Only God Forgives (2013)

Genoeg visuele lekkernij in deze voor mij tweede film van Refn, maar zowel de regisseur als stijl kunnen me niet echt bekoren. Men spreekt over herzieningen en tweede dan wel derde kijkbeurten om de film in zijn volledige essentie te kunnen waarderen; niet voor mij. De ruimte die Refn laat voor je eigen interpretatie erop los te laten heb ik al benut naar mijn idee. Prima abstract filmpje met een Gosling die wedermaal bewijst dat er nog genoeg rek in hem zit en dat teleurstelling niet op zijn cv komt te staan.

Wil 'm zeer graag herzien maar merkte zonet dat Only God Forgives uit het programma van mijn lokale bioscoop is geschrapt.

Waar ik vooral mee inzat, was het psychologische aspect van de film. Poppetjes in een schouwspel (van Refn), zonder échte drijfveren. Maar da's enkele weken later grondig veranderd. In tegenstelling tot Drive lijkt Gosling hier een mak lammetje dat zijn lot ondergaat. Daarom vind ik het geen herhaling van hun vorige samenwerking, waarin het hoofdpersonage het heft in eigen handen neemt.

Julian kan dan ook geen kant op, hij zit gevangen in een zorgvuldig gekluwen web van de uiterst charismatische politie-inspecteur Chang. Wat een aura straalt hij uit...

En ik begon te beseffen dat Chang de ultieme 'puppetmaster' is. Mijn sympathie voor hem werd langzaam maar zeker aangewakkerd en tegen het einde was ik zelfs vrij apatisch jegens de protagonist. En dat is geniaal!

Met deze gedachte denk ik dat de film bij een tweede kijkbeurt beter tot z'n recht komt.

Daarbij is de scene wel functioneel, de boosdoeners worden gestraft door de verlosser. Maar als je een opbouwende scene richting geweld wilt schrappen kan je net zo goed al het (film)geweld verbieden. Krijgt iedereen een film voor mietjes voorgeschoteld, leuk.

Man, wat maak je er weer een karikatuur van. De boosdoeners worden gestraft. Wow, da's waar ook! Hoe functioneel. Toch een goede film dus.

Je argumentatie zegt gewoon niks. Geweld is nou éénmaal een vorm van zowel entertainment als kunst. Als je het getoonde geweld te ver vindt gaan zegt dit iets over jouw eigen conventies en niet de intenties van de maker (bijvoorbeeld vermaken of bevreemden).

Daarom ook de titel "Only God Forgives", ofzo "Alleen God Vergeeft". Mensen zijn nou eenmaal bruut en niet vergevingsgezind. Elke actie word gestraft met een een straf. Neem daarbij dat het npg eens heel vaag en dromerig in beeld word gebracht. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die hier niet niet van houden. "A Clockwork Orange" is ook zeer geweldadig en kunstig, daar deed deze film me ook enigzins aan denken. Het geweld had wel degelijk een functie in deze film, dat je daar niet tegen kan of niet van houdt is een ander verhaal.

Geweld heeft altijd een functie, al is het vermaken, bevreemden, overleven of iemand emotioneel / fysiek pijn doen / raken.

Eigenlijk heeft dus alles een functie, want films zijn er om te entertainen. De manier waarop varieert.

Zeker, dus met het argument aankomen dat het geweld functieloos is, is natuurlijk kul. Want in de ogen van de maker hebben zijn (regie)keuzes altijd een functie (behalve als hij/zij niet weet waar hij/zij mee bezig is, maar dat verwijt ik Refn niet). Of het de kijker bevalt is een andere vraag.

Trieste reactie.

Kan Olaf in zekere zin wel volgen. Ook al is geweld qua uitwerking anders bij Tarantino dan bij Refn, het achterliggende idee is hetzelfde. Beide heren vertonen wat mij betreft een nogal kinderlijke fascinatie met bloedwraak. Refn's (waarschijnlijk heel mooi bedoelde) ideetje over de betekenis van geweld gaat hierdoor volledig de mist in. Ik zie geen regisseur die iets zinnigs wil zeggen over geweld (wat iemand als Cronenberg bijvoorbeeld wél kan), maar een man die het in de eerste plaats erg 'cool' vindt om slechte personages "die het toch verdienen" allerlei martelpraktijken te laten ondergaan.

Spijker op de kop. Valt o.m. erg op wanneer die kerel gloeiend hete olie over z'n gezicht krijgt en Refn eerst met veel genoegen op de pruttelende pan inzoomt.

OGF heeft helemaal niet de intentie 'cool' te zijn noch een statement te willen neerzetten over geweld. Het is vooral een dromerige film over een man opzoek naar verlossing. Als je het plot als enkel bloedwraak beschouwd is het merendeel aan je voorbij gegaan.

Kortom jullie hebben het wsl niet begrepen.

Goh, zo had ik het nog niet bekeken. Diep. Jij hebt de film duidelijk wél begrepen, hulde (ik heb hier nota bene zelf het thema verlossing al aangehaald, maar whatever).

Even serieus: de film is niet nadrukkelijk zelfbewust cool zoals Tarantino, nee. Maar Refn's esthetisering van geweld, zijn obsessie met 'de wet van de sterkste' en de manier waarop hij gewelddadige set-pieces opbouwt (zoals aangegeven in mijn vorig bericht) geven hier blijk van.

Refn's misplaatste pretenties maken het wat mij betreft trouwens alleen maar erger. Het feit dat hij zijn onderbuikgevoelens artistiek wil verantwoorden met een halfbakken metafysisch plot, oedipuscomplexen en allerlei arthouse templates (zoals onderkoelde personages), hebben op mij een averechts effect.

In hoeverre is het mogelijk om deze film metafysisch te benaderen? Dit wordt ook bij Drive gedaan, maar wat zijn de aanwijzingen bij OGF?

Daarbij hoor je toch in te zien dat het geweld vooral functioneel wordt ingezet d.m.v. verlossing, vernietiging en om bij de kijker (negatieve) emoties op te roepen. Dat je het geweld hekelt is een ander verhaal. Maar zoals de titel al zegt, Only God Forgives. Het gaat om het zoeken naar genade dat op aarde niet wordt gegeven. Refn gebruikt (overdreven) expliciet geweld om dit te tonen, een kunstuiting. Maar om zoals Olaf K doet te zeggen dat geweld niet onder kunst (mag) vallen is onzin.

Man man man... Tuurlijk kun je wel een functie VERZINNEN, maar daar gaat het niet om, dat is het punt niet: het ging mij om de functie BINNEN de film. Als je marteling exploitatief in beeld brengt om te vermaken (laten we aannemen dat dat het doel is), dan vind ik dat dus walgelijk. En tuurlijk zegt dat meer over mijn conventies dan over de intentie van de maker. Dat onderscheid is precies de reden dat ik het walgelijk vind. Dan kun je wel zeggen dat mijn argumentatie niks zegt, maar dat is precies JOUW argumentatie. We zijn het volkomen eens. Alleen geniet jij van die marteling als vermaak, en ik vind het walgelijk.

De vraag is dan:

zou de film of beter of slechter of wel meerwaarde of geen meerwaarde hebben als het geweld niet expliciet in beeld werd gebracht?

Zou de regisseur door het expliciete geweld weg te laten (maar het wel te suggereren/vertellen) het zelfde eindeffect kunnen bereiken in wat hij wil vertellen?

Stel je vragen open i.p.v. gesloten en ze worden al een stuk interessanter. In zo'n discussie vind ik het slechts innemen van een standpunt sowieso niet echt interessant. De (op zich interessante) discussie zoals ie nu gevoerd wordt, is aan het verzanden in (nauwelijks interessante) persoonlijke voorkeuren. Geweld drie voor, twee tegen. Ik ga in het midden zitten. En nu?

Goede vraag. Eigenlijk is het geweld van Tarantino juist verwerperlijk.

Tja, dat gevoel heb ik juist bij Oorlogswinter.

Dat mensen dit vergelijken met een Tarantino film is gewoon onbegrijpelijk. Kubrick snap ik nog, maar Tarantino? Dit is iets helemaal anders. Only God Forgives heeft dan wel geweld, maar dat heeft Die hard ook...

Ik merk ook dat veel gebruikers hier weer de filosofische achtergrond (cfr 2001 a space odyssey en Prometheus) interessanter vinden dan de film zelf. Ik hou wel van de stijl van Refn die vooral sfeer wil scheppen, maar gelukkig een pak mooier eindigt op doek dan de Kubrick films.

Ik zal zelf die overeenkomst niet snel maken maar je kan er wel overeenkomsten zien met Kill Bill toch? Al zijn het in Kill Bill bloedfonteinen en in OGF gapende wonden. Allebei wel stijlmiddelen en allebei maakt het bij mij geen impact al is het in KB totaal niet serieus bedoelt en in OGF wel waardoor het geweld imo lachwekkend maakt.

Ikzelf daarin tegen kan (filmisch)geweld prima verdragen, niet dat ik het altijd leuk vind, maar het kan me raken en brengt emoties omhoog. En ik wordt graag geraakt door een film.

Ik ben niet echt een fan van Kubrick, het is altijd een kwestie van smaak.

LOL

Ik geloof niet dat deze tread de uitgelezen plek is om de verschillen tussen Qt en Refn te bespreken, dus dit is het laatste wat ik er over wil zeggen. Tarantino's films spelen zich af in een alternatief universum. Een wereld waar de films gemaakt zijn zoals de stoere mannen uit zijn films ze graag willen zien. Dat is heel anders dan de wereld die Refn laat zien. Die is hetzelfde als die van ons, en gelden de zelfde regels. Het geweld bij Drive was (ondanks de gore) veel minder lomp als bij OGF. Bijna iedere scene eindigd bloederig waardoor het effect weg is en alleen maar mooifilmerij over blijft.

En daar hou ik niet van. Voor mij, verhaal eerst, dan bloederig geweld, en dan mooie beelden. In die volgorde.

Wat vond jij dan lomp aan het geweld dan? Drive is een compleet ander soort film, daar is alles direct duidelijk. OGF is een surrealistische vertelling met een onderliggende boodschap. Het verhaal steekt minder simpel in elkaar dan je gewoon denkt.

Er was trouwens een scène uit de film die ik niet (zelfs na 3 bioscoopbezoeken) kan plaatsen. Waarom slaat Julian dat glas kapot in het gezicht van die Thai, die hij vervolgens met zijn hand in zijn mond door de gang heen sleept. Ik kan dat nog steeds niet plaatsen.

Voor de rest, smaken verschillen nou eenmaal wimnoot.