Only God Forgives (2013)

Ik stel helemaal niet dat het zijn intentie is. Het is hetgeen ik er in zie. Het is een discussieforum, dus het lijkt mij de juiste plek om dit soort analyses te delen en te bespreken. Verder lijkt mij de Engel net zo min ver gezocht als de visuele overeenkomsten met 2001

Voorbeeld oogt iets minder, want de kleuren wijken iets af. En zeker de zwarte deur gaf mij ene sterk monoliet gevoel. Kan haast niet dat dat onbewust was. Immers ook Bronson zit vol met referenties naar Clockwork Orange. En wat betreft de rode draak, doel ik meer op de gelijksoortige omnipreseance als Hal. Is bovendien rond en rood. Vind zelf de stijlovereenkomsten tussen Refn en Kubrick meer dan evident. Kan me slecht voorstellen dat een kenner van beide regisseurs dat niet ziet.

Oh ja, dat was het ja! Duidelijk.

Nou, evident.. evident.. Verder prima dat jij er zoveel in ziet, maar evident vind ik het allemaal niet bepaald. Op die manier zou elke rode kamer op 2001 lijken. Nu je het zegt, World War Z lijkt ook wel sterk beìnvloed te zijn door Kubrick! En personages die als ruimteschepen om elkaar heen draaien? Nee, dan vind ik je engel-theorie (en je Chang-is-de-eigenlijke-protagonist opmerking) toch een stuk dichter bij de acceptabele norm voor interpretatie liggen.

Om niet alleen de beste stuurman aan wal uit te hangen ook nog wat eigen input. Al is het misschien oneerlijk om constant maar die Drive vergelijking aan te houden (Refn vraagt er wel om met Gosling's return natuurlijk), vond ik het allemaal toch een stuk afstandelijker. Minder binding met de personages, een sfeertje dat een stuk meer van de kijker vraagt en een abstracte en theatrale staging die in de buurt van een choreografie kwam (er werd in ieder geval niet normaal bewogen). Ik moest weer mijn best doen om het leuk te vinden (niet dat Refn daar eerder geen handje van had..). Toch vond ik het jammer dat die lichtheid, die in Drive en bij vlagen in Bleeder terug te vinden is, ontbrak. Refn is daar toch wel erg sterk in als hij z'n zinnen erop zet.

Gelukkig is er nog genoeg om van te genieten. Geweldig zijn het kleurgebruik, de score van Martinez en de enorme schijt die Refn heeft aan zijn publiek (ik vind anti-casts altijd heerlijk. Wat mij betreft casten de meest ontoegankelijke regisseurs altijd de grootste mainstream acteurs in hun films!). Voor een symbolische interpretatie waar ik zelf helemaal achter sta zal ik de film nog eens moeten zien. Uiteindelijk is het natuurlijk een kwestie van smaak dat ik de lichte kant van Refn een beetje mis. Toch zie ik dat er meer mensen lijken te zijn die (mede om die rede) Drive toch beter vonden. Waarschijnlijk zal Only God Forgives toch weer gaan groeien, en blijft Refn de interessantste regisseur die er op dit moment rond loopt; met z'n quasi-filosofische maffe interviews en al.

Grappig dat je eerst mijn opmerking over de personages die als ruimteschepen om elkaar heen draaien in het belachelijke trekt en later zelf aangeeft dat er aprake was van onnatuurlijke bewegingen en een abstracte theatrale staging. We zien hetzelfde, alleen ik omschrijf het anders.

Verder kon ik niet direct de juiste visuals vinden op internet, maar de film zit vol met shots die veel dichterbij 2001 zitten dan het door mij geplaatste voorstel. Nerm daarbij ook in ogenschouw de trage lineaire cameravoering en ambient soundtrack....

Als je met je ruimteschepen-metafoor een abstracte theatrale staging bedoelde hebben we inderdaad dezelfde film gezien. Ik vond alleen dat je enigszins overdreven je best deed om een 2001-vergelijking uit het (rode) vuur te slepen .

Zo goed als Drive wordt het net niet, maar wat een knap staaltje vakmanschap weer

Wat is abstacte theatrale staging?

Dat ze zich op een onnatuurlijke, van tevoren bedachte manier door het scherm bewegen. Ten minste, dat probeerde ik er mee te zeggen .

Only God Forgives is een film die voor mij pas bij een tweede kijkbeurt tot leven kwam en hoe!

Waar ik de eerste keer, steeds naar de vormelijke elementen werd getrokken, kon ik mij nu verbinden met de inhoud.

De innerlijke tweestrijd in Julian (Gosling) met aan de ene kant de invloed van zijn moeder Crystal en aan de andere kant de het morele geweten gevisualiseerd door Agent Chang, fascineert.

Deze strijd om de ziel van Julian wordt krachtig verbeeld doormiddel van de montage, die door het leggen van poëtische verbindingen een kijk geeft in de belevingswereld van Julian.

Gedurende de film slaagt Julian er steeds meer in om de kwade invloed van zijn moeder te overwinnen door te luisteren naar de stem van zijn geweten, met andere woorden kan hij steeds beter voor het goede kiezen.

Deze impuls komt voort uit de steeds groeiende invloed van agent Chang, de plaatsvervanger van God op aarden, Julian wordt dus steeds bewuster in de keuzen tussen goed en kwaad.

De acteerprestaties van Gosling vind ik zeer sterk, dit is mede te danken aan de knappen montage die door het verbinden van twee beelden altijd een emotie op het onbeweeglijke gezicht van Julian toont (Kuleshov Experiment). Kristen Scott Thomson daar in tegen vind ik wat minder goed, zo is haar spel bij vlagen net iets te theatraal en neigt het daarom soms naar het karikaturale toe.

Vithaya Pansringarm steelt voor mij echter de show, zijn rust, diepe wijsheid (oosters) en lichamelijke controle maken hem in combinatie met de sterke cinematografische portrettering hem een positieve tegenkracht in een wereld beheerst door chaos, angst en onrust.

Waar Chang zijn pupillen inspireert en moreel opvoed door zijn muzikale uitingen, zo is Only God for Gives voor mij een kunstwerk dat mij aan het denken zet over goed en kwaad en de keuzen die de mens hiertussen heeft. Het doet mij stilstaan bij de verantwoordelijkheid van de mens, in een wereld waar er steeds minder morele sturing van buitenaf aanwezig is.

Het is elk individueel mens die in vrijheid zelf steeds weer bewuste keuzes moet maken. Een hulp voor deze soms loodzware keuzes zijn halfgoden als Chang die hun leven in dienst stellen van de gerechtigheid!

Mooie kijk erop.

IJzersterk. Heel anders dan Drive, maar dat had ik ook wel verwacht. De Fans die Refn met Drive heeft weten te winnen dreigt hij weer kwijt te raken met een film die thematisch, audiovisueel en qua tempo veel meer verwant is aan Fear X en Valhalla Rising. Only God Forgives is veel abstracter, donkerder, trager, en minder obvious dan Winding Refn's vorige film.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze film op wat meer weerstand stuit. Bij het lopen uit de zaal riep bijvoorbeeld al iemand 'Only God Understands'. Het is inderdaad een film die wat lastiger te doorgronden is. Nog buiten dat is de sfeer en de audiovisuele kracht van deze film al fantastisch. Bangkok is perfect geschikt voor deze duistere nachtmerrie, een vies oord waar Westerlingen de lokale bevolking volop misbruikt en uitbuit. Het is de setting van een verhaal over een interne strijd met als thema's wraak, afrekening, "krijgen-wat-je-verdient". Julian zegt weinig, maar wat mij betreft gaat OGF vooral over zijn nachtmerries en zijn innerlijke conflict over goed en kwaad. De 'agent' heeft daarin praktisch de rol van Engel der Wrake, een soort abstracte entiteit (want hij is niet eens echt een agent als je het mij vraagt) die hoogstpersoonlijk een oordeel velt en de afrekening doet. Tegelijkertijd zorgt hij ook voor een nobele kant van de film. Het is mijns inziens ook een personage wat Julian in zijn dromen/nachtmerries lastig valt. Veel van deze film moet als droomsequentie gezien worden. Meer dan eens loopt Julian ergens rond en raakt dan in contact met bijv. zijn moeder, of Chang die zich ineens in de zelfde kamer bevindt. Daarin is de film ook in zekere zin een variant van Fear X. Zonder te veel te willen verklappen is veel van wat je te zien krijgt in beide films een hallucinatie/nachtmerrie. Vond ik eigenlijk het sterkste punt van de film, hoe het gevoel van interne strubbelingen en nachtmerries overgebracht worden.

Snel nog maar eens zien want er valt nog een hoop uit deze film te halen. Enige echte minpuntje vond ik eigenlijk de rol van Kristin Scott Thomas die veel subtieler verwerkt had mogen worden. Verder een schitterende abstracte film met een hoop typische Refn-elementen.

4.5*

heb echt een mooi t-shirt van de film gewonnen...blij

http://www.pathe.nl/gfx_content/sfeerbeelden/OnlyGodForgives.jpg

Deze?

Die kan je namelijk winnen bij de Pathe.

Die heb ik inderdaad! :d

Kristen Scott Thomas heeft de mooiste quote van de film: 'entertainer.....and how many cocks did you entertain?'

Je vergeet nog: with that little cum dumpster of yours?”

En die lines komen allemaal van de hand van Gosling .

Film heeft overigens slechts 4.800.000 dollar gekocht. Dat is een stuk minder dan het Bombardement.

Volgens Refn is dat niet zo. Volgens hem is dat het budget van Only God Forgives én I Walk With The Dead.

edit: nee, klopt toch. Gaumont heeft toch twee complete budgets verzorgd.

Knappe film, waar het camerawerk duidelijk is geïnspireerd door Kubrick films als The Shining, A Clockwork Orange en 2001. De film was bruut, meedogenloos en oogstrelend. Gosling vertolkt een hele goeie rol als (impotente?) Drugsdealer die met zichzelf erg in de knoop zit. Moeder Kristin Scott Thomas zet een erg sterke preformance neer, die pervers naar haar zoons is en wraakzuchtig.

De soundtrack mocht er zeker wezen. Dit soort soundtracks hoor je niet veel meer, en dat is jammer. De bijna symfonische synthesizer soundtrack is een genot voor het gehoor. Het surrealisme in deze film zorgde bij mij voor een permanent akelig gevoel, omdat de dreiging constant en onverwacht is. 5*

Interview met regisseur Nicolas Winding Refn over zijn derde wraakfilm Only God Forgives (Cinema.nl)

Goed verhaal!

Geweldige film, maar ik geef niet voor niets een waarschuwing mee, want ik zag 'm in een zaal met mensen die totaal verkeerde verwachtingen hadden. Lees hier meer: Filmofiel.nl Only God Forgives (2013)

Weer een hoop stelletjes en vrouwelijke Gosling fans in de zaal. Wordt weer een onrustige voorstelling....

Drie keer naar dezelfde film Rein? Overdrijf je nou niet een beetje? .

Van het weekend herzien, benieuwd hoe ie dan valt terwijl het de eerste keer toch veel ge-ooh en ge-aah is.

In tijden niet zo'n ondermaatse film gezien....

Drie keer is pas een warming up. Zat films die ik wel 10+ keer heb gezien. Gaat deze ook wel halen. Wordt steeds beter. Lijkt ook zijn doelgroep te vinden. Liepen veel minder mensen weg. Al was niet iedereen enthousiast. Het is een film die zich zeker de eerste kijkbeurt niet meteen bloot geeft. Man, man, man wat mooi.

Nee, denk ik ook, dat bleek laatst maar weer in dit draadje. Vooral inhoudelijk de vorige keer niet op zitten letten, vooral onder de indruk van de vorm. Van het weekend maar weer eens gaan.

De vorm kon je niet echt boeien, NW?

Wat me verbaasd is dat het gemiddelde toch blijft stijgen de afgelopen dagen