar dat juist moeder piraat ineens gevoelige opmerkingen maakte! Typisch gevalletje van een klein hartje.

En na een avontuurlijke reis vol met achtervolgingen en verdachtmakingen gegoten in een grappig jasje, kom je uiteindelijk op het magische eiland Laputa Schitterende beelden! En erg leuk bedacht om van een boom een planeet te maken.

Voor iedereen die van reizen door verschillende tijdperken houdt en niet te kinderachtig is om toe te geven aan zijn fantasie. 4*

Vorige week gekocht en dus maar eens opnieuw bekeken . De vorige keer dat ik hem zag haperde de dvd enorm in mijn goedkope dvd-speler en dus moest ik halverwege verhuizen naar de laptop van mijn vader, dus eigenlijk was het de eerste keer dat ik de film ten volle kon bekijken, dat komt de ervaring natuurlijk wel ten goede. Het blijft een heerlijke film, met veel humor, leuke personages, actie en magie. Wat me vooral enorm bevallen is is het figuurtje van Pazu en vooral de manier waarop hij geanimeerd en ingesproken werd: heel aandoenlijk, hyperactief, kinderlijk en vaak totaal onrealistisch, absoluut een van mijn favoriete Ghibli-kinderen .

Mijn derde Miyazaki en ze blijven bevallen. Zo goed zelfs, dat ik deze zelfs beter beter dan Spirited Away en Howl's Moving Castle. Hoewel de animatie bij de laatste twee wel een stukje mooier is trok Laputa mij toch nog net wat meer mee.

De film barst van de actie en maakt niet echt een duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad, wat de vele interessante karakters in de film ten goede komt. Ik vind tot nu toe de piratenmoeder echt het allerleukste personage dat ik in een Ghibli gezien heb. Geweldig wat een inzicht, enhousiasme en doorzettingsvermogen zij laat zien! De reis richting Laputa zelf is mooi en barst van de actie en avontuur. Als ze dan eenmaal op Laputa aankomen, blijkt daar alles nog mooier te zijn dan je van tevoren verwachtte.

Een knappe originele fantasierijke animatiefilm dus waarvan ik erg heb genoten. Na afloop kan ik alleen maar zeggen: Meer meer meer van dit!

4,0*

Ook mijn 3e Miyazaki en ook ik vind dit eigenlijk de beste van die 3. Erg leuke, fantasievolle avonturenfilm, heeft een wat duidelijkere verhaallijn dan Spirited Away en mist gelukkig de dikke (ecologische) moraal van Princess Mononoke. En stiekem vind ik piraten, schatten en vliegende machines wel gewoon leuker dan heksen en demonen...

Het animatiewerk is al ruim 20 jaar oud en vooral vergeleken met zo'n Spirited Away zie je dat wel. Neemt niet weg dat ik ook deze film prachtig vind vormgegeven en wat mij betreft kan het zich prima meten met de klassieke Disney's.
Het leuke van deze film is wel de avontuurlijke en wonderlijke wereld waarin Laputa zich afspeelt. Een soort Jules Vernes-achtige wereld die Europese en Aziatische elementen moeiteloos met elkaar lijkt te vermengen.

Denk dat de film gemaakt is voor (oudere) kinderen maar dat neemt niet weg dat het voor volwassenen niets te bieden heeft. De film gaat dan ook de duistere kantjes van het fantasy-genre niet uit de weg (iets waar veel Amerikaanse fantasy/jeugd films nogal wel eens last van lijken te hebben). Het einde en ook de scene waarin de weer tot leven gekomen robot een vlammenzee aanricht in het kasteel (prachtig geanimeerd btw) zijn best pittig wat dat betreft.
Miyazaki neemt bovendien ook heerlijk rustig de tijd om het verhaal te vertellen, nergens is het gehaast of opgeblazen de mooie muziek maakt het geheel compleet.

Prachtige film, krijgt 4 dikke sterren van mij.

Dit zou ook wel eens mijn favoriete Miyazaki kunnen zijn, al twijfel ik met Mononoke en is dit pas mijn vierde film van de Japanse regisseur.

Spirited Away gooide misschien alle remmen los wat betrefd fantasy-elementen, maar Castle in the Sky scoort bij mij waarschijnlijk beter doordat de rem er ietsje meer op zit. Dat klinkt niet logisch, maar het voordeel dat Castle in the Sky heeft is dat het bij alle fantasy-elemten die langskomen ook daadwerkelijk eventjes stilstaat. De film lijkt zelf ook even verwondert te zijn over wat er gebeurt.

Dit valt nog het meeste op bij de aankomst op Laputa. Deze wereld is gedetailleerd en mooi getekend. Na al aardig wat Zeldagames gespeeld te hebben, waar dit soort omgevingen aan de orde van de dag zijn, komt de locatie niet eens zozeer uniek meer over, maar Miyazaki toont het op een sterke manier. Let vooral op het gebruik van geluid. Subtiele muziek of doodse stilte, alsof er vooral met ingehouden adem bewondert moet worden. De afwezigheid van enig leven, met een aantal vogeltjes en een roestige robot, geven de plaats ook een eigen kracht, die van een verloren beschaving. Mijn favoriete stuk van die scène is als Pazu en Sheeta even kijken in een klein vijvertje en daaronder een gigantische stad zien liggen. Mooi gedaan.

De scène waarop Pazu voor de laatste keer naar zijn woonplaats krijgt heeft een gelijkwaardige kracht. Een mix van spannend gevoel voor de avonturen die komen gaan en treurigheid voor wat verlaten wordt. Op dit soort momenten laat Miyazaki zien wat zijn echt kwaliteiten als regisseur zijn.

Verder zitten er ook elementen in die ik ben gaan zien als typisch Ghibli, zoals de scène waarin zowel Pazu als Sheeta een boterham met ei eten. Pazu slurpt dit ei snel op, waarna Sheeta hem na probeert te doen, maar uiteindelijk toch heel beleefd en langzaam kauwt. Dat soort kleine gebaren zie ik nooit in westerse animaties. Ik mis het daar niet zozeer, maar het geeft de animes een extra eigen feel.

De personages zijn jammer genoeg wat minder gedailleerd dan in latere Miyazaki's, maar daar kon ik me uiteindelijk wel overheen zetten. De karakters zijn over het algemeen wel leuke persoonlijkheden, met name de piratenmoeder en Pazu. Jammer alleen dat Sheeta iets te veel een typisch jammerend, lief meisje is.

Het verhaal is op zich niet zo bijzonder: magische stenen en verborgen steden zien we erg vaak in fantasyverhalen. Maar zoals wel vaker in dit genre gaat het meer om de reizen en avonturen die deze verhaalelementen met zich mee brengen en daar scoort Castle in the Sky erg sterk mee. Opvallend veel actie hier en die is ook altijd goed.

Sprookjes op zijn best dus.
4,5*

Miyazaki maakte met Spirited Away en Howl's Moving Castle toch mooiere films als deze Castle in the Sky wat mij betreft, maar... Ook deze was weer erg mooi. Tot nu toe heb ik altijd kunnen genieten van de Ghibli's en ook nu vlogen de uren weer voorbij.

Miyazaki weet met zijn interessante verhaallijnen mijn aandacht altijd wel te trekken. Zo was ik ook erg benieuwd naar deze. Een kasteel in de lucht? Dat moet wel goedkomen, met Miyazaki aan het roer. Ook deze keer weet ie' weer voor een mooi avontuur te zorgen, al moet dit avontuur het wel hebben van een paar wondermooie scénes, terwijl de andere twee films die ik van de beste man zag hun kracht nooit verloren. Dat doet deze film wel een paar keer en dat vond ik toch jammer. Waar de andere titels mij constant visueel wisten te imponeren, doet deze film dat nét wat minder. Scénes die er bovenuit springen zijn toch echt wel de reis - op het luchtschip met de piraten - naar Laputa en de aankomst - en het verblijf - op Laputa zelf. Eén van de mooiste scénes vond ik die, wanneer Sheeta en Pazu in de vijver kijken en daaronder een hele stad zien liggen. De personages vond ik daarintegen wat minder. Die moeder van de piraten en natuurlijk een stel klunzen die haar moeten helpen. Pazu en Sheeta waren al wat beter, vooral die grote sprekende ogen waren prachtig.

Ondanks dat de film al meer dan 20 jaar oud is, heb ik niet veel te klagen over de animatie. Oké, het ziet er niet altijd even mooi uit als de latere producties, maar voor die tijd moet je hier toch eigenlijk wel je petje voor afnemen. Opzich is tegenvallende animatie niet eens een groot probleem. In Grave of the Fireflies oogt het ook gedateerd, maar ook die film, weet net als deze een bepaalde sfeer mee te geven die betoverend werkt. Beide erg verschillend, maar toch is er ''iets'' wat er voor zorgt dat het nooit zijn kracht zal verliezen. Voor mij is het vooral het gevoel wat je mee krijgt erg belangrijk in deze films; vliegend door de wolken en ondertussen lopend op een smalle railing op het ruimteschip bijvoorbeeld, geweldig. De film kent zijn - redelijk - spannende momenten, maar toch bleef dit beperkt, want ja; wat er ook gebeurt, het komt toch altijd wel goed. Dat zorgde er toch een beetje voor dat ik niet volledig betrokken raakte bij de personages op dat gebied. De persoonlijke ontwikkeling tussen de twee is op dat front beter geslaagd, want die blijft interessant.

Over het algemeen toch weer genoten van deze Miyazaki, die zeker een herziening gaat krijgen, want dat gaat altijd wel gemakkelijk bij ''dit soort'' filmpjes. Het verhaal is leuk, de film kent een paar oogstrelende scénes die prima ondersteund worden door de score van Hisaishi, maar is toch ietwat voorspelbaar en simpel eigenlijk. Wel in vergelijking met de andere twee van Miyazaki die ik zag wat mij betreft. Maar, misschien kijk ik daar bij een herziening makkelijker doorheen. De fantasiewereld van Hayao Miyazaki blijft geweldig en ik blijf ook zeker meer kijken van de man. Dikke 3,5 voor nu.

Mijn eerste Ghibli en ik moet zeggen dat dit animatiefilms zijn waar ik van hou. Erg avontuurlijk, fantasierijk en qua animatie ook heel mooi. Je kunt zien dat het alweer wat ouder is maar voor die tijd ziet het er nog erg mooi uit.

Laputa: Castle in the Sky is een verhaal die boordevol actie en avontuur zit. Maar daarnaast is er ook ruimte voor een dolletje en een aantal grappige scenes. Met name de piraten waren een komische bende. Een van de mooiste dingen van de film zijn toch de prachtige scenes waarbij het gevoel meer een rol speelt. De relatie tussen Sheeta en Pazu en de relatie tussen zij en de piraten. Zoals HarmJan ook al aangeeft de periode die ze op het luchtschip van de piraten doorbrengen. Als ze dan met zijn allen in de keuken bezig zijn zorgt dat voor een brede glimlach. Wat me vooral bij zal blijven is als ze op Laputa zijn aangekomen. De tuin en die robot met zijn dierenvriendjes, erg mooi allemaal!

Ik zeker genoten van deze anime en ben dan ook zeker beniewd naar onder andere Spirited Away en Howl's Moving Castle.

Voorlopig een dikke 4,0*, maar ik sluit niet uit dat ik hem ooit nog eens verhoog.

Van deze Miyazaki had ik veel meer verwacht, zowel op gebied van fantasiefiguren, als de stad Laputa zelf.

De film is wel goed uitgewerkt, maar men schenkt te veel aandacht aan zaken die niet echt interessant zijn.

Het stukje met de robot op Laputa die het vogelnestje vrijmaakt is schitterend. Dit landschap deed me een beetje denken aan dat van 'Stalker', de verboden zone. Ik beschouw het zonder twijfel als het beste deel van de film.

Het einde daarentegen viel weer tegen, vooral de laatste confrontatie dan, die iets te veel weg had van een 'Harry Potter'.

Geen grote aantallen fantasiefiguurtjes hier, maar wel een paar leuke bijrollen. O.a. 'Mama' is het bekijken waard.

Wat de muziek betreft kan ik zeggen dat deze me op bepaalde momenten echt ontroerd heeft. (Liedje tijdens eindgeneriek e.a.)

Uiteindelijk lost deze prent de inmiddels hoge verwachtigen niet in.

Niet overtuigend genoeg.

3*

Alweer een fantastische film van Hayao Miyazaki. Laputa: Castle in the Sky is een fantasierijke animatie zoals alleen Miyazaki ze kan maken. Wederom barst de film van boordevol lieve, snoezig, schattige, aandoenlijke personages, humoristische situaties en een magistraal verhaal.

De film bevat evenzo vele thema's zoals onschuldige romantiek, spanning, mysterie, fantasie, drama, avontuur, actie, die nog eens perfect met elkaar in balans staan. Kortom, de kinderlijke vreugde is absoluut te halen uit zijn films, maar tegergelijk weet Miyazaki een universeel verhaal te vertellen die te genieten is voor jong en oud.

Hulde, 4 dikke sterren en ik ga mooi dromen vannacht.

Weer een Miyazaki gezien, en het was weer erg leuk. Net als Totoro een stukje minder dan de rest wat ik van de regisseur heb gezien.

De film begint erg sterk. Mysterieus en erg spannend. Dan komt de begingeneriek ondersteund door de prachtige score van Joe Hisaishi. Erg meeslepende muziek heeft hij weer gemaakt voor de film. Daar tegenover staat ook dat er een aantal muziekstukken van een wat minder niveau zijn. Dat geld eigenlijk ook voor de rest van de film. Bij vlagen briljant, en bij momenten valt het helemaal even stil en is het lang niet meer zo leuk allemaal. Overall toch wel erg magisch allemaal weer. Leuke en boeiende personages, vooral die vrouwelijke piraat, en enorm leuke vondsten. Qua animatie en vooral de design van het alles ziet er, zoals we gewend zijn van Studio Ghibli, prachtig uit. Erg veel details zijn er ingestopt, en het is te zien dat er veel tijd in heeft gezeten om deze film op het scherm te brengen. Iets meer actie dan in de gemiddelde Miyazaki en ook het euvel waar ik me in zijn films wel eens aan stoor is hier wederom weer aanwezig.

Jammer dus dat het niveau nog wel eens daalt in Castle in the Sky. Ik heb me er echter wel weer heel erg mee vermaakt. Dikke voldoende.

3.5*

Ghibli kan het dus toch.

Ik ben altijd bijzonder teleurgesteld geweest door die Japanse animatiefilms. Welke door vele werden omschreven als meesterwerken, Spirited Away, Grave of The Fireflies, vond ik maar bijzonder matig. Bij Laputa verwachtte ik niet veel beter. Toch ben ik aangenaam verrast.

Toegegeven, aan de Japanse animatiestijl zal ik wel nooit wennen. Ik ben nu éénmaal opgegroeid met die vloeiende Disneystijl. Dat neemt niet weg dat de Ghibli-tekenaars zonder talent zitten. Dan heb ik het niet zozeer over tekentalent, eerder over een soort van talent om enorm vernuftige dingen te scheppen. Laputa, met al zijn gangetjes, bruggetjes of de Goliath, zijn zeer prachtige figuren op zich. Het verhaaltje is ook bijzonder leuk, dat wel eens ongemeen spannende scenes kunnen bevatten. Zo had de treinscene recht uit een Indiana Jonesfilm kunnen komen. Ook tussen de actie en de spanning door is er zelfs plaats voor romantiek en ontroering (de dood van de robot). Toch heb ik ook het gevoel dat de film toch wel te lang duurt. Twee uur voor een kinderfilm? Jammer, want hier had zeker een 4* ingezeten; misschien bij herziening.

Mijn interesse is alleszins gewekt. BInnenkort toch maar eens Howl's Moving Castle en Ponyo bekijken.

Deze film stond al heel lang op mijn verlanglijstje, maar omdat het ecogezeik van ome Hayao in enkele andere films me nogal tegenstond, is deze wat lager op de lijst terechtgekomen om het zo maar eens te zeggen.

Ten onrechte blijkt na afloop. Wat een magische film, met een heerlijke feelgood sfeer en vertederende hoofdpersonen. De piraten waren hilarisch, nog grotere moederskindjes dan de gemiddelde Italiaan. De muziek was op enkele plekjes na erg goed.

Het enige dat jammer is, is dat deze film niet later is gemaakt, want de beelden halen natuurlijk nergens het niveau van bijvoorbeeld een Shinkai film. Zowel bij de lichtjes-in-de-mijn-scene als de luchtscenes kwam toch de gedachte bij me op dat dat tegenwoordig veel mooier gedaan zou kunnen worden. Het had de film nog magischer kunnen maken. Het mag de pret echter niet al teveel drukken.

Ook Laputa is weer een prachtig geanimeerde film. Het is lekker kleurrijk, een mooi verhaal met een goed uitgangspunt, lekker verscheidend in locaties en de muziek is ook weer werkelijkwaar prachtig.

Wel een beetje jammer dat de personages niet zo heel kleurrijk zijn als in andere Miyazaki's en dat de film een tikkeltje te lang duurt.

Niet de beste Miyazaki tot nu toe, maar wel weer bovengemiddeld.

3,5*

Vierde Miyazaki alweer en zowaar, zowaar, ik heb eens een voldoende uit mogen delen.

De lelijke Ghibli stijl is gebleven (of eigenlijk; was er midden jaren '80 blijkbaar ook al), maar het is minder storend dan in Miyazaki's latere werk. Misschien omdat het verhaal van Castle in the Sky een prima balans vindt tussen magie en herkenbare karakters. Het jonge centrale duo is innemend genoeg om voor te duimen en met de piraten wordt er zowaar eens gelachen (al is hun crush op de jonge Sheeta ietwat creepy). Leuk verhaal dus dat wat ontspoort éénmaal in het mysterieuze Laputa, maar vooruit maar weer. Onderhoudend.

3,5*.

Een van de leukste Miyazaki's. Nu zijn ze altijd wel leuk, maar Laputa doet wat mij betreft niet onder voor Spirited Away (nouja misschien ietsje), Totoro en Mononoke.

De herkenbare avontuurlijke Ghibli elementen zitten er allemaal weer in. Creatieve personages en voertuigen, die vliegtuigen bijvoorbeeld, maar met name die robots waren geweldig. Ook het avontuur is herkenbaar, meisje en jongen raken in een zoektocht en ontsnapping tegelijk verwikkeld, het verloop is dan ook vrij standaard, maar dat maakt allemaal amper uit, want het verhaal is verder wel de moeite waard

Ook de muziek is weer erg mooi en herkenbaar, net als de animaties, die zo nu en dan wel wat gedateerd aandoen.

En zo heb je wederom een erg vermakelijk, mooi en liefelijke Ghibli, films die telkens op elkaar lijken qua verhaal, stijl en animatie, maar nooit vervelen.

4*

Ik heb enige ghibli's versleten, maar vond ze nooit echt heel fantastisch. Soms ronduit irritant, vooral als het fantasieverhaal alle kanten opvliegt al dan niet in combinatie met krijsende kinderen. Deze film heeft gelukkig niets van dat, sterker nog, hij was erg leuk om te zien. Een meisje slaat op de vlucht wanneer verschillende partijen een magische steen van haar in bezit willen krijgen. Het verhaaltje is eenvoudig in opzet, maar erg leuk om te volgen. De animatie steelt daarbij de show en dan vooral de stedelijke omgevingen, die prachtig vormgegeven zijn.

Mijn vierde Ghibli is een lichte tegenvaller geworden. Dit keer geen lieve katten, een leuke filosofie of een overdonderende portie fantasie. Het was eigenlijk een beetje saai...

Het verhaal is niet onaardig, maar het mist helaas de diepgang om echt tot iets moois uit te groeien. De belangrijkste karakters zijn nogal vlak en we komen als kijker maar weinig over ze te weten. De typetjes konden me ook niet echt boeien; vond die piraten moeder zelfs een beetje irritant worden. Het hele avontuur - een zoektocht naar een verloren stad - deed me verder nauwelijks iets. Dat heb ik als kind al zo vaak gezien in The Ducktales. En daar zat tenminste nog humor in!

Op zo'n moment ga ik dus letten op de animatie. Echter hier viel ook bar weinig te beleven. Veel blauwe luchten en witte wolken en dat was het wel. Een paar weken terug toevallig 5 Centimeters per Second gezien. Ook een film gekenmerkt door een vreselijk stupide verhaaltje. Maar daar werd dat ruimschoots gecompenseerd door de prachtige kleurencomposities. Hier niets van dat alles.

Totoro blijft op eenzame hoogte staan en de rest van Ghibli gaat voorlopig weer even de ijskast in. 3***

Na 2 Miyazaki's die het eigenlijk nét niet waren, dan nu eindelijk Tenku no Shiro Rapyuta. Officieel gezien is dit de allereerste echte Ghibli, en hij beviel mij prima.

Weer komt Miyazaki met schitterende omgevingen. Slag Ravine is een soort wereldje gebaseerd op de Victoriaanse tijd in Wales/Engeland. Heerlijk vormgegeven en de scene met de duifjes die door het landschap vliegen was een lekkere binnenkomer.

Al gauw ontpopt zich een mysterieus plot wat echt mijn interesse wekte. Die mysterieusheid is echt een goede prikkel om verder te kijken, en er lijkt zich nu echt eens een anime te ontwikkelen die avontuurlijkheid voorop heeft staan.

Helaas is Miyazaki naast een geweldige fantast ook een fervent liefhebber van geweld en oorlog. En dus gebeurt eigenlijk hetzelfde waarin ik me in de 2 voorgaande Miyazaki's ook al heb zitten storen: er komt weer een massive shootout. Robots met shootings lasers, duizend bommen en granaten... Ik zag de bui al weer hangen. Al dat geschiet neemt voor mij die mystiek van Laputa en de zoektocht daarnaar in 1 klap weg. Ik vond dat persoonlijk echt jammer.

Gelukkig, echt gelukkig had ik het wel bij het verkeerde einde. Na dit spectaculaire gewelddadige tussendoortjes gaan we gelukkig door waar de film gewoon over moet gaan, en dat is het vliegende kasteel. Dola's crew (exclusief Dola zelf) is echt een hilarisch stelletje bandito's. Met scherpe dialogen en leuke humor vind ik dit echt een hele goede toevoeging. Ook de interactie tussen Pazu en Sheeta is zeer geloofwaardig en overtuigend. De scene in het adelaarsnest was echt een hele mooie scene. En het avontuurlijke wat dreigde verloren te gaan is weer helemaal terug. De ontdekking van Laputa zelf is echt een hoogtepuntje in mijn kijkervaring wat Ghibli betreft, en we zijn nog maar net begonnen.

Het draait allemaal uit op een echte feel good film, en mijn kennismaking met Laputa overheerst gelukkig over dat rare tussendoortje in de legerbasis. Als ik nog een Miyazaki te zien krijgt die zich nog meer richt op mystiek en avontuur, en minder op knallen en blazing guns, ben ik een gelukkig man. Vooralsnog mag deze film trots zijn op een 8.

Aardige Ghibli-film van Miyazaki, maar niet van het niveau Howl's Moving Castle of Spirited Away. Dat ligt vooral aan het verhaal, want het ziet er visueel weer prima uit. Mooie en fantasievolle omgevingen. Het verhaal begon goed en bleef ook lange tijd boeien. De film duurde uiteindelijk echter iets te lang en het slot was verhaaltechnisch ook teleurstellend.

Geweldige en heel erg mooie film! Castle in the Sky heeft een heel erg mooie stijl. Het verhaal is erg mooi. De Manga-tekenstijl waar ik eigenlijk totaal niet van hou is hier toch nog heel erg mooi. De achtergronden zijn prachtig. De animatie is ook erg goed. En zelf de muziek is niet slecht.

Van de animators van Topcraft die ook aan Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel, Maya de bij, Alfred J Kwak, Moomin en Dr Snuggles hebben gewerkt. Verder ook samen met Rankin/Bass aan films als The Last Unicorn, The Hobbit, The Return of the King en Flight with Dragons. Maar gewoon zelf als Studio Ghibli werkte ze ook aan pracht films als My Neighbor Totoro.

Ik vond het af en toe wel een beetje druk of typisch Japans maar zo erg ook weer niet. Als je dit vergelijkt met bijvoorbeeld Pokémon dan is dit toch wel heel erg rustig en mooi. De wereld Laputa maar ook gewoon het land waar het zich afspeelt vind ik prachtig. Maar het word ook goed door onverwachte wendingen zoals dat de piraten goed blijken te zijn en "Mama"hun helpt en hun zelfs wil redden als ze in het nou zitten. Maar ik vind ook dat ze met sommige dingen een beetje Europees willen zijn. Zo zijn de soldaten duidelijk erg beïnvloed door Nazis. Al met al een prachtige film!

Leuke anime, in de stijl van 'Hadashi no Gen' en de tekenfilms van vroeger als 'Alleen op de wereld', 'Heidi', en 'Candy'. Inmiddels wel wat verouderd, maar nog steeds mooi afgewerkt en gedetailleerd. Verder een fantasierijk, origineel en goedlopend verhaal, zich afspelend in intrigerende plaatsen waar je best zelf eens een kijkje zou willen nemen!

Enerzijds is het wel een lief verhaal zonder dat het te stroperig wordt. Er zit ook behoorlijk wat actie en dramatiek in en jawel ook humor. Het verhaal wordt nooit complex. Dat gevoel had ik weer wel bij Howl's Moving Castle die niet slecht was maar dan weer een beetje te disturbing vond. Ik heb ook erg genoten van de prachtige beelden die zich afspeelden in the sky en de band tussen de 2 hoofdpersonages was heel mooi. Deze tekenfilm moet ik dringend herzien, om te zien of ik niet nog een hogere score kan geven.

Hier en daar dat 1986 te binnen schiet, maar dat was het ook. Of het nu in de lucht, onder de grond of er tussenin is, het ziet er veelal prachtig uit. Rijke illustraties wat dat aangaat met een verhaaltje waar het gemakkelijk instappen is. Voordat je het weet zit je te kijken naar mechanische insecten en vogels, tanks op rails, knallende wapens en vallen er klappen.

Een avontuur dat flink tekeer gaat met af en toe een rustpauze, een geintje en een magisch momentje. De lichtjes in de mijn bijvoorbeeld en vanzelfsprekend de aankomst op Laputa (de korte stilte!). Netjes geïntegreerde moraal, pas tegen het eind dat dat even mis gaat. Dit keer geen schattig wezentje dat de aandacht trekt. Dat is weggelegd voor de enorme robots.

baspis.... ja dat dacht ik ook 'beter dan de gemiddelde westerse animatie'... en met die instelling ging ik er ook voor zitten. En ik dacht het aanvankelijk ook te vinden. Alsof ik dat ook van mening wilde zijn... Maar gaande weg begon het me steeds meer te irriteren allemaal.

Het is allerminst 'beter dan de gemiddelde westerse animatie'. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat deze juist op eenzame hoogte staan. Er is geen land die daaraan kan tippen. En al helemaal niet de Japanse animatie. Er valt geen touw aan vast te knopen+ het is niets.

Een Ghibli die iets meer gericht is op actie dan gebruikelijk, zonder echter dat de emotie of de dromerige magische scenes verloren zijn gegaan. De meer aanwezige actie/avontuur vond ik het enige wat mij deed vermoeden dat het een van de eerste Ghibli's was, want verder is het nergens aan af te zien dat deze film inmiddels 30 jaar oud is. De actie deed me denken aan Rupan Sansei (1979), de eerste Miyazaki, en waar ik wel de magie van Ghibli nog miste. En het avontuurlijke en de piraten deed me heel in de verte ook aan The Goonies (1986) denken.

Op deze film had best een vervolg gemaakt mogen worden, daar leent het zich prima voor. 3,5*

Best vermakelijk. Een fijne hoofdpersoon, een aantal leuke bijfiguren en een prima tempo. Soms ook best grappig, vooral die piraten die allemaal enthousiast zijn over het jonge meisje. Vrij fout eigenlijk, maar daardoor wel leuk. Het tekenwerk is aardig. Wel met soms mooie achtergronden met veel zeggingskracht en sfeer, maar ik heb het ook weleens veel mooier gezien (de voorbeelden zijn al door anderen hierboven genoemd). De muziek is soms wel erg mooi en en enkele scène kent wel een bepaalde magie, al had dat best er meer mogen zijn. Verder ook een wereld die voor mij niet helemaal geloofwaardig was. 3,5*.

Laputa: Castle in the Sky is de eerste anime-film van Studio Ghibli, geschreven en geregisseerd door Hayao Miyazaki. En heeft voor iedereen wat wils: een prins en prinses, piraten, het leger, robots, een verborgen stad en schat, humor en avontuur. En terwijl Japanse anime over het algemeen een donkere ondertoon heeft en vaak cynisch is, is deze film geen van beiden. Het meisje Sheeta wordt op een luchtschip achternagezeten door piraten en even later valt ze naar beneden, met een magisch zweefsteen om haar nek. Iedereen heeft het natuurlijk op die zweefsteen voorzien. Sheeta wordt opgevangen door de jongen Pazu, die haar zonder te twijfelen direct helpt en samen slaan ze op de vlucht. Onderweg komen ze steeds meer te weten over de hanger en zijn oorsprong, en langzaam maar zeker ontdekken ze wat al eeuwen geheim is gebleven. De haast epische queeste maakt dat je als kijker in het verhaal wordt gezogen en ruim twee uur lang gebiologeerd meeleeft met de avonturen van de jonge helden. Het luchtkasteel uit de titel slaat op het zwevende eiland Laputa en is afkomstig uit Jonathan Swifts Gullivers Reizen. Miyazaki staat qua animaties ergens bovenaan de ladder, zeker gezien het feit dat dit juweeltje alweer uit 1986 stamt en nog steeds goed overtuigd. Qua tekenstijl lijkt het een beetje op de Japanse tekenfilmserie "Remi: Alleen op de wereld" (1979-1980) De betoverende beelden en de prachtig vormgegeven SF-verzinsels maken dat de film zeker het kijken waard is.

Vliegende Ghibli

Sinds een jaar of 4 geleden ben ik bezig met het oeuvre van de Ghibli studio te gaan zien. Ik had ooit wel eens Howl's Moving Castle gezien, maar dat was in een Engelse dub op de BBC en ik ben ondertussen op het punt aangekomen dat ik liever het origineel zie. Ik had echter precies nog niet heel veel geluk met mijn keuzes tot dan aangezien zowel Tales from Earthsea, Arriety en Pompoko op 3.5* bleven steken. Geen slechte score natuurlijk, maar ik verwachtte toch net iets meer van een studio met deze faam.

Het was me echter al opgevallen dat bij geen enkele van die films de regie in handen was van Hayao Miyazaki, die toch zowel wat als de grootmeester wordt beschouwd. Daarom was ik ook erg blij om eindelijk eens mijn handen te kunnen leggen op Castle in the Sky en gisteren maar eens de sprong gewaagd. Het resultaat is degelijk, al moet ik zeggen dat ook deze film geruime tijd op 3.5* afstevende. Het is uiteindelijk echter een gevoel dat me hier over de streep trekt. De openingsscène met de aanval van de piraten is gewoonweg fenomenaal goed en het is knap hoe Miyazaki hier een vlotte avonturenfilm van weet te maken met toch net dat beetje extra. Er wordt wel wat teveel hooi op de vork gepakt voor een film van ongeveer 2 uur (heel de geschiedenis van Laputa wordt eigenlijk zelfs gewoon een beetje als bijzaak beschouwd aangezien eventjes snel wordt vermeld dat het al 700 jaar onbewoond is) en toch vloeit het uiteindelijk netjes in elkaar.

Het is dan uiteindelijk ook de erg mooie animatie die me toch nog over de streep trekt om hier 4* aan te geven. De openingsscène roemde ik daarjuist al, maar sowieso zit dit vol met een aantal erg mooie stukken zoals dat bezoekje aan de mijn. Begrijp meteen waar Miyazaki zijn status vandaan haalde. Herkenbare tekenstijl eigenlijk ook, naar mijn gevoel is Yoshio Kuroda met zijn Dog of Flanders hier serieus schatplichtig aan. Soit, verder ook nog fijne personages. Sheeta en Pazu vormen een aandoenlijk duo, maar het is toch de piratenfamilie die hier met de leukste momenten gaat lopen. Qua stemmencast ook weinig op aan te merken en dan rest er vooral nog even een korte vermelding voor de muziek. Ben nooit iemand geweest bij wie dit echt positief/negatief opvalt, maar Miyazaki wist af en toe serieus mijn aandacht te trekken door de rustige ondersteuning bij sommige scènes.

Nu is het weer even wachten totdat ik de volgende Ghibli nog eens ergens tegenkom, mijn voorraadje is in ieder geval uitgeput geraakt. De echte klassiekers (Grave of the Fireflies en Spirited Away onder andere) moeten nog komen dus ik ga denk ik nog wel een leuke tijd tegemoet. Castle in the Sky is in ieder geval een charmante avonturenfilm die door een aantal elementen iets extra krijgt en dat smaakt naar meer.

4*

Mijn tweede Ghibli na Spirited away. Wederom valt het op hoe grafisch mooi en met veel gevoel voor detail dat deze Japanse animatiefilms geproduceerd worden. Je wordt meteen de sfeer ingezogen door de vliegende luchtschepen en door het wonderlijke Laputa. Ook de actiescènes - en dat zijn er toch wel wat - zijn spectaculair en zeer aangenaam om volgen. De intrede van de reuzenrobot is geweldig. Ook de personages doen het goed met Sheeta en Pazu.

De achtervolging door de piraten en het zeer Duits ogende leger is knap. Aardig verhaal waar de actie centraal staat, maar waar evenmin de magie en droomwereld vergeten wordt. Ondanks de lange speelduur geen seconde vervelend en steeds op tempo. Dikke 3,5* waard!