Only God Forgives (2013)

Vreemde film..

Hand van Refn is meer dan ooit duidelijk hier. Alsof je Drive en Valhalla Rising door een blender haalt en het resultaat daarvan voorgeschoteld krijgt. En in mijn ogen ook vooral een film van uitersten.

Aan de ene kant heb je de fenomenale cinematografie; het donkere, duistere van de onderwereld, gekruid met heel veel felrode accenten en typisch oosterse accessoires. Plus een hele stevige, indringende en je bij de keel grijpende soundtrack.

En aan de andere kant heb je een flinterdun plotje, een ontzettend traag tempo, een hoofdpersonage die voor het overgrote deel van de film een standbeeld lijkt, en een stevige portie geweld (waaronder een oorscene waar die uit Reservoir Dogs niets bij is).

Het is slechts een eerste indruk, en ook al is de film een lust voor het oog dan geef ik voor het totaalpakket voorlopig niet meer dan een 7.

Hier is ie, moest even bijkomen .

Only God Forgives is cinema om te ondergaan maar zo lastig te typeren. Film doet in het begin vooral aan Doyle's sfeervolle fotografie van Kar Wai's In The Mood For Love denken, de nachtscenes en de onderwereld van Hsiao-hsien Hou, de mise-en-scene, production design en compositie van Resnais in L'Année Dernière à Marienbad. Ook de weirdness die erg doet denken aan Lynch en Reygadas. Dat ik moet aangrijpen dit te omschrijven door grote cineasten aan te halen is veelzeggend. Zo filmisch compleet is Only God Forgives maar ook met die vergelijkingen doe ik Refn te kort want Refn is gewoon Refn. Zwaar uniek.

Je wordt al gelijk in het diepe gegooid waar Refn gelijk alle registers opentrekt. Buitengewoon production design, echt zeer zelden dergelijk overdonderend production design gezien. Over elk frame en shot is zo zorgvuldig nagedacht, de compositie, kadrering, belichting echt weergaloos. Sublieme sfeer en in het begin is het toch vooral weirdness, bevreemding, verwondering die de boventoon voeren. Het is allemaal zo mooi maar ook zo akelig. Perfect gespeel met attraction en repulsion. Die scene met Yayaying en Gosling en wat daaruit voortvloeit is zo goed.

Cliff Martinez is ook weer van de partij en die is toch ook weer van essentieel belang voor Refn. Weer een uitermate sfeervolle score, ook weer typisch Martinez (denk aan het begin en slot van Spring Breakers, zijn werk voor Soderbergh, en Drive uiteraard) maar aan de andere kant ook genoeg segmenten waar je Martinez helemaal niet herkent, maar nooit dient het de esthetiek van de film niet. De film is enorm traag en het narratieve element is bijna nihil. Dat zullen dan de voornaamste kritiekpunten voor velen gaan worden, ik zie dat graag en hier is het niet anders. De in neon gehulde en dreigende straten van Bangkok, de in bloed besmeurde kamers, de kleurrijke interiors en het foutloze design zijn om je vingers bij af te likken. Impressionisme ten top, en gelukkig maar.

Het dunne verhalende element is meer dan genoeg en dit revenge verhaal weet de vorm dan prima te ondersteunen. Refn is in de geweldsuitbarsting hard, meedogenloos en compromisloos, waar Drive subtiel was is Only God Forgives zeer grafisch. Gosling is weer prima als zwijgzame protagonist, Thomas is geweldig als vuilbekkerige moeder, Yayaying is vooral mooi en Pansringarm is echt een heerlijke bad guy. Ook hoe gestileerd hij slachtoffers maakt, heerlijk. Ook weer ode aan de credits, na het prachtige roze fontje van Drive doet ie het dit keer in Thais, erg mooi. Sowieso voelt de film enorm Thais aan, Refn heeft zijn huiswerk gedaan en voelt nergens als een westerlingen in Thailand film aan.

Zeer zelden dat een film zo compleet is, en alle facetten van vormgeving presenteerd en dat ook de volledige speelduur vasthoudt. Van het production design naar de cinematografie, alles is buitengewoon en is in te weinig cinema te vinden. Vooral volgehouden over een hele speelduur. OGF proberen te omschrijven is lastig want je moet het vooral zien en ondergaan, maar wat wel zeker is dat Refn doet denken aan veel grote cineasten. Wat een filmmaker is dit. Niet voor iedereen, dat is zeker. Maar als je cinema een warm hart toedraagt (en dat kan ook als je de film niet goed vindt) zou je de cinematografische brille tochmoeten erkennen.

Lang niet alles gezien van Refn, maar mij doet de film eerder aan Fear X dan aan Drive denken. Diezelfde nachtmerrie-achtige stijl waar de camera dreigend door gangen omgeven van een donkerrode gloed beweegt. Het is een stilisme dat ik niet bepaald opzienbarend vind (noem het een kruising van The Shining en Irréversible), maar wat me alleszins veel meer aanspreekt dan de 'bubblegum' esthetiek van Drive. Ook de couleur locale van de Thaise onderwereld is zeer uitgesproken aanwezig en interessanter dan de setting van LA in Drive. Soundtrack is tenslotte zeer sterk.

In zekere zin lijdt Only God Forgives onder hetzelfde probleem als Django Unchained: net als Tarantino hoopt Refn de standard revenge flick tot iets hogers te verheffen. Speelsheid is het uitgangspunt van Tarantino, Refn heeft eerder emotionele diepgang op het oog en zet hij de wrange relatie tussen Gosling, diens vermoorde broer en vuilbekkende ice queen van een moeder centraal. Refn’s nogal kinderlijke obsessie met geweld en mannelijkheid (was Straw Dogs niet zijn favoriete film?) staat echter elke vorm van diepgang in de weg. Waar het in Drive beperkt bleef tot enkele uitbarstingen, is de plot van Only God Forgives haast gereduceerd tot een eindeloze opeenvolging van bloederige afrekeningen, die Refn met bijzonder veel genoegen in beeld brengt. In een recent interview gaf de beste man aan gebiologeerd te zijn door extreem geweld en sadisme. Fine by me, maar maak dan ook een film die er geen doekjes om wind (zoals Straw Dogs dus) en geen prent die verdrinkt in allerlei bijkomstige surrealistische mystiek die nauwelijks verband met de intrige lijkt te hebben. Het is overesthetisch sadisme met een schrijnend gebrek aan inhoud, met als dieptepunt het ‘body horror’ fragmentje op het eind dat begrijpelijk bij veel mensen in het verkeerde keelgat schiet. Iemand als Cronenberg kan daarmee weg komen omdat zijn personages meer ontwikkeld zijn dan Refn’s betekenisvol voor zich uitstarende bad boys en bovendien nog eens doordrenkt zijn van een emotionele intensiteit die alle gruwel overstijgt. De scène hier is bijgevolg slechts een dubieuze vertoning van oedipale sleaziness.

Only God Forgives laat hetzelfde onvoldaan gevoel bij me achter als Fear X. Tijdens het kijken ben ik wel enigszins gefascineerd door de broeierige, geheimzinnige sfeer die Refn weet op te roepen (laat het duidelijk zijn: de man kan wel degelijk iets op het scherm toveren), maar achteraf heb ik toch de indruk dat hij teveel begaan is met alles zo suggestief , enigmatisch en ‘unspoken’ mogelijk in beeld te brengen waardoor er op het einde vooral een grote leegte achterblijft.

Only God Forgives is een goede film, de beste van Nicolas Winding Refn die ik tot dusver heb gezien. Het is niet alleen style over substance, maar (zoals Spring Breakers) ook style as substance. Een grimmige sfeer wordt gecreëerd door broeierige rode lichten te weerspiegelen op de gezichten van de acteurs, terwijl de gewelddadige uitbarstingen ontladingen lijken te zijn van een audiovisueel geladen omgeving, waarbij elektriciteit is opgebouwd tijdens lange stiltes met veel eye candy, gestileerde composities, kadreringen en een geweldige elektronische/ambient score van Cliff Martinez. Dit alles onderstreept de verlangens, motivaties en gevoelens van een aantal fucked up personages. Je zou dus kunnen zeggen dat de stemming en de betekenis primair van de stijl afkomstig zijn, net zoals Korine dat beschreef met betrekking to Spring Breakers. Dit is de reden waarom beide films geen lege stilistische hulzen zijn, maar juist door middel van hun stijlen een sterke emotionele resonantie hebben. En, omdat de stijl hierdoor in zekere zin substantïeel wordt, blijkt eens te meer dat het ideaal van style over substance niet noodzakelijk oppervlakkig is. Wat ook positief is, is dat in tegenstelling tot Drive, het narratieve skelet dat overblijft niet zo zeer rommelig is, maar eerder vederlicht. Het verhaal is vrij eenvoudig en zuiver uitgevoerd, maar tegelijkertijd ook vreemd, abstract, en behoorlijk lang uitgesponnen. Vooral het begin van de film leunt vooral op stemming, waarbij er maar weinig tijd wordt vrijgemaak voor het verhaal. Dit werkte goed voor mij, maar ik kan begrijpen dat dit door anderen als vervelend wordt ervaren. Er zijn wel een aantal onduidelijkheden, die vooral te maken hebben met de mysterieuze motivaties van Julian. Gosling heeft dezelfde uitdrukking van heerlijkheid op zijn gezicht als in Drive, maar dit keer wat perverser en vreemder, minder engelachtig, of misschien juist meer als een onwillige en verwarde engel des doods. Tevens zitten er een aantal abstracte/absurde elementen in het verhaal: de personages ontmoeten elkaar bijvoorbeeld vaak op paradoxale manieren. Maar voor mij was dit eerder een kwestie van mysterie dan slordigheid. De film is ook uiterst gewelddadig. Niet constant, meer als een reeks van intense klappen na lange stiltes. Dit wordt niet primair ingezet om de kijker te vermaken of dood te knuppelen, maar eerder om het morele conflict dat zich in de geest van Julian afspeelt geloofwaardig over te brengen. En de bizarre slotscène met Julian waarin zijn handen worden afgehakt zal belachelijk over zijn gekomen op veel mensen (ik hoorde veel gelach in de zaal), maar was voor mij helemaal raak, want het was met enige ironie en symbolische verbeeldingskracht een logische consequentie van het conflict dat zich in zijn geest afspeelde: wie enkel het goede wil doen in deze fucked up wereld kan zijn handen maar beter laten afhakken. Ook het cheesy nummer op het einde voelde als de perfecte voortzetting van de prachtige absurditeit die eraan vooraf ging. 4*

Wauw, Only God Forgives is heel heel heel erg goed.

Plot deed me denken aan zo'n vel met genummerde puntjes, waarop een tekening ontstaat als je de nummertjes met elkaar verbindt.

Rondom die puntjes spelen de meeste scènes van Only God Forgives zich af. Waar het verhaaltempo tot een minimum is gedaald en alleen de essentie overblijft, een soort abstrahering van bestaande verhaaltjes. Alles is daar stijl, sfeer en spanning, in de geest van de Franse nouvelle vague en moderne Aziatische filmers, gemengd tot een sensationele, volstrekt eigenzinnige cocktail van direct, puur FILMgenot.

Het is zelfbewust zonder de expliciete laag van een Tarantino, exploitatie zonder daar echt in door te schieten, al zit het wat dat betreft op het randje. Het is Pen-ek Ratanaruang meets Kitano meets Noe meets Melville meets Lost in Translation en tòch helemaal eigen.

Echt geweldig dit, beste film in jaren. Refn is een held.

Interessante vraag: Benieuwd of deze aan de Drive kant valt, of eerder het Bronson/Valhalla Rising niveau benadert.
Over niveau kan ik niks zeggen, dat is voor iedereen persoonlijk. Als ik de film zou opsplitsen, wat betreft invloeden - De look en aankleding van Fear X (veel lange gangen en trage shots, het psychedelische, dromerige van Valhalle Rising en Gosling's emotioneel afstandelijke karakter uit Drive. Het verschil met Drive zit hem wat mij betreft in een paar duidelijke veranderingen in sfeer en structuur. RGB kleuren die trouwens ook aan Lynch doen denken.

Vrijwel weg is het 80's gevoel van Drive, daarvoor in de plaats het kleurrijke van films uit Azie, hoewel Noe en Lynch ook wel een logische referentie zou zijn. Een uitvergroting van de minimalistische stijl, die eerder in Refn zijn werk al in mindere mate te zien was, zorgt er ook voor dat het zwijgzame hoofdpersoon/type hier meer op zijn plaats is, want hij loopt hier niet als enige zwijgzaam te zijn. Bovendien heeft zijn karakter meer dan ooit een masker van frustraties en opgekropte emoties, in plaats van zwijgzaam "cool" zijn.

Personages krijgen een hoofdrol in hun scene, waar medespelers en figuranten letterlijk in de hoek worden gezet, als waren ze standbeelden. Het zorgt voor een bevreemdend effect, waarin Gosling en de andere hoofdpersonages nu juist "levendig" overkomen tegenover de rest. Een overdreven contrast wat haast zorgt voor een lading bevreemdende humor.

Extremen is de film sowieso niet vreemd. In de rustige scenes juist hypnotiserend, bevreemdend en hallucinant, waar spontane gewelduitbarstingen juist extreem grafisch zijn en doen denken aan hoe droog, overdreven en hard Miike wel eens met zijn geweld omgaat.

De film komt over als een revenge flick, met droogkomische en psychedelische trekjes, Echter het is nietGosling's karakter die bezig is met revenge. Die wil, zoals eerder aangehaald, waarschijnlijk verlossing, verlichting, maar juist de moeder die uit is op wraak, wat zoon eigenlijk probeert tegen te gaan?. Vind de titel van de film dus ook wel goed gekozen.

Gosling op de juiste plaats, zonder geforceerd "cool" en het wegvallen van cheesy 80's elementen is een belangrijk punt, waardoor de film mij al gelijk meer ligt. Dat en de eerder aangehaalde stilistische elementen. Ik hoorde iemand waarmee ik deze film zag de woorden "Drive 2" in de mond nemen,, maar dit is toch vooral veel kleurrijker, bezwerender, minimalistischer en afwisselender,

Refn overschat zichzelf. Hij mag dan een getalenteerd filmmaker zijn, met Only God Forgives gaat hij naar mijn bescheiden mening toch een beetje uit de bocht, al zullen arthouse-adepten genoeg excuses vinden om de film te lauweren. De film is een beetje vis noch vlees. De plot is bewust heel klein gehouden, maar zelfs een kleine plot verdient nog wel een fatsoenlijke uitwerking. Het lijkt Refn in de eerste plaats om symboliek en het neerzetten van gedenkwaardige personages te doen, maar vooral op dat laatste vlak faalt schiet hij wat mij betreft tekort. Geen enkele personage – nee ook niet dat van een onderkoelde Gosling – heeft het charisma om zonder veel dialoog of diepgang overeind te blijven. Ze verdrinken als het ware in de omgeving die met veel aandacht voor kleur- en schaduwspel in beeld is gebracht. Toch kan je je afvragen welke meerwaarde Bangkok als setting heeft aangezien het geen echte binding met het script vertoont. Behalve misschien dat het de regisseur wat makkelijker maakt om exotische plaatjes te schieten. Visueel oogt het met andere woorden wel fraai en ook de soundtrack brengt in bepaalde scènes een synergetisch effect, maar het blijft te weinig, te oppervlakkig om echt te imponeren.

Even een paar dingen hoor. Voordat de zelfbenoemde "estheten" hier de overhand krijgen.
Zeg niet dat ik er zelf een ben, maar er lijken hier 2 kampen te ontstaan. Komt ie dan: de gulden middenweg.

Ik snap totaal niet wat iedereen zo geweldig vindt aan Crystal. Echt niet het soort figuur (met haar vreselijk hinderlijke opmerkingen over penis-size) waar je in een zogenaamde stilistische film als dit op te wachten zit. Meer een wijf voor in een Tarantino film. Haar fysieke uiterlijk vond ik dan wel weer goed gekozen, het gaat mij meer om hoe snel ze het bijltje er bij neer gooide en een soort mental breakdown kreeg - en die opmerkingen. Zo iemand zou dan bazin van een drugssyndicaat moeten zijn back in the States? Echt totaal ongeloofwaardig - verklaart overigens wel een hoop over de beweegredenen van zoon Billy.

Hetzelfde geldt voor het Chang figuur. Echt geen legendary badguy zoals ik verwacht had. En zoals Halcyon al opmerkt: hij heeft absoluut niet het charisma om zonder veel dialoog of diepgang overeind te blijven. Verder het soort stereotype twisted fuck - die er een idyllisch huisje op na houdt en alles over heeft voor zijn lieve kleine dochtertje. Verre van origineel. Had liever iemand a la Anton Chigurh gezien. Then again - dat zou dan ook niet zo origineel zijn
Het kapmes - dat steeds uit het niets verscheen vond ik top. (Heb in enkele recensies het woord samurai zwaard en/of katana horen vallen - shame on you).

Bottomline: als je een style over substance film maakt, zorg dan dat het kleine beetje substance dat je wel hebt aansluit bij de style...

Voor de rest vond ik het visueel helemaal niet zo mooi. Style over substance - ik kan het alleen maar aanmoedigen - en ik zat er ook echt op te wachten. Winding Refn's style was dit keer simpelweg niet goed, overweldigend en sfeervol genoeg. Het voelde serieus allemaal vrij makkelijk allemaal. Op enkele shots na, toegegeven.
Maar, het merendeel leek het op het resultaat van een gedachtengang a la: "Oh ja, die muur daar heeft wel een leuk patroontje - gooi er een rood licht overheen en hop, klaar. Allemaal veel te makkelijk en te gemaakt. Allemaal veel te clean en netjes. Geen probleem hoor, maar had het dan bijvoorbeeld in zwart-wit gedaan. Als Winding Refn echt veel tijd aan deze dingen besteed heeft, wat ik in veel shots serieus betwijfel - ja sorry, maar dan is het (voor mijn smaak) gewoon echt niet esthetisch genoeg.

Ik geef toe, m'n verwachtingen waren dan ook wel hoog.

En wtf was ineens die daglicht hotellobby scene na dat vooral rode, maar ook blauwe en groene begin? Hebben mensen daar al over gesproken? Heb niet alles terug gelezen.
De tot dan toe redelijk opgebouwde sfeer en stijl werden even in 1 klap compleet naar de vernieling geholpen... Soort van "He jongens, even back-to-reality hoor! Moeders komt aan in Bangkok!" Waarom komt moeders niet in het RGB Bangkok aan? Omdat dan misschien haar kennismakende dialoog met de receptioniste minder goed uit de verf komt?
Zo zaten er nog een aantal stijl-brekende scenes in, maar dit was wel heel duidelijk de grootste, erg jammer.

Haha, hier heb ik wel even om moeten lachen hoor.

Nur form?

En Gosling zeg... Ben die vent ondertussen echt spuugzat.

Zeker niets aan te merken op de muziek, die was echt . Maar zou beter tot zijn recht komen in combinatie met de juiste beelden. Hoop dat WR de volgende keer met iets komt dat weer echt top is!

Refn's nieuwste maakte de torenhoge verwachtingen gelukkig helemaal waar. Only God Forgives toont meteen ook aan dat Refn zeker niet van plan was om een makkelijke nieuwe hit te scoren door verder te bouwen op het succes van Drive. Deze prent heeft weer veel meer weg van het trage en meditatieve Valhalla Rising. Met name het uitdrukkelijke kleurenspel en de onderhuidse spanning van die film zijn mooi geïntegreerd in de harde en meedogenloze onderwereld van Bangkok. Bij wijlen spatten de contrastrijke kleuren bijna letterlijk van het scherm en het neon-randje doet vaak denken aan de visuele krachtpatserij van Noé.

Voor een diepgaand en uitgewerkt verhaal moet je duidelijk niet bij deze film zijn. Het wraakverhaaltje is een leuke kapstok en biedt verder genoeg ruimte om te zoeken naar verborgen symboliek, maar het is niet daar dat de film zijn kracht uit haalt. Nee, Refn maakt het de kijker allesbehalve gemakkelijk. Waar je in Drive nog een duidelijke houvast kreeg door het liefdesverhaaltje en begrijpbare motieven van enkele personages, is meeleven met deze gitzwarte karakters heel wat moeilijker. En toch slaagt de film erin te emotioneren, al was het alleen al maar door de onderhuidse spanning in geniaal opgebouwde scènes die je volledig in de film zuigen. De integratie van beeld en geluid is ook hier weer perfect, net als in Drive, ondanks dat de gecreëerde sfeer uiteindelijk totaal anders is.

Refn toont met Only God Forgives aan een echte auteur te zijn. Niet bezig met de wil van de massa weigert hij elke toegeving in de richting van meer kijkcomfort. Het zou me niets verbazen moesten velen het al voor bekeken houden na het in Lynchiaanse-vaagheid gehulde eerste half uur. Voor de doorbijters wacht in ieder geval een heel bijzondere film. Want Only God Forgives is hoe dan ook een audiovisuele tour de force, vaak erg bruut en hard, en voorlopig het chef d'oeuvre van één van de beste regisseurs uit de hedendaagse filmwereld.

Man, die Refn weet je wel weer met de mond open in de bios te laten zitten hoor.
Met Only God Forgives heeft hij weer een ontzettend sfeervolle, kleurrijke, maar vooral ook erg beklemmende film gemaakt. Zonder al te veel woorden vuil te maken(letterlijk genomen) weet Refn met de ene geweldsuitbarsting na de ander, onder begeleiding van een hypnotiserende score je mee te nemen in de schimmige Thaise onderwereld.

Vooral de kleurcomposities in de vage droomachtige wereld van de altijd overtuigende Gosling zijn tegelijkertijd bizar en intrigrerend. Toch mooi hoe Refn dit op een extreem rustige manier composeert en er ook nog mee weg komt zonder dat het traag en saai oogt. Af en toe oogde is het zelfs erg Kubrickiaans(v.b. gouden gang in het hotel).
Dan heb je daarnaast nog de relatie tussen Gosling en zijn moeder, gespeeld door Scott Thomas. Zij speelt een op het oog heerlijke bitch en je zou haast van een incestueuze, sensuele spanning tussen haar en Gosling kunnen spreken in deze film.

De beste manier om deze film samen te vatten komt eigenlijk terug in de personage van Pansringarm als de doodenge politieagent Chang. Hij loopt traag als een zombie rond, maar is extreem gewelddadig en meedogenloos wanneer hij achter Gosling en zijn familie aan zit.
Refn weet overigens nog met gifzwarte humor de moorden van deze gestoorde agent op te laten volgen met kurkdroge karaoke scènes, die niet minder dan geniaal zijn.

De film ging niet de kant op zoals ik zelf had gedacht. Ik dacht dat Gosling's personage en die van Kristin Scott Thomas op een killing spree zouden gaan om die gozer te pakken, maar niets is minder waar. Ze worden allebei keihard gepakt. Wat dat betreft is Only God Forgives een donkere, compromisloze film, die zeker niet een simpel goed/slecht verhaaltje verteld.

Ik schrok eigenlijk hoe snel de film voorbij was, die anderhalf uur stelden niets voor in deze niet minder dan geniale film!! Hele kleine minpuntjes die me toch van 5,0* weerhouden: de score zal me denk ik minder lang bijblijven. Verder moet ik er eerst even goed over nadenken. Ik denk dat Drive toch een grotere impact op me heeft gehad. Flauw om te vergelijken, maar so be it

4,5*

p.s.
nog een groot mankement aan deze avond: Die t-shirts, cd's en dvd's die verloot werden voor de film waren niet op mijn stoelnr. gevallen. Een schande!

Only God Forgives,

de nieuwste Refn film met Ryan Gosling opnieuw in de hoofdrol na het meesterlijke Drive is een mix geworden tussen Refn 3 laatste films: Bronson, Valhalla Rising en Drive

Only God Forgives gaat over de amerikaan Julian die in Bangkok een boksschool runt, maar eigenlijk gewoon een drugsbaron is samen met zijn broer. Wanneer deze broer vermoord wordt is Julian de aangewezen persoon hem te wreken voor zijn eigen eergevoel maar vooral voor dat van zijn moeder. de persoon verantwoordelijk voor deze dood zal moeten boeten

De film is een zeer herkenbare film waarbij de stijl van Refn geweldig tot zijn recht komt in de stad Bangkok, het gebruik van kleur zoals zovaak in de films van Refn gebeurt is werkelijk prachtig. de dromerige sfeer die hiermee wordt gecreëerd werkt in deze film erg goed. Het is namelijk een film met veel droomelementen van de hoofdrolspeler. Gosling speelt weer dezelfde rol, een zwijgzame man die woede opkropt en enorme emotie-uitbarstingen kan hebben. Echter is de relatie tussen de moeder van Julian en Julian interessant, ook het gebruik van de politiecommissaris die volgens mij weer is dan enkel de baas van een korps vormt zeer interessante punten om verder uit te pluizen tijdens meerdere kijkbeurten.

Ik ben het daarom ook helemaal niet eens met het feit dat deze film nauwelijks narratieve elementen bevat, de film is qua verhaal juist erg straight forward en duidelijk op het eerste gezicht, het ligt namelijk veel gecompliceerder dan dat.

Het gebruik van geweld en bloed, waar Refn om bekend staat is ook hier erg veel van aanwezig, voor mij staat het echter prima in dienst van het verhaal en het is niet zo dat dit andersom is in mijn ogen. Tuurlijk is er veel geweld aanwezig en zijn er veel dingen die je kan zien als acties om publiek te schokeren maar goed, ik kan me wel voorstellen dat je het zo kan zien. Ik vind het zelf echter voor het grote deel in dienst staan van het verhaal, de manier waarop dit geweld wordt gebracht is wel erg goed gedaan. Voornamelijk de vechtscene heeft een geweldige aanloop. Ook de bijzonder zwarte humor kon ik goed waardere

Only God Forgives is een stijlvolle crime-thriller geworden met erg veel geweld zoals we van Refn gewend zijn, het is voor mij een minder mystieke ervaring geworden als Drive maar zeker een film die ik nog vaak zal zien, een dikke 4,5*

"Wanna fight?"

Ik heb het even een nachtje laten bezinken en ik vind het nog steeds een mooie ervaring. Ik zie deze film echt als de spirituele opvolger van Drive met dezelfde: regisseur, acteur, componist, pacing, de surrealistische droomwereld en de spaarzame vlagen aan keiharde geweld.

De locatie van Thailand werkt prima, zeker met alle onzedelijkheid die je ziet. Regisseur Nicolas Winding Refn neemt je bij de hand en leid je zo door de surrealistische Thaise onderwereld. Tijdens het kijken van de film voelde het voor mij aan als een soort van koortsachtige droom vol verderf waaruit niet meer is te ontsnappen.

Qua verhaal is het misschien dun, maar dat was Drive ook. Dit wordt ruimschoots goedgemaakt met de production design, over elke shot is wel goed nagedacht. Hierbij was ik erg gecharmeerd als Ryan Gosling voor de zoveelste keer weer eens in de leegte keek tegen een felrode (tijger?)achtergrond. Visueel is het dus erg top te noemen, ook de manier waarop er soms met je gedachten gespeeld wordt. Een beetje mindfuck werkt hier prima en dit hield mij als kijker scherp.

Om de korte, doch krachtige geweldsuitbarstingen al helemaal niet vergeten. Hierbij is duidelijk te merken dat dit volledig ondergeschikt is aan het verhaal en het niet zomaar goedkope effectbejag is.

Wat betreft de cast heb ik niks aan te merken. Gosling mag weer het zwijgzame type spelen die rechtvaardig is. Kristin Scott Thomas doet het fenomenaal als bitchy moeder, de scène tijdens het diner was echt een geweldig schouwspel. Vithaya Pansringarm is een intrigerende bad guy en is meer een man van geen woorden, maar daden en dat is zeer duidelijk te zien in de manier waarop hij letterlijk korte metten maakt met zijn vijanden. De sensuele Yayaying Rhatha Phongam doet het prima als eye candy.

Al met al een zeer stijlvolle film die tot in de puntjes is verzorgd en dan vergeet ik nog bijna Cliff Martinez te noemen die ook hier weer een ijzersterke score aflevert. Deze film moet je gewoon beleven, ga er met een open mind in en je bevindt je voor 90 minuten in een totaal andere wereld.

4,5 Sterren.

Mooie shots hoor, maar ik zag toch vooral het pretentieuze van de regisseur. Een poging tot mystiek. Maar de film raakte me niet. En met de spanning in het verhaal wil het ook niet echt lukken. Ik hoopte nog op een mooie clash met scott-thomas, maar helaas. Scott-thomas speelt geweldig, dat dan weer wel. Al met al viel het me tegen. Veel van verwacht maar de film ging (imo) als een nachtkaars uit. Dat gevoel.

Enorme tegenvaller. Keek na het meesterlijke Drive al ruim een half jaar uit naar Only God Forgives. Maar wat dé film van 2013 had moeten worden kon helaas bij lange na niet tippen aan voorganger Drive.

Wel heeft Only God Forgives gelukkig haar momenten. De 'Wanna Fight' scene waarin ook Cliff Martinez met zijn muziek nadrukkelijk om de hoek komt kijken, is daarvan vermoedelijk het beste voorbeeld. Ook de manier waarop Refn Bangkok in beeld brengt en als het ware een personage maakt van de stad is ronduit sensationeel.

Dat telt echter allemaal nauwelijks als een film geen hart heeft. Geen personage om met mee te leven. Dan worden die geweldsexplosies die in Drive nog als een mokerslag aankwamen ineens flauwe trucjes om te shockeren. Daar komt nog eens bij dat het woord pretentieus wel erg op Only God Forgives van toepassing is. Refn draaft echt door qua stijl, waardoor praktisch iedere scene bedacht aanvoelt.

Doodzonde want het wraakverhaal had samen met de puike cast, het broeierige Bangkok en de geweldige soundtrack toch alles in huis om Only God Forgives ook weer uit te laten groeien tot een modern meesterwerk.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Only God Forgives (13 juni)

Nou, evident.. evident.. Verder prima dat jij er zoveel in ziet, maar evident vind ik het allemaal niet bepaald. Op die manier zou elke rode kamer op 2001 lijken. Nu je het zegt, World War Z lijkt ook wel sterk beìnvloed te zijn door Kubrick! En personages die als ruimteschepen om elkaar heen draaien? Nee, dan vind ik je engel-theorie (en je Chang-is-de-eigenlijke-protagonist opmerking) toch een stuk dichter bij de acceptabele norm voor interpretatie liggen.

Om niet alleen de beste stuurman aan wal uit te hangen ook nog wat eigen input. Al is het misschien oneerlijk om constant maar die Drive vergelijking aan te houden (Refn vraagt er wel om met Gosling's return natuurlijk), vond ik het allemaal toch een stuk afstandelijker. Minder binding met de personages, een sfeertje dat een stuk meer van de kijker vraagt en een abstracte en theatrale staging die in de buurt van een choreografie kwam (er werd in ieder geval niet normaal bewogen). Ik moest weer mijn best doen om het leuk te vinden (niet dat Refn daar eerder geen handje van had..). Toch vond ik het jammer dat die lichtheid, die in Drive en bij vlagen in Bleeder terug te vinden is, ontbrak. Refn is daar toch wel erg sterk in als hij z'n zinnen erop zet.

Gelukkig is er nog genoeg om van te genieten. Geweldig zijn het kleurgebruik, de score van Martinez en de enorme schijt die Refn heeft aan zijn publiek (ik vind anti-casts altijd heerlijk. Wat mij betreft casten de meest ontoegankelijke regisseurs altijd de grootste mainstream acteurs in hun films!). Voor een symbolische interpretatie waar ik zelf helemaal achter sta zal ik de film nog eens moeten zien. Uiteindelijk is het natuurlijk een kwestie van smaak dat ik de lichte kant van Refn een beetje mis. Toch zie ik dat er meer mensen lijken te zijn die (mede om die rede) Drive toch beter vonden. Waarschijnlijk zal Only God Forgives toch weer gaan groeien, en blijft Refn de interessantste regisseur die er op dit moment rond loopt; met z'n quasi-filosofische maffe interviews en al.

Only God Forgives is een film die voor mij pas bij een tweede kijkbeurt tot leven kwam en hoe!

Waar ik de eerste keer, steeds naar de vormelijke elementen werd getrokken, kon ik mij nu verbinden met de inhoud.

De innerlijke tweestrijd in Julian (Gosling) met aan de ene kant de invloed van zijn moeder Crystal en aan de andere kant de het morele geweten gevisualiseerd door Agent Chang, fascineert.

Deze strijd om de ziel van Julian wordt krachtig verbeeld doormiddel van de montage, die door het leggen van poëtische verbindingen een kijk geeft in de belevingswereld van Julian.

Gedurende de film slaagt Julian er steeds meer in om de kwade invloed van zijn moeder te overwinnen door te luisteren naar de stem van zijn geweten, met andere woorden kan hij steeds beter voor het goede kiezen.

Deze impuls komt voort uit de steeds groeiende invloed van agent Chang, de plaatsvervanger van God op aarden, Julian wordt dus steeds bewuster in de keuzen tussen goed en kwaad.

De acteerprestaties van Gosling vind ik zeer sterk, dit is mede te danken aan de knappen montage die door het verbinden van twee beelden altijd een emotie op het onbeweeglijke gezicht van Julian toont (Kuleshov Experiment). Kristen Scott Thomson daar in tegen vind ik wat minder goed, zo is haar spel bij vlagen net iets te theatraal en neigt het daarom soms naar het karikaturale toe.

Vithaya Pansringarm steelt voor mij echter de show, zijn rust, diepe wijsheid (oosters) en lichamelijke controle maken hem in combinatie met de sterke cinematografische portrettering hem een positieve tegenkracht in een wereld beheerst door chaos, angst en onrust.

Waar Chang zijn pupillen inspireert en moreel opvoed door zijn muzikale uitingen, zo is Only God for Gives voor mij een kunstwerk dat mij aan het denken zet over goed en kwaad en de keuzen die de mens hiertussen heeft. Het doet mij stilstaan bij de verantwoordelijkheid van de mens, in een wereld waar er steeds minder morele sturing van buitenaf aanwezig is.

Het is elk individueel mens die in vrijheid zelf steeds weer bewuste keuzes moet maken. Een hulp voor deze soms loodzware keuzes zijn halfgoden als Chang die hun leven in dienst stellen van de gerechtigheid!

IJzersterk. Heel anders dan Drive, maar dat had ik ook wel verwacht. De Fans die Refn met Drive heeft weten te winnen dreigt hij weer kwijt te raken met een film die thematisch, audiovisueel en qua tempo veel meer verwant is aan Fear X en Valhalla Rising. Only God Forgives is veel abstracter, donkerder, trager, en minder obvious dan Winding Refn's vorige film.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze film op wat meer weerstand stuit. Bij het lopen uit de zaal riep bijvoorbeeld al iemand 'Only God Understands'. Het is inderdaad een film die wat lastiger te doorgronden is. Nog buiten dat is de sfeer en de audiovisuele kracht van deze film al fantastisch. Bangkok is perfect geschikt voor deze duistere nachtmerrie, een vies oord waar Westerlingen de lokale bevolking volop misbruikt en uitbuit. Het is de setting van een verhaal over een interne strijd met als thema's wraak, afrekening, "krijgen-wat-je-verdient". Julian zegt weinig, maar wat mij betreft gaat OGF vooral over zijn nachtmerries en zijn innerlijke conflict over goed en kwaad. De 'agent' heeft daarin praktisch de rol van Engel der Wrake, een soort abstracte entiteit (want hij is niet eens echt een agent als je het mij vraagt) die hoogstpersoonlijk een oordeel velt en de afrekening doet. Tegelijkertijd zorgt hij ook voor een nobele kant van de film. Het is mijns inziens ook een personage wat Julian in zijn dromen/nachtmerries lastig valt. Veel van deze film moet als droomsequentie gezien worden. Meer dan eens loopt Julian ergens rond en raakt dan in contact met bijv. zijn moeder, of Chang die zich ineens in de zelfde kamer bevindt. Daarin is de film ook in zekere zin een variant van Fear X. Zonder te veel te willen verklappen is veel van wat je te zien krijgt in beide films een hallucinatie/nachtmerrie. Vond ik eigenlijk het sterkste punt van de film, hoe het gevoel van interne strubbelingen en nachtmerries overgebracht worden.

Snel nog maar eens zien want er valt nog een hoop uit deze film te halen. Enige echte minpuntje vond ik eigenlijk de rol van Kristin Scott Thomas die veel subtieler verwerkt had mogen worden. Verder een schitterende abstracte film met een hoop typische Refn-elementen.

4.5*

Geweldige film, maar ik geef niet voor niets een waarschuwing mee, want ik zag 'm in een zaal met mensen die totaal verkeerde verwachtingen hadden. Lees hier meer: Filmofiel.nl Only God Forgives (2013)

Pretentieuze ongein. Na Drive was dit een onaangename verassing. Identificatie met de hoofdpersonen is onmogelijk. Er zijn nauwelijks boeiende dialogen. De hoofdpersonen hebben blijkbaar aan een half woord genoeg, want er wordt geen normale volzin uitgesproken in de hele film. Het komt eerder dom over dan dat het doordacht is. Die stomme Thaise liedjes tussendoor raken ook kant noch wal. De regisseur moet geweten hebben dat het verhaal nauwelijks voldoende is voor een volledige speelfilm, want er blijft nog geen 80 minuten over als je de aftiteling van die 90 minuten aftrekt. Af en toe zijn er een paar leuke scènes door boeiende settings en gewelddadige acties maar te weinig voor mij om een score te geven op basis van "style over substance". Veel van de gewelddadige en vieze scènes komen dan ook nog eens over op mij als "goedkoop schockeren".

Ik zie veel Moviemetergebruikers hierboven met allerlei leuke doordachte interpretaties van het verhaal komen, maar in mijn ogen is het verhaal gewoon poepsimpel.

Eentje om over te slaan.

Mooie beelden en sfeervolle muziek, maar ik kan niet zeggen dat ik deze film echt leuk vond. Daarvoor was het iets te willekeurig. Niet slecht, maar niet echt mijn ding.

Filmmaking is not about what we see it’s a very misconceived notion, it’s about what we don’t see.

Een quote van Refn waar ik helemaal achtersta en veel films en boeken krijgen hierdoor een gigantische meerwaarde. De fout in deze film is, wat Refn niet laat zien, ontzettend oninteressant is waardoor de film een pretentieus tintje krijgt. De enigmatische Gosling in Drive werkte perfect maar in deze film waar Gosling nog meer als bevroren in de verte staart, zonder diepgang of motivatie achter zijn blikken, reduceert tot een lege huls van een personage.

Niet alleen het personage van Gosling valt tegen maar werkelijk iedere vertolkte rol in deze film heeft een ongeloofwaardige en oninteressante invulling. De realistische en gortige kijk op criminaliteit die Refn zo mooi portretteert in de Pusher trilogie is hier niet te vinden.

Audiovisueel vind ik het lang niet origineel als in Drive. De film wordt gedomineerd door de kleuren rood en zwart en de gehele tijd is er wel goede sfeer aanwezig dat jammer genoeg verpest wordt door het flinterdunne verhaal en matige personages. Ik houd van geweld en ik houd van de manier hoe Refn geweld gebruikt in zijn films maar het werkte totaal niet voor mij in deze film. Het gaf geen impact en was op momenten zo overdreven dat het eerder humoristisch werkte omdat de film zo ontzettend serieus van aard is. Het geweld was naar mijn gevoel in veel gevallen functieloos ten opzichte van het verhaal.

Wat overblijft zijn nog de scenes waarin de antagonist in een karaokebar een bepaald liedje zingt. Dit vind ik ook totaal niet origineel en heb het al eerder gezien in Aziatische films.

Minste en domste film van Refn waar het bij tijden en wijlen een parodie op zijn eigen werk lijkt en als dat de insteek was dan had ik fantastisch gevonden.

Wederom veel rust, fraai lichtgebruik en opvallende achtergrondmuziek. Ook weer erg fijn hoe Winding Refn het geweld in beeld brengt en hoe hij alles tentoon stelt. Hij heeft een eigen manier van benaderen en dat pakt goed uit. Wel vond ik de relaties tussen bepaalde personen ietwat vaag en het plot leek niet altijd voor reden vatbaar. De cast vond ik evenmin echt indrukwekkend. Leuk om eens te zien; geen historische parel.

Eigenlijk bekroop mij al vanaf de eerste minuten van de film het gevoel dat het ging tegenvallen. Een soort toekomstvisioen. De eerste 15-20 min zijn enorm zweverig en hoewel er wel een duidelijke lijn inkomt, wordt de film in mijn beleving steeds onderbroken door dromerige beelden. Ik dacht dat wanneer Crystal arriveert het minder zou worden, maar niets is minder waar. De trage dromerige stukken blijven en deze vind ik storend.

De personages. Het meeste intrigerende personage is Chang. Chang lijkt te werk te gaan als een soort aanklager tevens scherprechter en hij was ooit de grote Muay thai kampioen en hij lijkt nogal emotieloos. Met de zwijgzame Julian heb ik weinig in tegenstelling tot Driver waarin hij ook het zwijgzame type speelt. Crystal voelde eigenlijk ook wat overbodig. Het lijkt een beetje alsof NWR zijn inspiratie uit een handjevol films heeft gehaald, maar het resultaat niet echt een mooi solide geheel vormt. Mai interesseerde mij overigens ook helemaal niets.

Pluspunten. Sfeervol, toch wel een beklemmende soundtrack, visueel indrukwekkend, soms intens en gelukkig ook prima acteerwerk. Maar dit is de minste van NWR. Ik verwachte op voorhand al geen standaard wraakfilm vol actie. Ik verwachte diepzinnigheid en beeldspraak en ja, dat vind je in deze film, maar het beviel me niet. Ik geef de film uiteraard nog een tweede kans. Tot die tijd. 2,5*

Sterke film.

Weer een duidelijke Refn. Aan stijl en klasse geen gebrek. Deze is iets symbolischer dan Drive maar verder ook wel wat raakvlakken. Vooral in het karakter van Gosling. Maar ook Bronson en Vahalla zijn nooit ver weg. Beeld, geluid sluiten perfect op elkaar aan. Over elke compositie is nagedacht en de rust in het lopen in het doen brengt de uitbarstingen van geweld nog harder aan. Met het gevecht tussen Gosling en Vithaya als hoogtepunt.

Film die nog wel zal groeien zoals de meeste van Refn.

4 sterren.

Geen gemakkelijk te beoordelen film. Op visueel vlak in ieder geval schitterend. Laat ik daar eens mee beginnen. Zie bij voorbeeld de scènes in het hoerenhuis; Gosling die tergend langzaam door een gang in een in rood neonlicht badende gang van een hoerenhuis loopt. Prachtig! Het geweld daarentegen is extreem, te vergelijken met het geweld in "A Serbian Film" die ook in visueel opzicht voor deze film niet onderdoet. Ook die film blonk uit door de schitterende fotografie. Met het verhaal kon ik niet zo veel en dat zal ook wel niet de bedoeling geweest zijn van de regisseur. Refn wilde volgens mij gewoon een visuele trip maken waar het geweld gewoon deel van uitmaakte zonder dat het verdere betekenis heeft. Neem de martelscène; een schitterend verlichte kamer met mooie Thaise vrouwen waarbij je alleen het geschreeuw van het slachtoffer hoorde. In een Hollywoodfilm zouden de dames gillend weggerend hebben, maar hier bleven ze gewoon als etalagepoppen ongeroerd zitten. Ook de laatste surrealistische scène vond ik weer typisch van deze regisseur die wel eens een hele grote kan gaan worden. Nou ja, dat is hij eigenlijk al. Niet voor het grote publiek denk ik. Ik had het idee dat de mensen in de zaal zich een beetje ongemakkelijk voelden. Hadden waarschijnlijk een doorsnee misdaadfilm verwacht, maar ja dan ben je bij Refn natuurlijk aan het verkeerde adres. Als je zijn vorige films hebt gezien behoor je dat o.a. toch wel te weten.

Waardering; 3,5* met kans op verhoging

Mogelijk slechtste film die ik in maanden zag. Bij 'Drive' had je constant het gevoel dat de film balanceerde op het koord tussen kitsch, hol en meesterlijk en perfect overhelde naar het meesterlijke. 'Only god forgives' faalt overal waar zijn voorganger slaagde. Een onbestaand verhaal, personages die niets dan ergernis en irritatie opwekken, en een regie die kleurenfilters verwart met filmstijl. Neen, 'Only god forgives' is totaal pointless. Nergens een spoor van emotie, geen enkel filmisch buikgevoel, weg zijn de prachtige "lonely-cowboy"-referenties uit 'Drive', welkom de bespottelijke dialogen (Kristin Scott Thomas heeft een reeks onvergetelijk slechte monologen!). Dit voelde als een erg lange zit en het onding duurt maar 90'. Een draak van een film.

Only God Forgives is een geweldig mooie, intense film, met een fenomenale optreden van Ryan Gosling (Julian). I Loved it.

De film leek soms bijna surrealistisch, op de manier waarop de kijker meekijkt/denkt met Julian. Ik kreeg het gevoel dat ik in Ryan zijn hoofd zat.

Ik begrijp ook werkelijk niet waarom velen tijdens de film weg liepen uit de bioscoop. Ik heb van elke scène zitten genieten. De themesongs,de soundtrack, de cultuur, het barbaarse, de gore, de zieke personages, het revenge concept, de gestoorde moeder.

Ik moet wel zeggen dat, Kristin Scot Thomas(Crystal), ondanks dat ze een leeftijd heeft bereikt, er enorm sexy en knap uit ziet in deze film. Ik vond haar ijskoud en mooi. Er is veel aandacht besteed aan de vele outfits die ze aan had.

Yayaying Rhatha Phongam (Mai), vond ik bloedmooi. Ik ben er absoluut niet vies van op de manier waarop seks wordt gebruikt in deze film. Het leek bijna poëtisch.

Vithaya Pansringarm (Chang) is een ander verhaal. Ik weet niet of hij nou een goede agent is of niet. Zijn methoden zijn wreed, illegaal zelfs. maar het leverde wel ontzettend mooie gore scènes op. Ik vond de martel scène met de haarspelden/naalden, geweldig! Op de achtergrond waren alle mooie dames netjes gekleed en ze zaten dood stil. Het zag eruit als een kunstwerk, van Chinese porseleinen poppen. Er is in deze film ontzettend veel gebruik gemaakt van make up. Ik vind het erg mooi gedaan. Ik vroeg me wel steeds af waar hij zijn zwaard nou in stopte (onder zijn shirt?).

De hele film door heb ik zitten genieten, tot het eind daar was. En toen knapte ik, want het eind stelde mij Zwàar teleur. Ik vind het ontzettend jammer, want ik vind het eind zo oneerlijk tegenover de kijker. Dus in mijn beoordeling reken ik hiervoor een punt aftrek. Het einde kan een film maken of breken, maar deze film is zo goed, dat het eind hier mee weg komt.

Solid Seven. 3,5*

Voor lang niet iedere film die ik ga zien heb ik vaste verwachtingen, maar bij Only God Forgives wisselde dit wel erg sterk. Het feit dat het van de maker van Bronson en Valhalla Rising is was een plus, dat het teveel gehyped werd omdat vooraf gedacht werd dat het op volgens mij overschatte (maar verder best leuke) Drive zou lijken was een min. Vervolgens kwam die enorm slechte receptie in Cannes, waarna ik de prachtige trailer zag, die op zijn beurt dan weer geen goed beeld zou geven van de uiteindelijke film. De wisselende reacties hier zeiden me ook niets.

De film zelf valt gelukkig de positieve kant uit. De trailer is inderdaad niet representatief, maar in ieder geval is het eindproduct even sfeervol, zei het op een andere manier. Het beste aan Only God Forgives vond ik hoe het me onderdompelde in een duistere, sinistere, surrealistische en zelfs bijna magisch-realistische sfeer. Het plot is simpel (en de hier soms geroemde symboliek vond ik oké, maar niet bijzonder indrukwekkend), maar Refn weet het met behulp van beeldtaal en muziek van veel mysterie te voorzien, waarbij vooral de suggestie dat de agent een bovennatuurlijk wezen is goed uitpakt.

Daarbij is het bijna een opeenstapeling van prachtige scènes, met als hoogtepunt dat tweegevecht tussen Julian en de agent. Erg knap gefilmd. Dat Julian dat gaat verliezen staat eigenlijk meteen al vast, maar in dit geval maakt die wetenschap de scène juist sterker. De film mag thematisch dan vrij simpel zijn (er zitten zo weinig elementen in dat wat er wel is makkelijk te plaatsen valt), Refn en zijn cast en crew weten er wel leven in te blazen en voor mij de gevoelens van Julian over te brengen. Vind dit eigenlijk een betere acteerprestatie van Gosling dan in Drive, zelfs al is hij wat minder actief en niet specifiek de hoofdrol. Juist dat twijfelende en betrokkene weet hij goed over te brengen, met nauwelijks woorden. Vrij uniek personage ook voor een film als deze. Jammer dan wel dat hij aan het einde de buik van zijn moeder opensnijdt en daarin gaat voelen. Dat is net een symbolische scène te veel en veel te nadrukkelijk.

Kristin Scott Thomas is overigens ook goed, maar wel vreemd dat ze aanvankelijk vooral publiciteit kreeg omdat ze een wandelend scheldkanon zou zijn. Bijna alles wat ze zegt is hard, maar echte scheldwoorden gebruikt ze niet veel. Ach, deze film heeft toch al veel vreemde publiciteit. Het beste is om zelf te gaan zien wat het is. In mijn geval beviel het zeer.
4*

Hallucinante koortsdroom

Een nare zit. Het Bankok van Only God Forgives is als het Parijs van Amélie: niet de stad zoals die in de werkelijkheid bestaat, maar een kleurige fantasiewereld. Daar houden de vergelijkingen ook meteen op, want waar Parijs uit de laatste een stad vol vreugde en romantiek is, daar herbergt Bankok een intense hel.

Wie verwacht een nieuwe Drive te zien komt hier bedrogen uit. Ryan Gosling speelt erin en zegt geen woord, daar stopt het bij. Waar zijn Driver de held uit wilt hangen in een wereld die hij eigenlijk gewoon dient te accepteren, daar accepteert zijn Julian zijn wereld liever gewoon zoals het is dan dat hij de held uit moet hangen. Only God Forgives doet daarentegen meer denken aan Nicholas Winding Refn's eerdere Valhalla Rising (en ik hoor van meerderen ook Fear X, maar die moet ik als enige uit zijn oeuvre nog zien), ook al zo'n surrealistische en broeierige nachtmerrie. Meerdere malen moest ik tijdens deze film daarnaast denken aan de werken van Kubrick en Lynch.

Het maakt van Only God Forgives een zeer gewaagde zet, want Refn zal en heeft, zo blijkt, veel van zijn met het toegankelijke Drive vergaarde fans teleurstellen met dit zware, trage en vooral erg ongemakkelijke werk. Het is ook niet onbegrijpelijk: het verhaal is erg dun en de acteurs hebben vrij weinig te doen, met uitzondering van Kristin Scott Thomas, die een heerlijke en atypische rol neerzet als überbitch Crystal. Toch is meteen duidelijk dat het hier niet om het verhaal of om de acteurs draait: Refn richt zich op gevoel en sfeer en doet dit met finesse. Zoals Bresson laat hij zijn acteurs middels zijn vormgeving acteren; hun blanco gelaatsuitdrukkingen spreken plotseling boekdelen wanneer het neonlicht erop schijnt en Cliff Martinez's synthesizermuziek begint op te bouwen.

Daar komt bij dat deze aanpak enkele toch wel briljante scènes heeft opgeleverd. Een ondervraging met breinaalden in een karaokebar, waar tientallen meisjes in baljurken stilzwijgend omheen zitten met hun ogen dicht... het is een beeld dat je niet zo snel vergeet en het herinnert je er in één klap aan hoe goed Refn cinema ook alweer in zijn vingers heeft zitten.

Ook het personage Chang brandt zich vast in het geheugen. Het kalme loopje, de intense blik en dat zwaard dat hij vanuit het niets tevoorschijn haalt doet vermoeden dat deze man meer dan mens is. Zijn constante aanwezigheid, op of buiten het scherm, levert 90 minuten non-stop dreiging op.

Minder goed werkt het oedipuscomplex dat Goslings personage Julian is meegegeven. De blanco uitdrukkingen en spaarzame en afstandelijke conversaties vormen een te klein emotioneel draagvlak om dit soort diepgang te ondersteunen, waardoor bijvoorbeeld de scène waarin Julian zijn hand in de baarmoeder van zijn opengereten moeder legt nogal geforceerd aanvoelt.

Echt meeleven met de personages is hierdoor lastig, maar door de regie van Refn niet echt een probleem: wat geeft het als we zo'n fascinerende en hallucinante koortsdroom voorgeschoteld krijgen waarin het gevoel en de trip voorop staan?

Ik ging de film in met de verwachting dat dit bijna niet fout kon gaan. Reacties over weglopende mensen en berichten over het gebrek aan verhaal gaven mij hoop. Anderzijds hield ik ook enige reservaties, want sommige users die ik enorm waardeer zagen hier niet het geniale in wat anderen er wel in zien. Helaas moet ik die users gelijk geven in deze.

Gisteren was ik er nog niet helemaal over uit of het Refn nu naar zijn hoofd was gestegen of dat er toch een vorm van genialiteit in deze film zit die de komende tijd aan het licht zou komen. Ik neig nu bijna volledig naar het eerste. Only God Forgives is echt totaal niet blijven hangen en ik heb zelfs moeite sommige scènes naar voren te halen.

Refn is een regisseur die op een geweldige manier toegankelijke cinema stijlvol weet te brengen. Drive was hier het ultieme voorbeeld van. Een misdaadfilm 'voor gevorderden' zeg maar. De neiging richting het stilistische maakte van die film een onvergetelijke trip. Only God Forgives laat het toegankelijke volledig liggen en stort zich helemaal op stijl.

Bij veel regisseurs voelt een dergelijke benadering natuurlijk aan, maar niet bij Refn. Sterker nog; ik krijg het idee dat hij hier teveel zijn best doet de film naar hoger plan te tillen. Het voelt meermaals misplaatst aan. 'Pretentieus' is ook een woord waar ik vaak aan heb zitten denken. Lynch, Kubrick, Tarkovsky en zelfs Miike komen weg met dergelijke cinema, Refn moet bij zijn leest blijven en toegankelijke cinema 'iets extra's' blijven geven. Dit gaat zijn pet te boven.

2,5*